Thursday, November 14, 2013

‘നീതിയെപ്പറ്റി ഞങ്ങള്‍ പാടിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും’




ദീപക് ദെങ്ലെ /ആര്‍.കെ. ബിജുരാജ്

ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിനു മുന്നില്‍ ദീപക് ദെങ്ലെ നിറഞ്ഞാടുന്ന ‘സ്പര്‍ട്ടക്കസ്’ ആണ്. തെരുവു കൈയടക്കുന്ന, അരങ്ങുതകര്‍ക്കുന്ന കലാകാരന്‍. എന്നാല്‍, അതിന് പുറത്ത് വളരെ സൗമ്യന്‍. മിതഭാഷി. അല്‍പനേര സംസാരത്തില്‍തന്നെ, ഭരണകൂടം മാവോയിസ്റ്റ് എന്ന് മുദ്രകുത്തി വേട്ടയാടുന്നത് ഈ മുപ്പത്തിയെട്ടുകാരനെ തന്നെയോ എന്ന് സംശയം നമ്മളിലുയരും.
കബീര്‍ കലാ മഞ്ചിന്‍െറ (കെ.കെ.എം) പ്രധാന പ്രവര്‍ത്തകരിലൊരാളാണ് ദീപക് ദെങ്ലെ. കവി, ഗായകന്‍, സംഗീതകാരന്‍ തുടങ്ങിയ നിലകളില്‍ സജീവം. പുണെ കോര്‍പറേഷനില്‍ മെക്കാനിക്കായിരുന്നു ദീപക്. ടെല്‍കോ കമ്പനി മുന്‍ ജീവനക്കാരനായിരുന്നു അച്ഛന്‍. കമ്പനി അടച്ചുപൂട്ടിയതോടെ തൊഴില്‍ ഇല്ലാതായ അച്ഛനൊപ്പം 1996ല്‍ ആണ് ദീപക് പുണെയിലേക്ക് വരുന്നത്.  അവിടെ ചേരിയില്‍ താമസം. കവിതയോടും സംഗീതത്തോടുമുള്ള താല്‍പര്യമാണ് 2004ല്‍ ദീപകിനെ കെ.കെ.എമ്മുമായി അടുപ്പിക്കുന്നത്. അതോടെ, അംബേദ്കറിസവും മാര്‍ക്സിസവും വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളായി. ഇരു സിദ്ധാന്തങ്ങളും ഒന്നിപ്പിക്കുന്ന സാമൂഹിക രാഷ്ട്രീയത്തിന്‍െറ തുടര്‍ച്ചയാണ് കലാ പ്രവര്‍ത്തനവും. കെ.കെ.എമ്മിനൊപ്പം ദീപക് ആദിവാസി ഊരുകളിലും ദലിത് മേഖലകളിലും തൊഴിലിടങ്ങളിലും പതിവായി പരിപാടി അവതരിപ്പിച്ചു. സമരമുഖങ്ങളില്‍ ധീരമായി നിലകൊണ്ടു.
2011ല്‍ അപ്രതീക്ഷിതമായാണ്  നാട്ടുകാരനെന്ന് പറഞ്ഞ് ഒരാള്‍ ജോലി ചെയ്യുന്നിടത്ത് ദീപകിനെ കാണാന്‍ വന്നത്. അയാള്‍ക്കൊപ്പം ചായ കുടിക്കാന്‍ ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ റോഡില്‍ നിര്‍ത്തിയിട്ടിരുന്ന ജീപ്പ് ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല.  ഏതാനും ചുവടുകള്‍ വെക്കുന്നതിനുമുമ്പേ ജീപ്പിലേക്ക് പൊലീസ്  എടുത്തെറിഞ്ഞു. അടുത്ത ദിവസം വരെ അറസ്റ്റ് രേഖപ്പെടുത്താതെ മര്‍ദനം.  മാവോവാദി ബന്ധമാരോപിച്ചാണ് അറസ്റ്റ് എന്ന് വൈകിയാണ് ദീപക് അറിയുന്നത്. കെ.കെ.എമ്മിനെ നിശ്ശബ്ദമാക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിന്‍െറ കൂടി ഭാഗമായിരുന്നു അത്.
ഒളിവില്‍ കഴിയുന്ന, കെ.കെ.എമ്മിലെ സചിന്‍ മാലിയും ശീതല്‍ സാത്തെയും എവിടെയെന്ന് ചോദിച്ചായിരുന്നു മര്‍ദനം. അറിയില്ളെന്ന മറുപടിക്ക് നഗ്നനാക്കിയും കൈകാലുകള്‍ ബന്ധിച്ചും തലകീഴായി കെട്ടിത്തൂക്കിയും കൂടുതല്‍ ശക്തമായ പീഡനം. ഗുദഭാഗത്തുള്‍പ്പെടെ  സൂര്യപ്രകാശ് എണ്ണ എന്ന് വിളിക്കുന്ന ലേപനം പുരട്ടി. അതോടെ ശരീരമാസകലം പൊള്ളി. അബോധാവസ്ഥയിലായി.
ജഡ്ജിയോട് ഇതെല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞു. എന്നാല്‍, ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല. മടങ്ങുമ്പോള്‍ പൊലീസ് ഭീഷണി. ഇനി കോടതിയില്‍ എന്തെങ്കിലും സംസാരിച്ചാല്‍ ഭാര്യയെ പിടികൂടി പീഡിപ്പിക്കും.
ചുമത്തിയത് രാജ്യദ്രോഹം. യു.എ.പി.എ എന്ന കരിനിയമത്തിന്‍െറ ഫലമായി ജാമ്യമില്ലാതെ രണ്ടുവര്‍ഷം ജയിലില്‍. ഒടുവില്‍ ഉപാധികളോടെ ജാമ്യം. മാര്‍ച്ച് എട്ടിന് പുറത്തിറങ്ങിയതോടെ കബീര്‍ കലാ മഞ്ച് പുന$സംഘടിപ്പിച്ചു.  രണ്ടുമാസത്തിനകം വീണ്ടും അറസ്റ്റിലായി. തുക്കറാം ജീവിച്ചിരുന്നുവെന്ന് കരുതുന്ന രണ്ട് മലകള്‍  നിര്‍മാണ മാഫിയ ഏറ്റെടുക്കുന്നതില്‍ പ്രതിഷേധിച്ച് നടക്കുന്ന സമരമുന്നണിയില്‍ പാടിയതാണ് കുറ്റം.  രൂപാലി ജാദവ് തുടങ്ങിയ സഹപ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്കൊപ്പമായിരുന്നു അറസ്റ്റ്. ജാമ്യത്തിലിറങ്ങിയ ദീപക് സഹപ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്കൊപ്പം ആദ്യമായാണ് കേരളത്തിലത്തെുന്നത്.
ഈ സന്ദര്‍ശനത്തില്‍ അവര്‍ എന്താവും  കണ്ടത്? മറുപടി ഇങ്ങനെ:   ‘ഇവിടെ  വരുമ്പോള്‍ വലിയ പ്രതീക്ഷകളായിരുന്നു. ശക്തമായ  കമ്യൂണിസ്റ്റ് മുന്നേറ്റമുള്ള നാടാണ് കേരളം . സ്ത്രീകള്‍ ശാക്തീകരണം നേടിയവരാണ് എന്നൊക്കെയാണ് മറ്റ് സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ ആളുകളെപ്പോലെ ഞങ്ങളും വിശ്വസിച്ചിരുന്നത്. പക്ഷേ, അതൊരു മിഥ്യാധാരണയാണ്. ഇവിടെ സ്ഥിതി ഭേദപ്പെട്ട നിലയിലല്ല. കമ്യൂണിസ്റ്റുകള്‍ കാര്യമായി ഒന്നുംചെയ്തിട്ടില്ല. അല്ളെങ്കില്‍ ജാതി എങ്ങനെ ഇത്ര ശക്തമായി തുടരും? ജനങ്ങള്‍ ദുരിതത്തിലാണ്. ദാരിദ്ര്യമുണ്ട്. കര്‍ഷക ആത്മഹത്യകള്‍ നടക്കുന്നു. സ്ത്രീകള്‍ മര്‍ദിക്കപ്പെടുന്നു. കുടിയൊഴിപ്പിക്കല്‍ അരങ്ങേറുന്നു. അങ്ങനെ പലതരത്തില്‍ നോക്കിയാല്‍ മറ്റ് സംസ്ഥാനങ്ങളില്‍നിന്ന് കാര്യമായ വ്യത്യാസമില്ല. തിരിച്ചു പോകുമ്പോള്‍ കേരളം നല്ല സംസ്ഥാനമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവരോട് എന്തുപറയണമെന്ന് ഞങ്ങള്‍ക്കറിയില്ല.’

മാവോവാദി  എന്ന് മുദ്രകുത്തപ്പെട്ട ദീപക് സ്വയം എങ്ങനെയാണ് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്?

l‘ഞാന്‍ സാംസ്കാരിക പ്രവര്‍ത്തകനാണ്. കലാകാരനാണ്. ഞങ്ങളാരും മാവോവാദികളല്ല. ഞങ്ങള്‍ ഒരിക്കലും തോക്ക് എടുത്തിട്ടില്ല.  ഒടുവില്‍ കോടതിയും പറഞ്ഞു ഞങ്ങള്‍ മാവോവാദികളല്ളെന്ന്. കേവലം മാവോവാദികളോട്  അനുഭാവം പുലര്‍ത്തുന്നതുകൊണ്ടോ  മാവോവാദി സാഹിത്യം കൈയില്‍ വെച്ചതുകൊണ്ടോ മാവോവാദികളാവില്ല. ഞങ്ങള്‍ക്ക് അഴിമതിനിറഞ്ഞ വ്യവസ്ഥയെ എതിര്‍ക്കാനും അനീതി ചോദ്യംചെയ്യാനും കലയുടെ മാര്‍ഗമല്ലാതെ മറ്റൊന്നില്ല.’

എന്തൊക്കെ വിഷയമാണ് കെ.കെ.എം മുഖ്യമായി ഉയര്‍ത്തുന്നത്?

lഇന്ത്യയിലെ വൈരുധ്യങ്ങളെപ്പറ്റി തന്നെ. ഇന്ത്യ മഹാനുഭൂമിയെന്ന് പറയും. അപ്പോള്‍ എന്തുകൊണ്ടാണ് ദലിതര്‍ക്ക് വഴിനടക്കാനും വെള്ളം കുടിക്കാനും കഴിയാത്തവിധം ജാതിവ്യവസ്ഥ ഇവിടെ ശക്തമായി നിലകൊള്ളുന്നത്. കര്‍ഷകരാജ്യമാണ് ഇത്. അപ്പോള്‍ എങ്ങനെ കര്‍ഷക ആത്മഹത്യയും ദാരിദ്ര്യവും ഉണ്ടാകും? പട്ടിണി മരണം എന്തുകൊണ്ട് സംഭവിക്കുന്നു? എന്തുകൊണ്ട് ജെയ്താപൂരില്‍ ആണവനിലയം? സല്‍മാന്‍ ഖാന്‍െറ സിക്സ് പാക് ശരീരവും രജനീകാന്തിന്‍െറ സ്റ്റൈലും ഐശ്വര്യറായിയുടെ സൗന്ദര്യവുമല്ല ഇന്ത്യയുടെ യാഥാര്‍ഥ്യം എന്ന് ഞങ്ങള്‍ക്ക് പറയണം. സമൂഹത്തിലെ  വൈരുധ്യങ്ങള്‍ എടുത്തുകാട്ടാനാണ് ശ്രമം. അതേസമയംതന്നെ, ജാതീയ അക്രമങ്ങള്‍, സ്ത്രീമര്‍ദനം തുടങ്ങിയവക്ക്  ഊന്നല്‍നല്‍കുന്നു. സമൂഹത്തില്‍ സമത്വവും തുല്യതയും സ്ഥാപിക്കപ്പെടണം. അഴിമതി ഇല്ലാതാവണം. ജാതീയത ഇല്ലാതാവണം. പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം. വര്‍ഗീയത ഉണ്ടാവരുത്. ഈ നിലപാടില്‍ ഊന്നിയാണ് പ്രവര്‍ത്തനം.

ഈ കലാപ്രവര്‍ത്തനത്തിന്‍െറ ഊര്‍ജം എന്താവും?

lഞാന്‍ ചേരിയിലാണ് താമസിക്കുന്നത്. ഞാന്‍ മാത്രമല്ല, കെ.കെ.എമ്മിലെ പലരും. പുണെയില്‍ തന്നെയാണത്. എന്‍െറ ഗ്രാമത്തില്‍ വെള്ളമോ വെളിച്ചമോ ഇല്ല.  നാലുമാസ വര്‍ഷകാലത്ത് ദിവസത്തില്‍ രണ്ടുമണിക്കൂര്‍ മാത്രമാണ് വൈദ്യുതി ലഭിച്ചത്. നല്ല സ്കൂളുകളില്ല. നല്ല ആശുപത്രികളില്ല. മരുന്ന് ലഭ്യമല്ല. അസമത്വവും ജാതീയതയും ചൂഷണവും അനീതിയും നിറഞ്ഞ ലോകത്തില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കാതിരിക്കാനാവില്ല. ഞങ്ങളുടെ കലാപ്രകടനം ശക്തമാണ് എന്ന് പലരും പറയും. അങ്ങനെ ശക്തമാണെങ്കില്‍ അത് ഞങ്ങളുടെ തന്നെ കയ്പ് നിറഞ്ഞ അനുഭവങ്ങളില്‍നിന്ന് കല ഉടലെടുത്തതുകൊണ്ടാണ്.
കെ.കെ.എമ്മിന്‍െറ രാഷ്ട്രീയ കാഴ്ചപ്പാട് എന്താണെന്ന് ആരാഞ്ഞാല്‍ ദീപകിന്‍െറ ഉത്തരം സുവ്യക്തം: ‘ഞങ്ങള്‍ അംബേദ്കറിസത്തിലും മാര്‍ക്സിസത്തിലും വിശ്വസിക്കുന്നു. അവ പരസ്പരം ഒന്നിപ്പിക്കണം. സമൂഹത്തില്‍ വര്‍ഗം മാത്രമല്ല, ജാതിയും യാഥാര്‍ഥ്യമാണ്. വര്‍ഗസമരം നടത്തണമെന്ന് ചില കമ്യൂണിസ്റ്റുകള്‍ പറയും. ചിലര്‍ പറയും ജാതിസമരം നടത്തണമെന്ന്. അവര്‍ വര്‍ഗത്തെ വിട്ടുകളയും. ഞങ്ങള്‍ പറയുന്നത് വര്‍ഗ സമരത്തിനൊപ്പം ജാതിസമരവും നടത്തണമെന്നാണ്. അതായത്, വര്‍ഗത്തെയും ജാതിയെയും മാറ്റാന്‍ മാര്‍ക്സിസവും അംബേദ്കറിസവും ഉപയോഗിക്കണം. ലളിതമായി പറഞ്ഞാല്‍, അംബേദ്കര്‍ ഇന്ന് ജീവിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ അദ്ദേഹം കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയെ സ്വീകരിക്കുമായിരുന്നു. ജാതിയെ ഇല്ലാതാക്കാതെ നല്ല സമൂഹം സാധ്യമേയല്ല.   ഞങ്ങള്‍ ജനാധിപത്യവാദികളാണ്. പക്ഷേ, വേണ്ടത് ശരിയായ ജനാധിപത്യമാണ്. അംബേദ്കര്‍ എഴുതിയ ഭരണഘടന അതിന്‍െറ യഥാര്‍ഥ വീര്യത്തോടെ നടപ്പാക്കണം.’ കേസും ജയില്‍വാസവും തന്നെ ഒട്ടും ഉലച്ചിട്ടില്ളെന്നും ദീപക് പറയുന്നു. ‘കബീര്‍ കലാമഞ്ചിനെ ഭരണകൂടം പലരീതിയില്‍ തകര്‍ക്കാന്‍ നോക്കുന്നുണ്ട്. ഇനിയും ശ്രമിക്കും. ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഭയമില്ല. ഇതിനൊന്നും ഞങ്ങളെ  ഒട്ടും വ്യതിചലിപ്പിക്കാനോ തളര്‍ത്താനോ കഴിയില്ല. കേസിനെ നിയമപരമായി നേരിടും. അതേസമയം, കലാപരിപാടിയുമായി മുന്നോട്ടുപോകും. അതുകൊണ്ടാണ് ഇപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്നത്.  നീതിയെപ്പറ്റി ഞങ്ങള്‍ പാടിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും.’



നീലയും ചുവപ്പും കലര്‍ന്ന കൊടികള്‍



അനീതി ഇരുള്‍മൂടിയ ഇടങ്ങളില്‍ നീതിയെപ്പറ്റിയുള്ള ചെറു മര്‍മരം പോലും കലാപമാണ്. അപ്പോള്‍  ആള്‍ക്കൂട്ടത്തോട് ഉച്ചത്തില്‍ നേരും നീതിയും പാടിയാലോ? ഈ ഒരു കാരണത്താലാണ് ഭരണകൂടം കബീര്‍ കലാ മഞ്ചിനെ നിരന്തരം വേട്ടയാടുന്നത്. പുണെയിലെ ദലിത്-ഇടതുപക്ഷ സാംസ്കാരിക സംഘമാണ് കബീര്‍ കലാ മഞ്ച് (കെ.കെ.എം).  രാജ്യത്ത് ചുരുങ്ങിയ കാലത്തിനുള്ളില്‍ ഏറ്റവും അധികം ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുകയും കടുത്ത അടിച്ചമര്‍ത്തലിന് വിധേയമാവുകയും ചെയ്ത ജനകീയ കലാ സംഘം.
2002ലെ ഗുജറാത്ത് കൂട്ടക്കൊലക്കുശേഷം, വര്‍ഗീയതക്കെതിരെയുള്ള ചെറുത്തുനില്‍പിന്‍െറ ഭാഗമായാണ് കെ.കെ.എം രൂപവത്കരിക്കപ്പെടുന്നത്.  ആദ്യനാളുകളില്‍  മുംബൈയിലും പരിസരത്തുമായി പരിപാടികള്‍ അവതരിപ്പിച്ചു. രണ്ടുവര്‍ഷത്തിനകം കോളജ് വിദ്യാര്‍ഥിനി ശീതല്‍ സാത്തേ, സാഗര്‍ ഗോര്‍ഖെ,  ദീപക് ദെങ്ലെ തുടങ്ങിയ പുതിയ ചെറുപ്പക്കാര്‍ കടന്നുവന്നു.  സംഗീതത്തോടുള്ള താല്‍പര്യമാണ് ശീതല്‍ ഉള്‍പ്പെടെയുള്ളവരെ സംഘടനയിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചത്. മിക്കവരും ദരിദ്ര പശ്ചാത്തലമുള്ളവര്‍; ചേരിനിവാസികള്‍. എല്ലാവരും തന്നെ ദലിതുകള്‍.  ഇവര്‍ക്കിടയിലേക്ക് മുന്‍ എസ്.എഫ്.ഐ പ്രവര്‍ത്തകനും പുണെ സര്‍വകലാശാലയിലെ സ്വര്‍ണമെഡല്‍ ജേതാവും ബസ് കണ്ടക്ടറുമായ സച്ചിന്‍ മാലിയും എത്തി. പാട്ടും നാടകവുമായി കെ.കെ.എം  ചേരികളിലും ആദിവാസി ഊരുകളിലും ദലിത് മേഖലകളിലും തൊഴിലിടങ്ങളിലും നിലകൊണ്ടു. ഇതിനിടയില്‍  കൂട്ടായ പഠനത്തിലൂടെ സംഘം തങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ ദര്‍ശനം രൂപവത്കരിച്ചു. അംബേദ്കറിസവും മാര്‍ക്സിസവും ഒന്നിപ്പിക്കുന്നതാണ് ശരിയെന്നും വര്‍ഗസമരവും ജാതിസമരവും അനിവാര്യമാണെന്നും തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവര്‍ വേദികളില്‍ ‘ജയ് ഭീം ലാല്‍ സലാം’എന്ന് കാണികളെ അഭിവാദ്യം ചെയ്തു. നീലയും ചുവപ്പും കലര്‍ന്ന കൊടികള്‍ വീശി.
ഖേര്‍ലാഞ്ചിയില്‍ ദലിതുകള്‍ കൂട്ടക്കൊലക്കിരയായതോടെ ജാതിപ്രശ്നങ്ങളില്‍ കൂടുതലായി ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു. ദാരിദ്ര്യം, സാമൂഹിക അസമത്വം,  ചൂഷണം, കുടിയൊഴിപ്പിക്കല്‍,  സ്ത്രീമര്‍ദനം, കര്‍ഷക ആത്മഹത്യ, പെണ്‍ഭ്രൂണഹത്യ, അഴിമതി തുടങ്ങിയവ കെ.കെ.എമ്മിന്‍െറ പാട്ടിനും നാടകത്തിനും പ്രമേയങ്ങളായി. കെ.കെ.എം ഐക്കണായി  മാറിയ ശീതല്‍  ‘മഹാരാഷ്ട്രയിലെ ഗദ്ദര്‍’ എന്നും വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെട്ടു.
  2011ല്‍ കെ.കെ.എമ്മുമായി അടുത്ത ബന്ധമുണ്ടായിരുന്ന മാവോയിസ്റ്റ് പ്രവര്‍ത്തക പിടിയിലായത് നല്ല അവസരമായി ഭരണകൂടം കണ്ടു. തുടര്‍ന്ന് ദീപക് ദെങ്ലെയെയും  സിദ്ധാര്‍ഥ് ഭോസ്ലെയെയും രാജ്യദ്രോഹകുറ്റം ആരോപിച്ച് ജയിലിലടച്ചു. ഇതോടെ ശീതല്‍ സാത്തേയും സച്ചിന്‍ മാലിയുമുള്‍പ്പെടെയുള്ള സംഘം ഒളിവില്‍ പോയി. ഒളിവിലും നിശബ്ദരായിരുന്നില്ല ഇവര്‍. രണ്ടുവര്‍ഷത്തിന് ശേഷം 2013 മാര്‍ച്ചില്‍, ബോംബെ ഹൈകോടതി ദീപക് ദാങ്ലെക്ക് ജാമ്യം അനുവദിച്ചു. കബീര്‍ കലാ മഞ്ച് പ്രവര്‍ത്തകര്‍ മാവോയിസ്റ്റുകളല്ല എന്ന അഭിപ്രായ പ്രകടനവും കോടതി നടത്തി. ഇതിന്‍െറ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ 28 വയസ്സുകാരിയായ ശീതല്‍ സാത്തേയും ഭര്‍ത്താവ് സച്ചിന്‍ മാലിയും മറ്റു രണ്ടുപേരും ബോംബെ വിധാന്‍ സഭക്ക് മുന്നില്‍ സത്യഗ്രഹവുമായി രംഗത്തത്തെി. ഏഴു മാസം ഗര്‍ഭിണിയായിരുന്ന ശീതലിന് ആദ്യം ജാമ്യം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടെങ്കിലും അടുത്തിടെ പുറത്തിറങ്ങി. സച്ചിന്‍ മാലിയും മറ്റു രണ്ടുപേരും വിചാരണ കാത്ത് ഇപ്പോഴും ജയിലിലാണ്. പുണെ ഫിലിം ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടില്‍ നടന്ന പൊതു പരിപാടിയിലൂടെയാണ് കെ.കെ.എം വീണ്ടും വേദിയിലത്തെിയത്.  കഴിഞ്ഞയാഴ്ച കെ.കെ.എം പ്രവര്‍ത്തകര്‍ കൊച്ചി, മലപ്പുറം, കോഴിക്കോട് എന്നിവിടങ്ങളില്‍ പരിപാടികള്‍ അവതരിപ്പിച്ചു. ദീപക് ദെങ്ലെ, രൂപാലി ജാദവ്, രാംദാസ് ഉന്‍ഹാലെ, ദാദാ വാഘ്മാരെ, വിശാല്‍ ഭാലേ റാവു, ദത്താത്രേയ എന്നീ കലാകാരന്മാരാണ് കേരളത്തിലത്തെിയത്. 
കെ.കെ.എമ്മിനെതിരെയുള്ള ഭരണകൂട വേട്ടയാടല്‍ അവസാനിപ്പിക്കണമെന്നാവശ്യപ്പെട്ട് സാംസ്കാരിക നായകരുള്‍പ്പെടെയുള്ളവര്‍ രംഗത്തുണ്ട്. കേസ് നടത്തിപ്പിനായി ഡിഫന്‍സ് കമ്മിറ്റിയും രൂപവത്കരിച്ചു. ലക്ഷ്യം വ്യക്തം. കെ.കെ.എമ്മിനെ ഭരണകൂടത്തിന് വിട്ടുകൊടുക്കരുത്. ജനങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം കെ.കെ.എം എന്നും നിലകൊള്ളണം. മറിച്ച് സംഭവിച്ചാല്‍ നമ്മുടെ കാലത്തോട് ചില നേരുകള്‍ വിളിച്ചുപറയാന്‍ ധൈര്യപ്പെടുന്ന അവസാന കണ്ണികളില്‍ ഒന്നാവും അറ്റുപോവുക. അതുപാടില്ല. ഈ പാട്ടുകള്‍ നിലച്ചുകൂടാ.



വാരാദ്യമാധ്യമം
2013 നവംബര്‍ 10

Sunday, November 3, 2013

അര്‍ഥഭരിത വാക്ക്

വായന\പുസ്തക റിവ്യൂ


അര്‍ഥഭരിത വാക്ക്

ആര്‍.കെ. ബിജുരാജ്

‘നഖങ്ങളില്ലാത്ത വിരലുകള്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?’ -മേശപ്പുറത്ത് പത്ത് കൈവിരലുകള്‍ പരത്തിവെച്ചിട്ട് ആ ചെറുപ്പക്കാരന്‍ ചോദിച്ചു. പിന്നെ അയാള്‍ പറഞ്ഞു: ‘വേദനയുടെ എന്‍െറ ത്രെഷോള്‍ഡ് വളരെ കൂടുതലാണ്, സാധാരണ മനുഷ്യര്‍ക്ക് സഹിക്കാവുന്നതിനുമപ്പുറം’.
എസ്. ജയചന്ദ്രന്‍ നായര്‍ എഴുതിയ ‘ആ വാക്കിന്‍െറ അര്‍ഥം’ എന്ന നോവലില്‍ സതീശന്‍ എന്ന കഥാപാത്രം സമീപ ഭൂതകാലത്തില്‍നിന്നാണ് തന്‍െറ കൈവിരലുകള്‍ നമുക്കു മുന്നിലേക്ക് നീട്ടിവെക്കുന്നത്. ആരോ ഇരുമ്പുചവണയുമായി വരുന്നെന്ന (അല്ളെങ്കില്‍ എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും വന്നേക്കാമെന്ന) തോന്നല്‍, സതീശനെപ്പോലെ വായനക്കൊടുവില്‍ നമ്മളിലും നിറയുന്നു. ജീവിതത്തില്‍നിന്ന് സ്വയം വിടവാങ്ങിയ ആ പാവം ഒന്നുകൂടി പറഞ്ഞുവെക്കുന്നുണ്ട്: ‘സ്റ്റേറ്റ് അതിന്‍െറ സ്റ്റീം റോളറുമായി സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. അതില്‍പെട്ട് പാവം എന്‍െറ വിരലുകള്‍ക്ക് നഖങ്ങള്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടു’. ഒരു വാക്കുകൊണ്ടും ആശ്വസിപ്പിക്കാനാവുമായിരുന്നില്ല സതീശനുള്‍പ്പെടെയുള്ളവരുടെ വേദനകള്‍. അല്ളെങ്കില്‍തന്നെ വാക്കുകള്‍ പലപ്പോഴും തോറ്റ പടയാളികളാണ്.
സതീശനെപ്പോലെ നിരവധി പേരുടെ വേദനകള്‍ കാണാനും അതില്‍ പങ്കാളിയാകാനും സാധിച്ച ഒരു പത്രപ്രവര്‍ത്തകന്‍, അധികാരത്തിന്‍െറ സ്റ്റീം റോളര്‍ ചലിപ്പിച്ച ഒരാളെ (അയാള്‍ക്ക് മലയാളിയുടെ അടിയന്തരാവസ്ഥയിലെ പ്രതിനായകന്‍െറ മുഖച്ഛായയുണ്ട്) കാണാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു. രണ്ടുവര്‍ഷത്തെ പരിശ്രമത്തിനുശേഷവും കനത്ത നിഷേധങ്ങള്‍ക്കുമൊടുവില്‍ അയാളെ കാണാന്‍ പത്രപ്രവര്‍ത്തകന് അനുവാദം കിട്ടുന്നു. ആ നിമിഷത്തിനും അഭിമുഖത്തിനുമായി വീട്ടിലത്തെുന്നതിനിടയില്‍ പത്രപ്രവര്‍ത്തകന്‍െറ മനസ്സ് സഞ്ചരിക്കുന്ന യാത്രയും ദൂരവുമാണ് നോവല്‍.
ഒരു പക്ഷേ, സത്യസന്ധമായ തുറന്നുപറച്ചിലിന് ‘സ്റ്റീം റോളര്‍’ തയാറായിരുന്നെങ്കില്‍ എത്രയോ കഥകള്‍ പൊളിയുമായിരുന്നു. ചാരത്തില്‍ മറഞ്ഞുപോയ സത്യത്തിന്‍െറ വജ്രബിന്ദുക്കള്‍ പുറത്തുവന്നേനെ. മനസ്സിന്‍െറ വിങ്ങല്‍ ഒഴിഞ്ഞെങ്കിലും പോയേനെ. അതിനെക്കാള്‍ റിഡംപ്ഷന്‍ (Redemption-പാപവിമുക്തമാക്കല്‍, വീണ്ടെടുക്കല്‍ എന്നിങ്ങനെയാണ് ഈ വാക്കിന്‍െറ കൃത്യമല്ലാത്ത അര്‍ഥങ്ങള്‍ ) നേടാനാവുമായിരുന്നു. അയാള്‍ക്ക് പാപവിമുക്തി സാധ്യമായിരുന്നോ? അറിയില്ല. എന്തായാലും അത് സ്വയം അയാള്‍ ഇല്ലാതാക്കി.
പത്രപ്രവര്‍ത്തകന്‍െറ (കഥ പറയുന്ന ഫസ്റ്റ് പേഴ്സണിന്‍െറ) ഓര്‍മയില്‍ നിരവധി പേര്‍ കടന്നുവരുന്നു. ട്യൂട്ടോറിയല്‍ കോളജ് അധ്യാപകനായ മുന്‍ ഇലക്ട്രോണിക്സ് എന്‍ജിനീയറും ‘ഫ്രോണ്ടിയര്‍’ മാസികയുടെ വായനക്കാരനുമായ സദാനന്ദ് ഷേണായി, സെക്കന്‍ഡ് ഹാന്‍ഡ് ബുക്സ്റ്റാള്‍ നടത്തിപ്പുകാരനായ സ്വാമി, സതീശന്‍,  പണിക്കര്‍, പത്രാധിപരായ എസ്.കെ, സഹപ്രവര്‍ത്തകരായ ശ്രീധരന്‍ നായര്‍, ഉണ്ണി,  ബാലകൃഷ്ണന്‍ എന്നിങ്ങനെ നിരവധി പേര്‍. ഇതില്‍ ചിലരെങ്കിലും തുറന്നുപറച്ചിലിലൂടെ റിഡംപ്ഷന്‍ സാധ്യമാക്കുന്നുണ്ട്.
വായനക്കിടയില്‍ ഓര്‍മയില്‍ നിലനില്‍ക്കുന്ന റിഡംപ്ഷന്‍ എന്ന വാക്കില്‍നിന്നാണ് നോവലിന്‍െറ തുടക്കമെന്ന് നോവലിസ്റ്റ്. ടി. രാമലിംഗംപിള്ളയുടെ നിഘണ്ടു മതിയാവില്ല ആ വാക്കിന്‍െറ കൃത്യമായ അര്‍ഥത്തിന്. ഒടുവില്‍ നമ്മളും അറിയുന്നു ഈ വാക്കിന് ഒരര്‍ഥമല്ല, അനേകം അര്‍ഥങ്ങളാണുള്ളതെന്ന്. ഈ അര്‍ഥങ്ങളെല്ലാം ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്ന വാക്ക് മലയാളത്തില്‍ കണ്ടെടുക്കാനാവാത്തതാണ് നമ്മളുടെ നിസ്സഹായത.
മനസ്സില്‍ തങ്ങിനില്‍ക്കുന്ന കുറെ കഥാപാത്രങ്ങളുണ്ട് നോവലില്‍. തുറന്നുപറച്ചില്‍ നടത്തുന്നവരും അല്ലാത്തവരുമായവര്‍. പലതും ഉജ്ജ്വലമാണ്. പത്രം കൈവിട്ടുപോവുകയും ആദര്‍ശങ്ങള്‍ക്ക് വിരുദ്ധമായി നീങ്ങാന്‍ നിര്‍ബന്ധിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ പ്രസിദ്ധീകരണം നിര്‍ത്താന്‍ ധീരമായി തീരുമാനിക്കുന്ന എസ്.കെയാണ് അതില്‍ പ്രധാനം. പ്രണയത്തിന്‍െറ തടവുകാരനായി, വ്യവസ്ഥിതിക്കു പുറത്ത് ചലിച്ച് ഒടുവില്‍ ചരമപ്പേജില്‍ പടം പോലുമില്ലാത്ത വാര്‍ത്തയായി ഒതുങ്ങുന്ന ശ്രീധരന്‍ നായരാണ് മറ്റൊരു കഥാപാത്രം. ക്രിമിനല്‍ അഭിഭാഷകനായിരിക്കേ സത്യം പറയണമെന്ന തോന്നലില്‍ പത്രപ്രവര്‍ത്തകനായ ഉണ്ണി ആ ജോലിയും വിട്ട് ബിസിനസിലേക്ക് തിരിയുന്നു. മിസോറമില്‍ കുറ്റംചെയ്യാതെ പിടിയിലാകുന്ന അയാള്‍ പറയുന്നു: ‘പണം കൊടുത്തും സ്വാതന്ത്ര്യം നേടാം’. പണിക്കര്‍ എന്ന കഥാപാത്രം തന്‍െറ നഷ്ടപ്രണയത്തിന്‍െറ കാരണം വെളിപ്പെടുത്തി പറയുന്നു: ‘അവള്‍ ശരിയായ വഴി തെരഞ്ഞെടുത്തു. പക്ഷേ, ഞാന്‍ അവളില്‍നിന്ന് മോഷ്ടിച്ചെടുത്ത പ്രണയം മാത്രം അവള്‍ക്ക് തിരിച്ചുകിട്ടിയില്ല’. പത്രമോഫിസിലെ സഹപ്രവര്‍ത്തകനായ ബാലകൃഷ്ണന്‍ പൊലീസ് ഒറ്റുകാരനാണ്.  സ്വാമിയാകട്ടെ, തന്‍െറ സെക്കന്‍ഡ്ഹാന്‍ഡ് പുസ്തകക്കടയില്‍ സ്ഥിരമായി വന്ന് ‘ഫ്രോണ്ടിയര്‍’ വാങ്ങിയവരുടെ പേരുകള്‍ പണത്തിനു പകരമായി ബാലകൃഷ്ണന് കൈമാറുന്നു. ഈ പേരുകളിലൂടെയാണ് അധികാരം നിരവധി യുവാക്കളുമേല്‍ സ്റ്റീം റോളര്‍ കയറ്റി ഉരുട്ടുന്നത്.
അധികാരം, തൊഴില്‍, വിപ്ളവം/രാഷ്ട്രീയം, പ്രണയം, കുടുംബം, സൗഹൃദം, സ്വപ്നങ്ങള്‍, ആദര്‍ശം എന്നിവ പലതവണ നോവലിന്‍െറ പ്രമേയമാകുന്നു. ഇവയുടെ ഉയര്‍ച്ചതാഴ്ചകള്‍ക്കിടെ വാക്കുകള്‍ ചോരവാര്‍ന്ന് മുറിഞ്ഞുവീഴുന്നു. അടിയന്തരാവസ്ഥ, നക്സലൈറ്റ് തുടങ്ങിയ വാക്കുകള്‍ പുസ്തകത്തിലില്ല. വേണമെങ്കില്‍ ഓരോ ഖണ്ഡികയിലും നോവലിസ്റ്റിന് അത് സാധ്യമാകുമായിരുന്നു. അതില്ലാത്തതാണ്  നോവലിന്‍െറ സവിശേഷത. എന്തിന്, അഭിമുഖത്തിന് വിധേയനാകാന്‍ പോകുന്നയാള്‍ പഴയ പൊലീസ് മേധാവിയാണെന്നതിനു പോലും നോവലില്‍ സൂചനകളേയുള്ളൂ. കലുഷിതമായ പശ്ചിമബംഗാളില്‍നിന്ന് സമര്‍സെന്‍ എന്ന വലിയ പത്രപ്രവര്‍ത്തകന്‍െറ പത്രാധിപത്വത്തിനു കീഴില്‍ പുറത്തിറങ്ങിയ ‘ഫ്രോണ്ടിയര്‍’ മാസിക നോവലില്‍ കഥാപാത്രമാണ്. ‘ഫ്രോണ്ടിയര്‍’ എന്ന സൂചന/സൂചകം നമ്മളോട് പലതും പറയാതെ പറയുന്നു. ഒറ്റപ്പെട്ട പുരയിടത്തിലെ മഞ്ഞച്ചായം പൂശിയ മാളികയും മറ്റൊരു സൂചനയാണ്. അവിടേക്ക് വന്നുപോയ പൊലീസ് വാഹനങ്ങള്‍, അതിലുണ്ടാവുമായിരുന്ന ചെറുപ്പക്കാരും നമ്മുടെ ചിന്തയെ അസ്വസ്ഥമാക്കുന്നു. രാഷ്ട്രീയവും അധികാരവുമാണ് നോവലിലെ കാതലായ പ്രമേയം. വായനപോലും രാഷ്ട്രീയപ്രവര്‍ത്തനമാവുന്ന കാലത്തെപ്പറ്റിയാണ് പലപ്പോഴും നോവല്‍ സംസാരിക്കുന്നത്.
 ഒരുപക്ഷേ, അടിയന്തരാവസ്ഥയെ ഏറ്റവും നന്നായി വരച്ചിടുന്ന നോവലാവും ‘ആ വാക്കിന്‍െറ അര്‍ഥം’. എന്നാല്‍, അടിയന്തരാവസ്ഥ എന്ന വാക്ക് ഇവിടെ പ്രയോഗിക്കുന്നത് നോവല്‍ വായനക്ക് തടസ്സമാക്കിക്കൂടാ. കാരണം, നോവല്‍ ഏതുകാലത്തും ഏതുദേശത്തും എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും ബാധകമായ ഒന്നാണ്. അടിയന്തരാവസ്ഥക്കാലം അതില്‍ ഒന്നുമാത്രം. അക്കാലത്തെ വേദനകള്‍ എസ്. ജയചന്ദ്രന്‍ നായരുടെ ആത്മാവില്‍ പകര്‍ന്നിരിക്കുന്നതുപോലെ നമുക്ക് അനുഭവപ്പെടുന്നു. മുമ്പ് ‘പിറവി’യുടെ തിരക്കഥയിലും അദ്ദേഹം അത് തീവ്രമായി പകര്‍ത്തിയിട്ടുണ്ട്.
നോവലില്‍ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തില്‍, ഫസ്റ്റ് പേഴ്സന്‍ എഴുതിയ കഥ മറ്റൊരു കഥാപാത്രം വിലയിരുത്തുന്നതിങ്ങനെ: ‘കഥ നന്നായിരിക്കുന്നു. പലരുടെയും നിഴല്‍ അതില്‍ കിടക്കുന്നുണ്ട്’. ഈ നോവലിലും അത് ശരിയാവും. നോവലിസ്റ്റിന്‍െറ, ജയറാം പടിക്കലിന്‍െറ, ഈച്ചരവാര്യരുടെ, രാജന്‍െറ, കെ. ബാലകൃഷ്ണന്‍െറ, പിന്നെ നമുക്ക് അറിയാവുന്ന ഒരുപിടി ആള്‍ക്കാരുടെ നിഴലുകള്‍ നോവലില്‍ വീണുകിടക്കുന്നു. നിഴലുകളും വാക്കുകളും ഒന്നുചേര്‍ന്ന് നമുക്കു മുന്നില്‍ മാറിമറിയുന്നു.
തുക്കറാമിന്‍െറ ഒരു ശ്ളോകമാണ് പുസ്തകത്തിന്‍െറ ആമുഖം. ‘എന്‍െറ കൈയില്‍ വാക്കുകള്‍ മാത്രമേയുള്ളൂ. എനിക്ക് ചൂടുപകരുന്ന വസ്ത്രങ്ങളായി. അതുമാത്രമാണ് എനിക്ക് സ്വന്തമായുള്ളത്... അത് മാത്രമാണ് സുലഭമായി ചെലവഴിക്കാന്‍ എന്‍െറ കൈയിലുള്ള സ്വത്ത്’. വാക്കുകള്‍ തന്നെയാവും നോവലിസ്റ്റിന്‍െറ മൂലധനം. മുമ്പേ ജയചന്ദ്രന്‍ നായരുടെ ഗദ്യം മലയാളിക്ക് പരിചിതമാണ്. നോവലാകട്ടെ, വാക്കുകളില്‍ തീര്‍ത്ത ശില്‍പമാണ്. അല്ളെങ്കില്‍ ലളിതസുന്ദരമായി തെളിഞ്ഞൊഴുകുന്ന പുഴയാണ്. മറ്റു ചിലപ്പോള്‍ നമ്മെ ഉലച്ച്, ചുഴിയില്‍പെടുത്തുന്നു. ചിലപ്പോഴൊക്കെ കര്‍പ്പൂരനാളമായി ജ്വലിക്കുന്നു.  സൂക്ഷ്മമായി തെരഞ്ഞെടുത്ത് മനോഹരമായി ചേര്‍ത്തുവെച്ച വാക്കുകള്‍ ധ്വനി സാന്ദ്രമായി, വല്ലാത്ത മുഴക്കങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഈ ഗദ്യവും അതിലെ വാക്കുകളുടെ ധാരാളിത്തവും നമ്മെ മോഹിപ്പിക്കും. അനാവശ്യ ബൗദ്ധിക ജാടകള്‍ ഒട്ടുമേയില്ല.
സതീശന്‍ ആത്മഹത്യ ചെയ്തതിന്‍െറ അടുത്തദിവസം ഫസ്റ്റ് പേഴ്സന്‍/പത്രപ്രവര്‍ത്തകന്‍ അഭിമുഖം നടത്താന്‍ പോകുന്നു.‘രാത്രികാലങ്ങളില്‍ അദ്ദേഹം ഞെട്ടിയുണര്‍ന്ന് അലറിവിളിക്കാറുണ്ടെന്ന് അറിയാം. ഭൂതങ്ങളും പിശാചുക്കളും നിറഞ്ഞ രാത്രികള്‍. ഉറക്കത്തിനിടയില്‍ ഞെട്ടിയുണര്‍ന്ന്, പല്ലിറുമ്മുകയും അമറുകയും ചെയ്യുന്നവരെ മുജ്ജന്മത്തിലെ പാപപങ്കിലമായ അനുഭവങ്ങള്‍ അലട്ടുന്നുണ്ടാവും. അജ്ഞാതരായ ശത്രുക്കളില്‍നിന്ന് ഓടിയൊളിക്കാനുള്ള വെപ്രാളം അവരുടെ ഉറക്കത്തെ ധ്വംസിക്കുന്നു. അവരില്‍ ഓരാളായിരുന്നു അദ്ദേഹവും’. പക്ഷേ, അയാളോട് ചോദിക്കാന്‍ ഒരൊറ്റ ചോദ്യം മാത്രമേ അഭിമുഖത്തിന് പോകുന്നയാള്‍ ഒരുക്കിവെച്ചിരുന്നുള്ളൂ എന്ന് നോവലിന്‍െറ ഒടുവില്‍ അറിയുന്നു: ‘നിങ്ങള്‍ അമ്മയെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നോ?’. എന്നാല്‍, ആ ചോദ്യവും അഭിമുഖീകരിക്കപ്പെടുന്നില്ല.
ആദ്യഘട്ട നോട്ടത്തില്‍ ഒട്ടും ആകര്‍ഷകമായി തോന്നിയില്ല മുഖചിത്രം. ചുവന്ന രണ്ട് കൈപ്പടം. പക്ഷേ, വായന ആദ്യ മൂന്ന് അധ്യായങ്ങള്‍ പിന്നിടുമ്പോള്‍ അറിയുന്നു, ഇതിനേക്കാള്‍ നല്ളൊരു മുഖചിത്രം വേറെയില്ളെന്ന്. മറ്റൊന്നും പുസ്തകത്തിന് ചേരില്ളെന്ന്. മുഖചിത്രം വരച്ച ആര്‍ട്ടിസ്റ്റ് നമ്പൂതിരിക്കാണ് പുസ്തകം സമര്‍പ്പിച്ചിട്ടുള്ളതും.
മികച്ചത്/ശ്രേഷ്ഠം എന്നിങ്ങനെയുള്ള വിശേഷണങ്ങള്‍ നല്‍കി നോവലിനെ വികലമാക്കേണ്ടതില്ല. ഇത്രമാത്രം പറയാം, നിസ്സംശയം വായിച്ചിരിക്കേണ്ടതാണ് നോവല്‍. പ്രത്യേകിച്ച് എഴുത്തും ഭാവനയും വായനയും അരാഷ്ട്രീയത്തിന്‍െറ മേഖലയില്‍ നിറഞ്ഞാടുമ്പോള്‍. ആഘോഷങ്ങളുടെ അരങ്ങില്‍നിന്ന് എന്നും അകന്നുനില്‍ക്കുന്നയാളാണ് എസ്. ജയചന്ദ്രന്‍ നായര്‍. അക്കാരണത്താല്‍തന്നെ നോവല്‍ അധികം വായിക്കപ്പെടാതിരിക്കാനുള്ള സാധ്യതയാണ് കൂടുതല്‍. അങ്ങനെ സംഭവിച്ചാല്‍ അതാവും നല്ല വായന നേരിടുന്ന ദുര്യോഗം.


ആ വാക്കിന്‍െറ അര്‍ഥം
എസ്. ജയചന്ദ്രന്‍ നായര്‍
വില: 85.00, പേജ് 112
മാതൃഭൂമി ബുക്സ് കോഴിക്കോട്


വാരാദ്യമാധ്യമം
2013 നവംബര്‍ 3 ഞായര്‍

Tuesday, September 10, 2013

ചെങ്ങറയുടെ ആത്മകഥ


പുസ്തകറിവ്യൂ\വായന




സമരങ്ങളുടെ ചരിത്രം എഴുതപ്പെടുക അതില്‍ മുഖ്യ പങ്കുവഹിച്ചവരുടെ ആത്മകഥകളില്‍ക്കൂടിയുമാണ്. സമകാലിക കേരളത്തിലെ (ഇന്ത്യയിലെയും) ദലിതരുടെ/ദരിദ്രരുടെ (മര്‍ദിതരുടെ) അവകാശ സമരങ്ങളില്‍ ഏറ്റവും പ്രമുഖമായ ചെങ്ങറയുടെ ചരിത്രം സെലീന പ്രക്കാനം എഴുതിയിരിക്കുന്നു. അവരുടെ ജീവിതകഥ പറഞ്ഞുകൊണ്ടു തന്നെ.
‘ചെങ്ങറ സമരവും എന്‍െറ ജീവിതവും’ ആത്മകഥാ ചരിത്രത്തില്‍ ഇടംപിടിക്കുക മലയാളത്തിലെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ തുറന്നുപറച്ചില്‍ രചനകളിലൊന്നായാണ്. അപൂര്‍വമായേ ഇത്തരം തുറന്നുപറച്ചിലുകള്‍ നമുക്ക് ഉണ്ടായിട്ടുള്ളൂ. കറുത്ത സമരപോരാളിയുടെ ജീവിതമെന്ന  അപൂര്‍വതയുമുണ്ട് പുസ്തകത്തിന്. ഇത്തരത്തില്‍ മറ്റൊന്ന് മുമ്പുണ്ടായിട്ടില്ളെന്ന് ഉറപ്പ്. സി.കെ. ജാനുവിന്‍െറയും മയിലമ്മയുടെയും  പുസ്തകങ്ങള്‍ നമുക്ക് മുന്നിലുണ്ടെങ്കിലും അവയേക്കാള്‍, തുറന്നുപറച്ചിലുകള്‍/വെളിപ്പെടുത്തലുകള്‍കൊണ്ടാണ് പുസ്തകം വ്യത്യസ്തമാകുന്നത്.
ചെങ്ങറ സമരത്തെ രണ്ടാം നിരയില്‍നിന്ന് നയിച്ചയാളാണ് അനുഭവങ്ങള്‍ നിരത്തുന്നത്. ഈ രണ്ടാം നിര പക്ഷേ യഥാര്‍ഥ സമരമുഖത്ത് ഒന്നാം മുന്നണിയിലാണ് എന്നതാണ് വൈരുധ്യം. ഇതു പുസ്തകം നന്നായി വരച്ചിടുന്നു.
പത്തനംതിട്ടയിലെ വടശ്ശേരിക്കരയില്‍ ജനിച്ചതു മുതലുള്ള ജീവിതമാണ് പുസ്തകത്തിന്‍െറ ഉള്ളടക്കം. പടിപടിയായുള്ള രാഷ്ട്രീയ വികാസത്തിലൂടെ ചെങ്ങറയിലത്തെുന്നതും അവിടെ സാധുജന വിമോചന സംയുക്ത വേദിയുടെ സെക്രട്ടറിയാകുന്നതും വിവരിക്കുന്നു. പിന്നീട് അഭിപ്രായ വ്യത്യാസങ്ങളില്‍ സമരഭൂമിയില്‍ നിന്നിറങ്ങുന്നതും ഡി.എച്ച്.ആര്‍.എം അംഗമാകുന്നതും വരെയുള്ള ജീവിതം പറഞ്ഞാണ് പുസ്തകം അവസാനിക്കുന്നത്.
സമരത്തിന്‍െറ പുറംലോകമറിയാത്ത നിരവധി അനുഭവങ്ങള്‍ സെലീന പ്രക്കാനം വരച്ചിടുന്നുണ്ട്. സമരംനയിച്ച രീതി, അവിടത്തെ ജീവിതം, രഹസ്യനീക്കങ്ങള്‍, അട്ടിമറി ശ്രമങ്ങള്‍, വ്യക്തികള്‍, വേദനകള്‍, ഒറ്റപ്പെടലുകള്‍ എന്നിവയെപ്പറ്റിയെല്ലാം പുസ്തകം തുറന്നു പറയുന്നു. ചില ‘വിഗ്രഹ’ങ്ങള്‍ ഉടഞ്ഞുവീഴുന്നു.
ഭൂമിക്കുവേണ്ടിയുള്ള സമരം മറ്റേത് സാമ്പത്തിക സമര ആവശ്യങ്ങളില്‍നിന്നും വ്യത്യസ്തമാണ്. അത് ഉല്‍പാദന ഉപാധി (ഭൂമിയാണ് മുഖ്യ ഉല്‍പാദന ഉപാധി)ക്ക് മേലുള്ള ഉടമസ്ഥത തേടലാണ്, വിഭവാധികാരത്തിന് മേലുള്ള അവകാശം സ്ഥാപിക്കലാണ്, അതിനേക്കാള്‍ രാഷ്ട്രീയാധികാരം പിടിച്ചെടുക്കലിലേക്കുള്ള ചുവടുവെപ്പാണ്. അതിനാല്‍, ദലിതുകളുടെ അതിജീവനത്തിനുള്ള  ചെങ്ങറ സമരം സവിശേഷ  ശ്രദ്ധയാകര്‍ഷിക്കുന്നു.
സമരഭൂമിയില്‍ അണികളിലൊരാളായി ചെന്ന്  ഉശിരുള്ള നേതാവായി മാറുകയായിരുന്നു സെലീന.  സമരഭൂമിയില്‍ നടക്കുന്ന കാര്യങ്ങള്‍  ഭാവനയില്‍ കാണാവുന്നതിലുമപ്പുറമാണ്. അതില്‍ ജനനം, മരണം, രോഗം, പട്ടിണി, അടിച്ചമര്‍ത്തല്‍, പൊലീസ് അതിക്രമം, ആഭ്യന്തരമായ ഗൂഢനീക്കങ്ങള്‍, ഉപജാപങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയ എല്ലാം അരങ്ങേറുന്നു. ആ അര്‍ഥത്തില്‍ ചെങ്ങറ ഒരു പിടികിട്ടാത്ത സമരസമസ്യയാണ്. നോവലുകളില്‍ മാത്രം വായിച്ചറിയാനാവുന്ന സങ്കല്‍പലോകം. ഭാവനയും യാഥാര്‍ഥ്യവും കൂടിക്കലരുന്നതുപോലെ വായനക്കാരന് അനുഭവപ്പെടുന്നു.
സമര രംഗത്തെ സെലീന ഉജ്ജ്വലയാണ്. ധീരമായാണ് അവര്‍ നേതൃത്വം നല്‍കുന്നത്. ചിലപ്പോഴൊക്കെ നമ്മള്‍ സ്തബ്ധരാകുന്നു. ‘ഞാന്‍ മണ്ണെണ്ണയൊഴിക്കും, ഞാന്‍ കത്തിക്കഴിഞ്ഞതിനുശേഷമേ നിങ്ങള്‍ ചാടാവൂ’ എന്ന് നിര്‍ദേശം പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന ആത്മസന്നദ്ധയാണ് അവര്‍. കോടതി ഉത്തരവിന്‍െറ ബലത്തില്‍ ചെങ്ങറയില്‍നിന്ന് പൊലീസ് സമരക്കാരെ ഒഴിപ്പിക്കുമെന്ന ഘട്ടത്തില്‍ ‘ആത്മാഹുതി സമരം’ പ്രഖ്യാപിച്ചതിനെപ്പറ്റിയാണ് സെലീന പറയുന്നത്. പൊലീസ് കയറിയാല്‍ മരത്തില്‍ കുരുക്കുമായി ഇരിക്കുന്നവരോടാണ് ആഹ്വാനം. മറ്റൊരു ഭാഗത്ത് നമ്മള്‍ ഇങ്ങനെ വായിക്കും: ‘അപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം (ളാഹ ഗോപാലന്‍) എന്നോടു പറഞ്ഞു: ‘അവിടെ പെട്രോളും മണ്ണെണ്ണയും മിക്സ് ചെയ്ത് വെച്ചിട്ടുള്ളത് അറിയാമല്ളോ. പൊലീസ് വരുന്ന സമയത്ത് നീയതെടുത്ത് തലയില്‍ക്കൂടി ഒഴിക്കണം. അത് കത്തിക്കാനുള്ള ആളിനെ ഞാന്‍ ചുമതലപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. വീണ്ടും ഒരു കാര്യം കൂടി അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: നിന്‍െറ കുഞ്ഞിന്‍െറ കാര്യം അറിയാം. അത് സംഘടന നോക്കിക്കൊള്ളാം. അതിന്‍െറ സംരക്ഷണം സംഘടന ഏറ്റെടുത്തുകൊള്ളും’(പേജ് 48). വായനക്കാരന് തീപൊള്ളുന്നു. മധ്യവര്‍ഗ സമരചിന്തകളെ സെലീന പ്രക്കാനം ഈ വരികളിലൂടെ ചുഴറ്റിയെറിയുന്നു.
പുസ്തകത്തില്‍ സമരനേതാവായ ളാഹ ഗോപാലന്‍ രൂക്ഷമായി വിമര്‍ശിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്. എന്നാല്‍, ഈ വിമര്‍ശങ്ങള്‍ക്ക് വൈകാരികതയുടെ തലം സെലീന  നല്‍കുന്നില്ല. വിമര്‍ശം വ്യക്ത്യധിഷ്ഠിതമാകുന്നുമില്ല. വ്യക്തിധിഷ്ഠിതമാക്കാനുള്ള, വേദനിപ്പിക്കുന്ന അനുഭവങ്ങള്‍ ഗ്രന്ഥകര്‍ത്താവിന് ധാരാളമുണ്ടെങ്കിലും.
ആത്മകഥയില്‍ സെലീന പറയുന്നത് ചെങ്ങറ സമരത്തിന്‍െറ പേരില്‍ അറിയപ്പെടാന്‍ ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ളെന്നാണ്്. ‘നിരവധി സെലീനമാരില്‍ ഒരാള്‍ മാത്രമാണ് ഞാന്‍. അറിയപ്പെടാത്ത അവരുടെ ദുരിതങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ ജീവിതങ്ങളുണ്ട്. അതിനൊപ്പം നില്‍ക്കാനാണ് ഞാനാഗ്രഹിക്കുന്നത്. നേതാക്കന്മാരെ സൃഷ്ടിക്കുന്നവരാണ് യഥാര്‍ഥ നേതാക്കള്‍’
സമരത്തെ സെലീന പ്രക്കാനം വിലയിരുത്തുന്നത് ഇങ്ങനെ: ‘ ലോകം കണ്ട ഒട്ടനവധി സമരങ്ങളില്‍ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒന്നുതന്നെയാണ് ചെങ്ങറ സമരം. അത് വിജയിച്ച സമരമാണെന്ന് എനിക്കഭിപ്രായമില്ല.  കൃത്യമായ ഒരു ഒത്തുതീര്‍പ്പോടെ ചെങ്ങറ സമരം അവസാനിപ്പിക്കാമായിരുന്നു. അവിടത്തെ ജനങ്ങളുടെ അവസ്ഥ ചിന്തിച്ചു മനസ്സിലാക്കുക. അപ്പോള്‍ അത് പരാജയമായിരുന്നുവെന്ന് ബോധ്യമാകുംര്‍.’ ഈ സമരചരിത്രത്തിന്‍െറ/ആത്മകഥ വായന വരുംകാല സമരങ്ങള്‍ക്കും വിലപ്പെട്ട പഠന രേഖയാണ്. പരാജയങ്ങളും പഠിക്കേണ്ടതുതന്നെ.
ചെങ്ങറയുമായുള്ള വേര്‍പെടലിന്‍െറ അവസാന നിമിഷങ്ങള്‍ വിവരിക്കുന്ന ‘രാജി, ജീവിതം’ എന്ന അധ്യായത്തില്‍ എഴുതുന്നു: ‘സമരഭൂമിയില്‍ നിന്നിറങ്ങുമ്പോള്‍, ഉടുത്തിരുന്ന വസ്ത്രവും 200 രൂപയും ഒരു സെന്‍ക്കന്‍ഡ് ഹാന്‍ഡ് മൊബൈല്‍ഫോണും മാത്രമാണ് എന്‍െറ കൈയിലുണ്ടായിരുന്നത്. മറ്റുള്ളതെല്ലാം സമരഭൂമിയിലുണ്ട്. ഞാന്‍ വാങ്ങിയ പുസ്തകങ്ങള്‍ പോലും.’
പുസ്തകത്തിന്‍െറ അവസാന അധ്യായത്തിന്‍െറ തലക്കെട്ടുതന്നെ നിലപാട് പ്രഖ്യാപനമാണ്: ‘ദലിത്-ആദിവാസി വിമോചനത്തിന് കുറുക്കുവഴികളില്ല.’ ആ അധ്യായത്തില്‍ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു: ‘ഒരുപാട് ചിന്തകളും നേതൃത്വങ്ങളും ഉണ്ടായിവരണം. ചിതറിപ്പോയ ജനതയെ ഏകീകരിച്ചുകൊണ്ടേ വിമോചനം സാധ്യമാകൂ. അവര്‍ക്ക് ഒന്നിക്കാന്‍ ഭൂമിയും സമ്പത്തും ആവശ്യമായ കാര്യമാണ്. അതേസമയം, ഒരു ജനതയായി ഏകീകരിക്കാന്‍ കഴിയുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ് പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം. ഒരു സമുദായമായിത്തീരണം. അതാണ് പ്രധാനം.’
പുസ്തകത്തിന്‍െറ ചരിത്രപ്രാധാന്യം കേരളീയ സമൂഹത്തില്‍ നടന്ന ദലിത്-ആദിവാസികളുടെ പോരാട്ടങ്ങളെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നുവെന്നത് കൂടിയാണ്.
സെലീന പ്രക്കാനത്തിന്‍െറ ആത്മകഥ പൂര്‍ണമല്ല. ഡി.എച്ച്.ആര്‍.എമ്മില്‍ ചേരുന്നതുവരെയുള്ള കാലമേ പുസ്തത്തിലുള്ളൂ. ഡി.എച്ച്.ആര്‍.എമ്മിലെ പ്രവര്‍ത്തനം, വിയോജിപ്പുകള്‍, പുതിയ നിലപാടുകള്‍ എന്നിവയുള്‍പ്പെടെ ജീവിതം ഇനിയും പറയാനിരിക്കുന്നു. മാത്രമല്ല, ജീവിതത്തിലെ ജാതി-മത അനുഭവങ്ങള്‍ വളരെ കുറച്ചേ പുസ്തകത്തിലുള്ളൂ. അഞ്ചോ ആറോ ഖണ്ഡികളില്‍ അത് ഒതുങ്ങുന്നു. ഈ മേഖലകളെപ്പറ്റി ഇനിയും കുറേ കൂട്ടിച്ചേര്‍ക്കലുകള്‍ ആവശ്യമാണ്.  പുസ്തകം ചെങ്ങറ സമരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ജീവിതഭാഗങ്ങള്‍ക്ക് ഊന്നല്‍നല്‍കിയതിനാലാവും മറ്റ് ഭാഗങ്ങള്‍ വേണ്ടത്ര വിവരിക്കാത്തതും.
മധ്യവര്‍ഗ/ബുദ്ധിജീവികളുടെ ഭാഷയിലല്ല പുസ്തകം എഴുതിയത്. സങ്കീര്‍ണവും നീണ്ടതുമായ വാചകങ്ങളില്ല. ലളിതം. ചെറിയ ചെറിയവാചകങ്ങളില്‍ ഒഴുക്കോടെ പുസ്തകം മുന്നോട്ട് നീങ്ങുന്നു. മാത്രമല്ല, പുസ്തകത്തിലെ ഓരോ വരികളിലും സത്യസന്ധത അനുഭവിച്ചറിയാനുമാവുന്നു.  ഒ.കെ. സന്തോഷും എം.ബി. മനോജും പുസ്തകമെഴുത്തില്‍ അവലംബിച്ച സവിശേഷരീതി അഭിനന്ദനമര്‍ഹിക്കുന്നു. ചെങ്ങറയില്‍ ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള വിയോജിപ്പുകളില്‍ അവര്‍ കക്ഷിചേരുന്നില്ല. വിഭാഗീയതയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നില്ല, ഭിന്നിപ്പുകളില്‍ സന്തോഷിക്കുന്നുമില്ല. ആത്മകഥാ കേട്ടെഴുത്തുകാര്‍ പാലിക്കേണ്ട സ്വയം അച്ചടക്കം ഇരുവരും പുലര്‍ത്തുന്നു. ഭാഷയുടെ ജാതി ഇരുവര്‍ക്കും നന്നായി അറിയാം.
‘ചെങ്ങറ സമരത്തെക്കുറിച്ചും  അതിന്‍െറ നേതൃത്വത്തെക്കുറിച്ചുമുള്ള വിശകലനങ്ങള്‍ സ്വാഭാവികമായും വരാനിരിക്കുന്ന ചുവടുവെപ്പുകള്‍ക്കു സഹായകരമായിത്തീരുമെന്ന് ഉറപ്പാണെ’ന്ന് മുഖവുര പറയുന്നു. പക്ഷേ, ഒരുവരി കൂടി ചേര്‍ക്കണം. വരാനിരിക്കുന്ന സമരങ്ങള്‍ നിശ്ചയമായും സെലീന പ്രക്കാനത്തിന്‍െറ ആത്മകഥ വായിച്ചിരിക്കണം. അല്ലാതെ അവക്ക്
മുന്നോട്ടു പോകാനേ ആവില്ല.




ചെങ്ങറ സമരവും എന്‍െറ ജീവിതവും

സെലീന പ്രക്കാനം
എഴുത്ത്: ഒ.കെ. സന്തോഷ്,
എം.ബി. മനോജ്
വില:110.00, പേജ്: 151
ഡി.സി.ബുക്സ്


ആര്‍.കെ. ബിജുരാജ്
2013 september 9 sunday
Varadya Madhyamam


Friday, April 19, 2013

പ്രപഞ്ചമാണ് ഏറ്റവുംവലിയ കവിത


അഭിമുഖം
ഷോലെ വോള്‍പി/ആര്‍.കെ. ബിജുരാജ്



ഇറാന്‍ എഴുത്തുകാരി ഷോലെ വോള്‍പിയുമായി നടത്തിയ അഭിമുഖം



മടങ്ങി ചെല്ലാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചപ്പോള്‍ രാജ്യം തീര്‍ത്തും മാറിപ്പോയ അനുഭവമാണ് ഇറാന്‍ കവി ഷോലെ വോള്‍പിക്ക് പറയാനുള്ളത്. ജനിച്ചതും വളര്‍ന്നതും തെഹ്റാനില്‍. പതിമൂന്ന് വയസുള്ളപ്പോള്‍ ട്രിനിഡയില്‍ ബന്ധുവിനൊപ്പം താമസിച്ച് പഠിക്കാനായി പോയി. തുടര്‍ന്ന് ഇംഗ്ളണ്ടില്‍ സ്കൂള്‍ പഠനം. 1979 ല്‍ ഇറാനിലേക്ക് മടങ്ങാന്‍ ഉദ്ദേശിച്ചപ്പോള്‍"വിപ്ളവം' നടന്നിരുന്നു. ഒട്ടും സുരക്ഷിതമല്ളെന്ന വിലയിരുത്തലില്‍ അവര്‍ തന്‍െറ "പലായനം' തുടര്‍ന്നു. കരീബിയയിലും യൂറോപ്പിലുമായി ജീവിച്ച ഷോലെ വോള്‍പി അമേരിക്കയിലേക്ക് വരുന്നത്  റേഡിയോ-ടിവി-സിനിമാ പഠനത്തില്‍ ബിരുദാനന്തര ബിരുദം നേടാനായാണ്.
കവി എന്നതിനൊപ്പം വിവര്‍ത്തകയും, നാടകകൃത്തും,  ആക്റ്റിവിസ്റ്റും ചിത്രകാരിയും ഫോട്ടോഗ്രാഫറുമാണ് ഷോലെ വോള്‍പി. വിവിധ ഭാഷകളിലേക്ക് മൊഴിമാറ്റം ചെയ്യപ്പെട്ട, അന്താരാഷ്ട്ര പ്രശസ്തിയാര്‍ജിച്ചവയാണ് ഷോലെയുടെ കവിതകള്‍. "സ്കാര്‍ സലൂണ്‍'  "റൂഫ് ടോപ്പ് ഓഫ് ടെഹ്റാന്‍' എന്നിവയാണ് കവിതാസമാഹാരങ്ങള്‍. പേര്‍ഷ്യന്‍ കവിയായ  ഫോറ ഫറൂഖ്സാദയുടെ രചനകള്‍  "സിന്‍' എന്ന പുസ്തകമായി പുറത്തിറക്കി. "കീപ്പിങ് ടൈം വിത്ത് ബ്ളു ഹിയെന്‍സിത്' എന്ന് കവിതാ സമാഹാരവും മൂന്ന് വിവര്‍ത്തന കവിതാ സമാഹാരങ്ങളും (ഇംഗ്ളീഷ്, പേര്‍ഷ്യന്‍) വൈകാതെ പുറത്തിറങ്ങും.  "റെഡ്ലാന്‍ഡില്‍ സ്ഥിരം കവിതാവേദിയായ "പോയട്രി അറ്റ് ദ ലോഫ്റ്റ് ആന്‍ഡ് മോര്‍' നടത്തുന്നു. അമേരിക്കക്കാരനായ ഭര്‍ത്താവ് ഡോ. അലനും മക്കള്‍ക്കുമൊപ്പം ലോസ് ആഞ്ചലസിലാണ്(കാലിഫോര്‍ണിയ)താമസം. നാല് വര്‍ഷം മുമ്പ് ഇന്ത്യ സന്ദര്‍ശിച്ചിരുന്നു.


എങ്ങനെയാണ് എഴുത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞത്? കവിത ആക്റ്റിവിസത്തിന്‍്റെ ഭാഗമാകുന്നത് എപ്പോഴാണ്?

ചെറുപ്പം മുതലേ സാഹിത്യം  ഞാനിഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. പത്തുവയസുളളപ്പോള്‍ ചെറുകഥയെഴുതിയിരുന്നു. മലമുകളില്‍ താമസിക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ പെണ്‍കുട്ടി എന്നും രാവിലെ താഴ്വരയിലെ  മഞ്ഞ് മൂടിയ നഗരത്തിലേക്ക് യാത്രയാകും. വൈകിട്ട് എന്നും ഒരു പുതിയ കഥയുമായി അവള്‍ തിരിച്ചത്തെുന്നു. ഇത്തരം രീതിയില്‍ ഞാന്‍ കുറേ കഥകള്‍ എഴുതി. പിന്നീട് ഞാന്‍ പേര്‍ഷ്യനില്‍ കവിതകള്‍ കുറിച്ചു. 15 വയസുവരെ. ഇറാന്‍ വിട്ടു പോകുന്നതോടെയാണ് ഇംഗ്ളീഷില്‍ എഴുതാന്‍ തുടങ്ങുന്നത്. പ്രവാസി ജീവിതമാവും കൂടുതലായി എന്നെ കവിതയില്‍ കേന്ദ്രീകരിപ്പിക്കുന്നത്. ആശയവിനിമയത്തിന്‍്റെയും ആക്റ്റിവിസത്തിന്‍്റെയും ഭാഗമായി കവിത ഇതിനിടയില്‍ എപ്പോഴോ കൂടെ ചേര്‍ന്നു.

എന്താണ് താങ്കള്‍ക്ക് എഴുത്ത്? താങ്കളുടെ കവിതകളെ വായനക്കാര്‍ എങ്ങനെ സ്വീകരിക്കുന്നു? 
മിക്കപ്പോഴും ഞാന്‍ എഴുതുന്നത് എഴുതണമെന്ന് സ്വയം നിര്‍ബന്ധിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍ മാത്രമാണ്. സ്വന്തം ശബ്ദം നിങ്ങളോട് സംസാരിക്കുകയും, പേനയെടുത്ത്  എഴുതാന്‍ ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോഴുമാണ് ഞാന്‍ എഴുതുന്നത്. ആ സമയങ്ങളില്‍ മറ്റൊരു സാധ്യതയുമില്ല. അനുസരിക്കുക തന്നെ. എഴുതുക എന്നത് എന്നെ സംബന്ധിച്ച് സ്വന്തം ആത്മാവിനോട് സംസാരിക്കലാണ്.  
കവിതകള്‍ എന്നെപ്പറ്റിയുമുളളതല്ല. ഇത് മനുഷ്യ സമൂഹത്തെപ്പറ്റിയുളളതാണ്. പക്ഷെ, തീര്‍ച്ചയായും ഇതെന്‍്റെ പേനയാണ്, അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഞാന്‍ ലോകത്തെ കാണുന്ന പോലെയാവും എന്‍്റെ കവിതകളുണ്ടാവുക. "സ്കാര്‍ സലൂണ്‍' എന്ന കവിതാ സമാഹാരം പുറത്തിറങ്ങിയ ശേഷം ഞാന്‍ പതിവായി കവിയരങ്ങുകളില്‍ പങ്കെടുക്കുന്നുണ്ട്. ഒരിടത്ത് കവിത ചൊല്ലുമ്പോള്‍ അതേ വേദിയില്‍ വച്ച്  മറ്റുളള സ്ഥലങ്ങളിലേക്കും ക്ഷണം ലഭിക്കുന്നു. അതിനര്‍ത്ഥം എന്നോടും എന്‍്റെ കവിതയോടും അവര്‍ക്ക് അടുപ്പം തോന്നുന്നു എന്നാണ്.

എത്രത്തോളം സ്വയം കവിതകളില്‍ ആവിഷ്കരിക്കാനാകുന്നുണ്ട്? താങ്കളെ സാമുഹ്യ-രാഷ്ട്രീയ കവിയായി വിശേഷിപ്പിച്ചാല്‍ അതിനോട് എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കും?

ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നത് ഭാഷ സ്വയം സോഷ്യോ-പൊളിറ്റിക്കല്‍ ആണെന്നാണ്. പ്രണയ കവിത എഴുതുമ്പോള്‍ അത് കവിയുടെ രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക-വൈകാരിക ലോകത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് സാഹിത്യത്തിന്‍െറ വിവര്‍ത്തനം പ്രധാനപ്പെട്ടതും മൂല്യവത്താവുന്നതും. വിവര്‍ത്തനത്തിലൂടെ ഒരു സംസ്കാരത്തില്‍ നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്ക് നമ്മള്‍ വികാരം, രാഷ്ട്രീയം, സാമൂഹ്യ അവസ്ഥകള്‍ എന്നിവയെ പരിചയപ്പെടുത്തുകയാണ്. ഞാന്‍ എഴുതുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ എത്രമാത്രം തുറന്നു കാട്ടപ്പെടുന്നുന്നെന്ന് ചിന്തിക്കാറില്ല. എഴുത്ത് എപ്പോഴും എഴുത്തുകാരനെ ഒന്നല്ളെങ്കില്‍ മറ്റൊരു തരത്തില്‍ തുറന്നു കാട്ടുന്നുണ്ട്. ഫിക്ഷനില്‍ പോലും എഴുത്തുകാരന്‍െറ ഭാവനകള്‍ പൂര്‍ണമായും തുറന്നുകാട്ടപ്പെടും.  എന്‍്റെ കവിതകള്‍ എന്‍്റെ ആക്റ്റിവിസത്തിന്‍്റെ ഭാഗമാണ്. ഞാനെന്തെഴുതുമ്പോഴും നേരത്തെ പറഞ്ഞതുപോലെ അത് മൊത്തം മനുഷ്യസമൂഹത്തെപ്പറ്റിയാണ്.

എന്താണ് നിങ്ങളുടെ കവിതയെ പ്രചോദിപ്പിക്കുന്നത്? എന്താണ് രചനാ രീതി?

പ്രപഞ്ചമാണ് വലിയ നീണ്ട കവിത. നമ്മളില്‍ ചിലര്‍ അതില്‍ നിന്ന് ചെറു ശകലം എടുത്ത് വാക്കുകളായി വിവര്‍ത്തനം ചെയ്യുന്നതായിട്ടാണ് എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുളളത്.  എഴുതുന്ന സമയത്ത് വാക്കുകളുടെ സംഗീതത്തെപ്പറ്റിയാണ് ചിന്തിക്കുന്നത്. കവിതയെ ഗദ്യത്തില്‍ നിന്ന് വേര്‍തിരിക്കുന്നത് വാക്കുകളുടെ ഇടയിലെ താളവും സംഗീതവുമാണ്. ആദ്യം ചെറുകുറിപ്പായി കവിത എഴുതുന്നു. ആവര്‍ത്തനങ്ങളും തിരുത്തലുകളും ധാരാളമായി വേണ്ടി വരും. അവസാനം എഡിറ്റു ചെയ്യുമ്പോള്‍ അത് ഉറക്കെ ചൊല്ലാറുണ്ട്. അതിന്‍്റെ സംഗീതം കേള്‍ക്കാനായി.


എന്താണ് നിങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയം?

എന്‍്റെ രാഷ്ട്രീയമെന്നത് മാനവികതയുടെ രാഷ്ട്രീയമാണ്. ഞാന്‍ നിങ്ങളുടെ കുട്ടിയെ എന്‍്റേതെന്നപോല്‍ കാണുന്നു. നിങ്ങളെ എന്‍്റെ സ്വന്തമായും. മതം വെറുപ്പിന്‍്റെയും കൊലപതാകത്തിന്‍്റെയും നശീകരണത്തിന്‍്റെയും ഉപകരണമാണെന്നു കണ്ടപ്പോള്‍ അത് ഉപേക്ഷിച്ചു. ഈ മനോഹര ഗ്രഹത്തിലെ ഭൂരിപക്ഷത്തെയും പേലെ സമാധാനപരമായ ലോകത്ത് ജീവിക്കാനാണ് ഞാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്. കവിതകളിലൂടെയും, രചനകളിലൂടെയും, വ്യകതിപരമായ ജീവിതത്തിലൂടെയും എല്ലാവര്‍ക്കും സമാധാനപരമായി ജീവിക്കാനാവുന്ന മെച്ചപ്പെട്ട ലോകത്തിനായിട്ടാണ് ഞാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നത്. എനിക്ക് നിങ്ങളെമാറ്റാനാവില്ല. പക്ഷേ എന്‍െറ പെരുമാറ്റത്തിനും സംഭാവനകള്‍ക്കും എനിക്ക് ഉത്തരവാദിയാകാനാകും. ഇതുതന്നെയാണ് എന്‍െറ രാഷ്ട്രീയം.  



പ്രവാസ ജീവതത്തിന്‍െറ വേനനകള്‍, അനുഭവങ്ങള്‍


നിങ്ങള്‍ പ്രവാസിയാണ്. സ്വന്തം പ്രവാസി ജീവിതത്തെ നിങ്ങള്‍ എങ്ങനെ കാണുന്നു?

പതിമൂന്ന് വയസുളളപ്പോഴാണ് ഞാന്‍ ഇറാന്‍ വിടുന്നത്. ട്രിനിഡഡില്‍  അമ്മായിക്കൊപ്പം കഴിയാനായി  അച്ഛനുമമ്മയും എന്നെ അയച്ചു. ഒരു വര്‍ഷത്തിനു ശേഷം ഇംഗ്ളണ്ടിലേക്കു സ്കൂള്‍ പഠനം പൂര്‍ത്തിയാക്കാന്‍ പോയി. അതിനുശേഷം ഒരു തവണയേ ഇറാന്‍ സന്ദര്‍ശിച്ചിട്ടുളളൂ. അപ്പോഴേക്ക് അവിടെ വിപ്ളവം നടന്നിരുന്നു. തിരിച്ചുപോക്ക് അത്ര സുരക്ഷിതമല്ലായിരുന്നു. എന്‍്റെ ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളുമെല്ലാം ഇറാനിലുണ്ട്. തങ്ങളുടെ കുട്ടികളും മാതാപിതാക്കളും തടവിലടക്കപ്പെടുമ്പോഴും വെടിയേല്‍ക്കുമ്പോഴുമൊക്കെയുളള അവിടെയുളള ആ ബന്ധുക്കളുടെ വേദനകളും ദുരിതവുമെല്ലാം എനിക്ക് നന്നായി അറിയാം. ഞാനൊരു ഇരട്ട ജീവിതമാണ് നയിക്കുന്നത്. ഇറാനിലേക്ക് മടങ്ങാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഇറാനിയനാണ് ഞാന്‍. അതേ സമയം അമേരിക്കന്‍ ഭര്‍ത്താവും കുട്ടികളുമുളള അമേരിക്കക്കാരിയാണ്. ഒരിടത്തുമാവാതിരിക്കുന്നതില്‍ ചിലപ്പോള്‍ എനിക്കു ദു:ഖം തോന്നും. പ്രവാസിയെന്നാല്‍ താന്‍ ജനിച്ച രാജ്യത്തേക്ക് മടങ്ങാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നയാളാണ്. പക്ഷേ പീഡിപ്പിക്കപ്പെടും എന്ന ഭയം അവളെ/അവനെ അതില്‍ നിന്ന് തടയുന്നു. പുതിയ കവിത "അഭയസ്ഥാനം'ത്തില്‍ ഇങ്ങനെയാണ് എഴുതിയിട്ടുള്ളത്:

വീടെന്നത് നഷ്ടപ്പെട്ട പല്ലാണ്/നാവ് ദൃഢത തേടുന്നു/പക്ഷേ/
ശൂന്യതയിലേക്ക് പതിക്കുന്നു.

പതിനെഞ്ച് വയസുമുതല്‍ ഞാന്‍ ലോകത്ത് പലയിടത്തായി കഴിഞ്ഞു. അത് ഈ ഭൂമി തന്നെ എന്‍െറ വീടാക്കുന്നു. അത് ഒരാളെ സ്വതന്ത്രമാക്കുന്ന അവസ്ഥകൂടിയാണ്.



ഇറാന്‍, അമേരിക്ക, രാഷ്ട്രീയാവസ്ഥകള്‍


എന്താണ് കുട്ടിക്കാലത്തെ ഇറാനെപ്പററിയുള്ള ഓര്‍മകള്‍?

ഇറാനിലെ കുട്ടിക്കാലം വര്‍ണങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞായിരുന്നു. കളിചിരികള്‍, പിക്കിനിക്കുകള്‍, വെള്ളിയാഴ്ചകളിലെ കൂടിച്ചേരലുകള്‍, ഭക്ഷണം, തെരുവുകളിലെ ചേതനകള്‍.പക്ഷേ ഇതെല്ലാം വേഗത്തില്‍ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. എന്‍െറ കുട്ടിക്കാലത്തെ തെഹ്റാന്‍ ഇപ്പോള്‍ നിലവിലില്ല.


ഇറാന്‍ എങ്ങോട്ടാണ് നീങ്ങുന്നത്?


ഇറാന്‍ എങ്ങോട്ടാണ് ചലിക്കുന്നത് എന്ന് എനിക്കറിയില്ല. അത് അവിടെ ജീവിക്കുന്ന ജനങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചാണിരിക്കുന്നത്. എന്തെങ്കിലും മാറ്റങ്ങള്‍ വരണമെങ്കില്‍ അത് ഉള്ളില്‍ നിന്നു തന്നെയാണ് വരേണ്ടത്.

ഇറാനിലെ ഭരണകൂടത്തെ താങ്കള്‍ എങ്ങനെ വിലയിരുത്തുന്നു?

ഇറാനില്‍ നിലനില്‍ക്കുന്നത് സര്‍വാധിപത്യ ഭരണകൂടമാണ്.  അവിടുത്തെ സര്‍ക്കാര്‍ ജനങ്ങളെ, സ്ത്രീകളെ, ദരിദ്രരെ, കുട്ടികളെ അടിച്ചമര്‍ത്തുന്നു.  ഇറാന്‍ പ്രസിഡന്‍്റ് അഹ്മദി നജാദ് എന്‍്റെ ജനതയെ നിഷ്ഠൂരമായി അടിച്ചമര്‍ത്തുന്ന ഭരണകൂട പ്രതീകമാണ്. അഭിപ്രായ സ്വാതന്ത്ര്യം പോലും നിഷേധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സ്ത്രീകളെ അനുദിനം പിന്നോട്ട് ഓടിക്കുകയും വെറും ലൈംഗികോപകരണമായി കണക്കാക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. നന്മകള്‍ ഭരണകൂടത്തില്‍ കുറവാണ്.


ഇറാനിലെ നിലവിലെ ഭരണകൂടത്തെ സ്ഥാപിച്ചത് ഒരു വിപ്ളവമാണ്. ആ വിപ്ളവത്തോടുള്ള സമീപനം?

ഇറാനിയന്‍ വിപ്ളവമെന്നത് ജനങ്ങളുടെ വിപ്ളവമായിരുന്നു. പക്ഷേ,  തുടക്കത്തിലേ അട്ടിമറിക്കപ്പെട്ടു. അടിസ്ഥാന ജനങ്ങളുടെയും കമ്യൂണിസ്റ്റുകളുടെയും സോഷ്യലിസ്റ്റുകളുടെയും ജൂതരുടെയും സ്ത്രീകളുടെയും ഒക്കെ പിന്തുണയോടെ, അവരുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ നടന്നു വന്ന ഒരു ജനകീയ വിപ്ളവത്തെ  ഇസ്ലാമിക ഭരണകൂടം ഹൈജാക്ക് ചെയ്തു. അവര്‍ തന്നെയാണ് ഇപ്പോഴും ഭരിക്കുന്നത്.  ജനം വിപ്ളവം തുടങ്ങിയത് സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും ജനാധിപത്യത്തിനും മെച്ചപ്പെട്ട ജീവിത സാഹചര്യത്തിനും വേണ്ടിയാണ്. പക്ഷെ അത് ഷിയാ മേധാവിത്ത ഭരണമായി മാറി. ഇറാനും ഇറാഖും നടത്തിയ എട്ടുവര്‍ഷത്തെ യുദ്ധം ആ ഭരണത്തെ ഊട്ടിയുറപ്പിച്ചു. ജനാധിപത്യവാദികളെയും സ്വാതന്ത്ര്യം ആവശ്യപ്പെട്ടവരെയും അവര്‍ കൊന്നൊടുക്കി. കുറേയായിരം നല്ല മനുഷ്യര്‍ രാജ്യം വിട്ട് പലായനം ചെയ്തു.


വളരെയധികം ഇറാനിയന്‍ എഴുത്തുകാരും ബുദ്ധിജീവികളും തടവറയിലാണ്. അവരെപ്പറ്റി എന്തു പറയും?

ഏതൊരു സേച്ഛാധിപത്യ ഭരണകൂടവും അവരുടെ കവികളെ, ബുദ്ധിജീവികളെ, മനുഷ്യാവകാശവും സ്വാതന്ത്ര്യവും ആവശ്യപ്പെടുന്നവരെ ഭയക്കുന്നു. ഇതെന്നത് ഇറാന്‍, ചൈന, സിറിയ തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം ബാധകമാണ്. ഇവിടങ്ങളില്‍ അധികാരത്തിലുള്ളവര്‍ തങ്ങള്‍ നിലനില്‍ക്കുന്നിടത്തോളം ബുദ്ധിജീവികളുടെയും  കവികളുടെയും  ശബ്ദങ്ങള്‍ നിശബ്ദമാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കും.


താങ്കള്‍ അടുത്തിടെ ഇറാനില്‍ പോയിരുന്നോ? ഇറാനിയന്‍ സര്‍ക്കാരിനെ വിമര്‍ശിക്കുന്നത് കൊണ്ട് ഇറാനിലേക്കുള്ള യാത്ര അപകടകരമാണെന്ന് കരുതുന്നോ?

ഞാന്‍ ഇറാനിലേക്ക് പോയിട്ടില്ല. അത് ചെയ്യുന്നത് സുരക്ഷിതമല്ല.  അതെന്തുകൊണ്ട് എന്ന് നിങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു ഉദാഹരണം നല്‍കാം. ഇന്‍റര്‍നാഷണല്‍ സൊസൈറ്റി ഓഫ് ഇറാന്‍ സ്റ്റഡീസ് ഈ ഓഗസ്റ്റില്‍ ഇസതാന്‍ബുളില്‍  സമ്മേളനം ചേരാന്‍ നിശ്ചയിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ, പെട്ടന്ന് ഇറാന്‍ സര്‍ക്കാര്‍ അതിനെ ബഹായികളുടെയും രാജഭക്തരുടെയും സംഘടനയായി മുദ്രകുത്തി. അതോടെ 13 പാനലുകളും 20 മറ്റുളളവരെയും മാറ്റേണ്ടി വന്നു. കാരണം പല പ്രതിനിധികളും ഇറാനില്‍ ജീവിക്കുന്നവരോ ഇറാനില്‍ പതിവായി പോകുന്നവരോ ആണ്. അവര്‍ ഭരണകൂട തിരിച്ചടി ഭയക്കുന്നു. അവര്‍ പങ്കെടുത്തിരുന്നെങ്കില്‍ ഭരണകൂടം വേട്ടയാടിയേനേ. എന്നാല്‍, ബഹായികള്‍ എന്നത് സമാധാനപരമായി കഴിയുന്ന രാഷ്ട്രീയേതര സംഘമാണ്. അവര്‍ക്ക് ഈ സംഘടനയുമായി ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതുപോലെ രാജഭക്തര്‍ക്കും സംഘടനയുമായി ബന്ധമില്ല. അനീതികളെ അംഗീകരിക്കാനായി പാസാക്കപ്പെട്ട നിയമങ്ങളുടെ കരുണയില്‍ കഴിയേണ്ടിവരുന്ന രാജ്യത്ത് പോകുന്നത് സുരക്ഷിതമല്ളെന്ന് ഞാന്‍ കരുതുന്നു.


ഒബാമ വീണ്ടും പ്രസിഡന്‍റായി തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടതിനെ എങ്ങനെ കാണുന്നു?

ഞാന്‍ ഒബാമാക്കാണ് വോട്ട് ചെയ്തത്. അദ്ദേഹം വീണ്ടും തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടതില്‍ സന്തോഷമാണുള്ളത്. പക്ഷേ, അത്യന്തികമായി അദ്ദേഹം നാല് വര്‍ഷത്തേക്ക് മാത്രം തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടയാളാണ്. അത് മതിയായ കാലമല്ല. ഒബാമ ജയിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പായിരുന്നു. ജയിക്കേണ്ടിയിരുന്നു. മറ്റൊരു ബദല്‍ എനിക്ക് ചിന്തിക്കാന്‍ പോലുമാവില്ല.


അമേരിക്കയിലെ ജനാധിപത്യ ധ്വംസനങ്ങളെപ്പറ്റി എന്തുപറയും?

അമേരിക്ക ജനാധിപത്യത്തിന് മൂല്യം കല്‍പ്പിക്കുന്ന രാജ്യമാണ്. ഇറാനെയോ ചൈനയെയോ ഒന്നും അതുമായി തുലനം ചെയ്യാനാവില്ല. അമേരിക്കയില്‍ ജനാധിപത്യമേ നിലനില്‍ക്കുന്നുള്ളൂ എന്നൊന്നും ഞാന്‍ പറയില്ല. പക്ഷേ, അവിടെ ജനാധിപത്യം, ജനങ്ങളുടെ അന്തസ് എന്നിവ വിലമതിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്.


പക്ഷെ, അമേരിക്കന്‍ ഭരണകൂടത്തിനെതിരെ നിങ്ങള്‍ ആവിഷ്കാര സ്വാതന്ത്ര്യ പോരാട്ടവും പ്രതിഷേധവും സംഘടിപ്പിച്ചതായി അറിയാം. എന്തിനായിരുന്നു അത്?

ഇറാനിയന്‍ സാഹിത്യകാരുടെ രചനാ സമാഹാരമായ "സ്ട്രേഞ്ച് ടൈംസ്, മൈ ഡിയര്‍' എന്ന പുസ്തകം  പ്രസിദ്ധീകരിക്കാന്‍ ഒരുങ്ങുമ്പോഴായിരുന്നു അത്. പക്ഷെ വിദേശ സ്വത്ത് നിയന്ത്രണ ഓഫീസ് അനുമതി നല്‍കാന്‍ വിസമ്മതിച്ചു. ദശലക്ഷം ഡോളര്‍ പിഴയും ജയില്‍ ശിക്ഷയും ലഭിക്കുന്ന കുറ്റമാണ് ഇറാനിയന്‍ രചനാ സമാഹാരം പുറത്തിറക്കുന്നത്. അമേരിക്കയില്‍ സര്‍ക്കാര്‍ ഉപരോധം ഏര്‍പ്പെടുത്തിയ രാജ്യങ്ങളില്‍ നിന്നുളള രചനകള്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കാന്‍ അനുവദിക്കില്ല. ഞങ്ങള്‍ പ്രതിഷേധവും പ്രചരണവും സംഘടിപ്പിച്ചു. നിയന്ത്രണങ്ങള്‍ക്കെതിരെ ജനാധിപത്യത്തിന്‍്റെ കളിത്തൊട്ടില്‍ നടന്ന നല്ല പ്രതിഷേധമായിരുന്നു. കോടതിയില്‍ കേസും നല്‍കി. ഒടുവില്‍ "പൊതു അനുമതി' നല്‍കിയതോടെ ഞങ്ങള്‍ വിജയിച്ചു.


സെപ്റ്റംബര്‍ 11 ആക്രമണത്തിനു ശേഷം പശ്ചിമ ഏഷ്യയില്‍ നിന്നും അറബ് ലോകത്തുനിന്നുമുളളവര്‍ അമേരിക്കയില്‍ സംശയത്തിന്‍്റെ നിഴലിലാണെന്നു കേട്ടിട്ടുണ്ട്.


നിരപരാധികള്‍ക്ക് നേരെ നടന്ന ആക്രമണമാണ് സെപ്റ്റംബര്‍ 11. അതിന് ന്യായീകരണമില്ല. അമേരിക്കയില്‍ വലിയ അളവില്‍  അത്തരം ആക്രമണം നടക്കുന്നത് ആദ്യമായാണ്. ഇത് ജനങ്ങളെ ദു:ഖിപ്പിക്കുകയും രോഷാകുലരാക്കുകയും ഭീതിയിലാഴ്ത്തുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഇത്തരം ആക്രമണങ്ങളോട് എനിക്കൊരു തരത്തിലും യോജിപ്പില്ല.  നിരവധി മരണങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം അത് ഞങ്ങളെപ്പോലുളള അറബ് പ്രവാസികള്‍ക്കും സാധാരണജനങ്ങള്‍ക്കുമെതിരായ നീക്കങ്ങളായും മാറി. അമേരിക്കന്‍ ഭരണകൂടം ഞങ്ങളെ സംശയത്തോടെയും ഭയത്തോടെയും നോക്കാന്‍ തുടങ്ങി.  ആക്രമണത്തിനു ശേഷം അവര്‍ "ഹോംലാന്‍ഡ് സെക്യൂരിറ്റി' നിയമം നടപ്പാക്കി. ആരെ വേണമെങ്കിലും എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും കാരണവും നടപടിയും കൂടാതെ സംശയത്തിന്‍്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ അറസ്റ്റു ചെയ്യാം. ആരെയും തീവ്രവാദിയെന്നു മുദ്രകുത്തി ശിക്ഷവിധിക്കാം. ഫോണുകള്‍ ചോര്‍ത്താന്‍ തുടങ്ങി.
ആക്രമണത്തിനുശേഷം ജോര്‍ജ് ഓര്‍വലിന്‍്റെ കഥാപാത്രങ്ങളായി ഞങ്ങള്‍ എന്നു പറയുന്നതാവും ശരി. വലിയ സഹോദരന്‍ (ബിഗ് ബ്രദര്‍) ഞങ്ങള്‍ അറിയാതെ ഞങ്ങളെ നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ ഫോണുകള്‍, തപാലുകള്‍ എല്ലാം ഒളിഞ്ഞിരുന്നു നോക്കുന്നു.

ആക്രമണത്തിനു ശേഷം എങ്ങനെയായിരുന്നു നിങ്ങളുടെ ജീവിതം? വ്യക്തിപരമായി പ്രശ്നങ്ങള്‍ നേരിട്ടോ?

വ്യക്തിപരമായി പ്രശ്നങ്ങള്‍ നേരിട്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ ഞാനതത്ര വലിയ കാര്യമാക്കുന്നില്ല ഇറാന്‍കാരിയായതിനാല്‍ അവര്‍ കൂടുതലായി എന്നെ നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ അത് അസംബന്ധമാണ്.കവിയാണ് ഞാന്‍. ജനങ്ങളെ കൊല്ലുകയോ മുറിവേല്‍പ്പിക്കുകയോ ചെയ്യുന്ന ഏതെങ്കിലും നീക്കങ്ങളുമായി ഏതെങ്കിലും തരത്തില്‍ എനിക്ക് ഐക്യപ്പെടാനാവില്ല. വിമാന യാത്രകളില്‍ അവര്‍ എന്നെ കൂടുതലായി പരിശോധിക്കുകയും നിരീക്ഷണ വലയില്‍ നിര്‍ത്തുകയും ചെയ്യാറുണ്ട്. ഒരിക്കല്‍ അമേരിക്കക്കാരിയായ സുഹൃത്തിനൊപ്പം വിമാനത്താവളത്തില്‍ എത്തിയ അവര്‍ എന്‍്റെ ബാഗുകള്‍ എല്ലാം ചികഞ്ഞ് പരിശോധിച്ചു. അമേരിക്കന്‍ സുഹൃത്ത് അതിനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ "നിങ്ങള്‍ കാരണമല്ല, ഇവര്‍ കൂടെയുളളതുകൊണ്ടാണെന്ന്' പറഞ്ഞു. മറ്റൊരിക്കല്‍, ഫ്രാങ്ക്ഫുര്‍ട്ടില്‍ വച്ച് വിമാനത്താവളത്തില്‍ വച്ച് പോലീസ് ചോദ്യം ചെയ്തു. തലേന്ന് ഞാനെവിടെ തങ്ങിയെന്നറിയണം. അമ്മയുടെ സുഹൃത്തായ ഇറാനിയന്‍ സ്ത്രീയുടെ വീട്ടിലാണ് ഞാന്‍ തങ്ങിയിരുന്നത്. കഷ്ടകാലത്തിന് അവരുടെ പേര് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ഓര്‍മ വന്നതുമില്ല. കുറേ നേരം തിരിച്ചും മറിച്ചും ചോദ്യം ചെയ്യലായി. ഒടുവില്‍ വിട്ടയച്ചു. പക്ഷെ വിമാനത്തില്‍ കയറുമ്പോള്‍ ഒപ്പം വന്നു. എന്നെ തന്നെ നോക്കി നില്‍പ്പായി.  അതേ സമയം ജനങ്ങളില്‍ നിന്ന് അനുകൂലമായ മനോഭാവം ഉണ്ടാവുകയും ചെയ്യുന്നു.

അമേരിക്ക തങ്ങളുടെ പ്രഖ്യാപിത ശത്രുവായ ഇറാനു നേരെ ഒരാക്രമണം നടത്തുമെന്ന് നിങ്ങള്‍ കരുതുന്നുണ്ടോ?

ഈ ചോദ്യം എനിക്ക് ഉത്തരം പറയാന്‍ കഴിയുന്നതിന് അപ്പുറത്താണ്. ഭാവിയെപ്പറ്റി പ്രവചിക്കാന്‍ ഞാനാളല്ല. ഞാന്‍ ചിന്തിക്കുന്നത് ലോകത്തിന്‍െറ നന്മക്ക് നമുക്ക് എന്തുചെയ്യാനാവും എന്ന് മാത്രമാണ്.  ഒരു രാജ്യം മറ്റൊരു രാജ്യത്തെ ആക്രമിക്കുന്നതിനോട് ആര്‍ക്കും യോജിക്കാനാവില്ല. യുദ്ധം അന്തമില്ലാത്ത ദുരിതവും ദുരന്തങ്ങളും തുറന്നു വിടും. രക്തം ചൊരിയും. സ്നേഹവും സാഹോദര്യവും സമാധാനവുമാണ് എല്ലാവര്‍ക്കും വേണ്ടത്. ഇറാനെതിരെ ആക്രമണം നടന്നാല്‍ അത് എന്‍െറ ജനതയുടെ അന്തമില്ലാത്ത ദുരന്തങ്ങളുടെ തുടക്കമാവും.

അമേരിക്ക ഇറാനെ ആക്രമിച്ചാല്‍ ഒരു ഇറാനിയന്‍-അമേരിക്കന്‍ സ്ത്രീ എന്ന നിലയില്‍ അതിനെ നിങ്ങള്‍ എങ്ങനെ നേരിടും?

ഇറാനെതിരെ ഒരാക്രമണം നടന്നാല്‍ അത് വലിയ പ്രതിസന്ധിയാവും ഞങ്ങളെപ്പോലുളള പ്രവാസികളില്‍ സൃഷ്ടിക്കുക. ഞങ്ങള്‍ക്ക് അമേരിക്കന്‍ ഭരണകൂടത്തെ എതിര്‍ക്കണം. യുദ്ധത്തിനെതിരെ പ്രവര്‍ത്തിക്കണം. അതേ സമയം ഞങ്ങള്‍ ഇറാനിലെ ജനാധിപത്യ-യാഥാസ്ഥിതിക ഭരണത്തോട് യോജിപ്പുണ്ടെന്ന് കരുതുകയും അരുത്.  ഇതാവും ഞങ്ങളുടെ പ്രതിസന്ധി.


സ്ത്രീ, അടിച്ചമര്‍ത്തല്‍, വിമോചനം

"അവസാനത്തിന്‍െറ അവസാനം വരെ ഇത്  ആണിന്‍െറ ലോകമാണ് എന്ന കവിതയിലുള്‍പ്പടെ സ്ത്രീ വിഷയം കൈകാര്യം ചെയ്യുമ്പോള്‍ കൂടുതല്‍ അക്രമണോത്സുകമാകുന്നു. ഇത് ബോധപൂര്‍വമായ ശ്രമമാണോ?

ഞാന്‍ സ്ത്രീയാണ്. സ്ത്രീകള്‍ക്കെതിരെയുള്ള മനുഷ്യാവകശാല ലംഘനങ്ങളില്‍ വളരെ വലിയ ഉത്കണ്ഠകളുണ്ട്.  ഇറാനില്‍ മാത്രമല്ല, ഇന്ത്യയുള്‍പ്പടെ എല്ലായിടത്തൂം നടക്കുന്ന ആക്രമണത്തില്‍. അതെന്‍െറ കവിതകളില്‍ സ്വാഭാവികമായി തന്നെ കടന്നുവരുന്നതാണ്.


എന്താണ് ഇറാനിലെ സ്ത്രീകളുടെ അവസ്ഥ?
അത്ര നല്ലതല്ലാത്ത അവസ്ഥയാണ്. ലോകത്തിന്‍്റെ മറ്റ് പലഭാഗങ്ങളിലെയും പോലെ സ്ത്രീകളെ വിദ്യാഭ്യാസം നിഷേധിച്ചും അടിച്ചമര്‍ത്തിയും വീടുകളില്‍ തളച്ചിട്ടും അവളുടെ എല്ലാ സ്വാതന്ത്ര്യവും നിഷേധിക്കുകയാണ്. ലൈംഗിക അടിമകളായും അടിമ-ഭാര്യകളുമായിട്ടുമവരെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്നു. മൂടുപടങ്ങള്‍ക്കു പിന്നില്‍ വെറും ലൈംഗികോപകരണമായി മാത്രം പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നു. ഇതൊക്കെയാണെങ്കിലും ഇറാനിയന്‍ സ്ത്രീകള്‍ വളരെ കരുത്തുളളവരാണ്. അവര്‍ തങ്ങള്‍ക്കെതിരെയുളള അടിച്ചമര്‍ത്തലുകള്‍ക്കെതിരെ എന്നും വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാതെ പോരാടുന്നവരാണ്.

സ്ത്രീകളുടെ വിമോചനം എങ്ങനെ സാധിക്കുമെന്നാണ് കരുതുന്നത്?

തങ്ങള്‍ ജീവിക്കുന്ന സമൂഹത്തില്‍ നിലനില്‍ക്കുന്ന അനീതി നിറഞ്ഞ അവസ്ഥകളെ സ്ത്രീകള്‍ നിരാകരിക്കാന്‍ പഠിക്കണം. സ്വയം അവര്‍ നീതിയും തുല്യതയും നേടേണ്ടതുണ്ട്. തങ്ങള്‍ക്കും തങ്ങളുടെ പെണ്‍മക്കള്‍ക്കും മേല്‍ പുരുഷാധിപത്യ സമൂഹങ്ങള്‍ അടിച്ചേല്‍പിച്ച  എല്ലാത്തരം മര്‍ദനങ്ങളെയും നീക്കം ചെയ്യണ്ടതുണ്ട്. നമ്മുടെ അമ്മാര്‍ സ്വയം അടിച്ചമര്‍ത്തലിന്‍െറ ഇരയാകുകയും അത് തങ്ങളുടെ പെണ്‍മക്കളുടെ മേല്‍ നടപ്പാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. സ്ത്രീകള്‍ ഒന്നിക്കുകയും കൂട്ടായി തന്നെ തങ്ങളുടെ അവകാശം നേടിയെടുക്കുകയും വേണം.  പലപ്പോഴും പറഞ്ഞിട്ടുളള മറുപടി ആവര്‍ത്തിക്കാം. സ്ത്രീകളുടെ വസ്ത്രധാരണത്തെപ്പറ്റി വ്യവസ്ഥകള്‍ അടിച്ചേല്‍പ്പിക്കുമ്പോള്‍ അതേ വസ്ത്രധാരണം ഒരു വര്‍ഷം എല്ലാ പുരുഷന്‍മാരും ഉപയോഗിക്കാനാവശ്യപ്പെടണം. കല്ലിലും മറ്റും തട്ടി കുറച്ചു വീഴട്ടെ. സ്ത്രീകള്‍ പുറകെ ഒരു ചാട്ടയുമായി പോകാം. കുറച്ചു നാളുകള്‍കൊണ്ട് കാര്യം മനസിലാകും. കുറച്ച് അനുഭവിക്കുമ്പോള്‍ പുരുഷന്‍ തന്നെ സമത്വം ആവശ്യപ്പെടുമെന്ന് എനിക്കുറപ്പുണ്ട്. ഇത് തമാശയല്ല, പരീക്ഷിച്ചുനോക്കാവുന്നതേയുളളൂ. പക്ഷെ സ്ത്രീകള്‍ ലോകത്തെല്ലായിടത്തും നുകങ്ങളില്‍ നിന്ന് മോചിതരായി കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. അധികകാലം ഇതുപോലെ തുടരാനാവില്ല. സ്ത്രീകളെ സംബന്ധിച്ച് അവര്‍ ഭൂമിയിലെ ജനസംഖ്യയുടെ പാതിവരുന്നു. അവര്‍ക്ക് ആദരവും വിദ്യാഭ്യാസവും  പുരുഷന്‍മാര്‍ ആഘോഷിക്കുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യവും നല്‍കാതിരിക്കുമ്പോള്‍ ഈ ലോകമെന്നത് മുറിഞ്ഞ ചിറകുള്ള പക്ഷിയാണ്.പറക്കാനാവില്ല.


നിങ്ങള്‍ ഒരു സ്ത്രീ എഴുത്തുകാരിയാണോ?

ഇത് പുരുഷന് ആധിപത്യമുളള പുരുഷന്‍്റെ ലോകമാണ്. അവിടെ സ്ത്രീകളുടെ ശബ്ദം മുഴങ്ങണമെന്നും സമത്വം യാഥാര്‍ത്ഥ്യമാകണമെന്നും തന്നെയാണ് എന്‍്റെ നിലപാട്. ഇറാനിലുള്‍പ്പടെ സ്ത്രീകളെ വീടിനുളളിലും പര്‍ദയ്ക്കുളളിലും  സ്വാതന്ത്ര്യമില്ലാതെ അടച്ചിടുമ്പോള്‍ ഞാനെന്തിന് നിശബ്ദമായിരിക്കണം. എന്‍്റെ കവിതകള്‍ നല്ല പങ്കും സ്ത്രീകളെ സംബോധനചെയ്യുന്നതും അവരുടെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ വ്യക്തമാക്കുന്നതുമാണ്. അതുകൊണ്ട് എന്‍െറ സ്ത്രീ എഴുത്തുകാരിയാക്കുന്നതില്‍ യോജിപ്പില്ല. സാഹിത്യം സാഹിത്യമാണ്. അതിനെവിഭജിക്കനോ, വര്‍ണം, ലിംഗം എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ വേതിരിക്കാനോ പാടില്ല.


ഇറാനിയന്‍ സാഹിത്യത്തെപ്പറ്റി?

അന്താരാഷ്ട്ര നിലവാരമുളളതാണ് ഇറാനിലെ സാഹിത്യം. പക്ഷേ, ആ സാഹിത്യം മൊഴിമാറ്റപ്പെടാതെ ബാക്കി ലോകമെങ്ങനെ അറിയുമെന്നത് മറ്റൊരു വിഷയമാണ്.  അടിച്ചമര്‍ത്തലുകളെ അതിജീവിച്ചാണ് അവിടെ സാഹിത്യം നിലനില്‍ക്കുന്നത്. പുതിയതായി നിരവധി പേര്‍ കടന്നുവരുന്നുണ്ട്.  ഷര്‍നൂഷ് പുരിസ്പോര്‍, ഗോലി തരാഗി, പെഡ്റാം മോലിയിയാന്‍, ഗ്രാനസ് മൗസാവി, നസിം ഖാക്സര്‍, ഷംലു, പാര്‍ടോ നൂറിയാല തുടങ്ങിയ നല്ല എഴുത്തകാര്‍ നിര്‍ഭയമായി എഴുതുന്നു. പ്രവാസികളായി കുറേയേറെപ്പേര്‍ വേറെയുമുണ്ട്.  ഇപ്പോള്‍ ഇറാന്‍ സാഹിത്യത്തിന്‍െറ പല സമാഹാരങ്ങള്‍ ഇറങ്ങൂന്നുണ്ട്.


വളരെയധികം ഇറാന്‍ എഴുത്തുകാര്‍ പ്രവാസികളാണ്. എന്താണ് പൊതുവില്‍ ഇവരുടെ സംഭാവന?
അതെ. വളരെയധികം ഇറാന്‍ കാര്‍ പ്രവാസികളായിട്ടുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ച് സ്ത്രീകള്‍. ഇവര്‍ തങ്ങളുടെ ഓര്‍മക്കുറിപ്പുകളും നോവലുകളും പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നു. 
അടുത്തിടെ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച അത്തരം കൃതികളെല്ലാം വിജയങ്ങളായിരുന്നു. അതില്‍ നഹിദ് റാച്ചിലിന്‍, ജാസ്മിന്‍ റാസനിക്, അസര്‍ നത്ഫസി, പൊറോചിത കാഖ്പൗര്‍, അനിത അമിറിസ്വാനി, ഗിന നഹായി, സോഹറെ ഖഹ്റെമാനി എന്നിവരുടെ കൃതികള്‍ ഉള്‍പ്പെടുന്നു. ഇത്തരം രചനകള്‍ ഇറാന്‍ സാഹിത്യത്തെയും പൊതുവില്‍ ലോകസാഹിത്യത്തെയും അഭിവൃദ്ധിപ്പെടുത്തുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.


ഇറാനില്‍ നിന്ന് കുറേ നല്ല സിനിമകള്‍ ഉണ്ടാകുന്നുണ്ട്. മറ്റ് കലാരൂപങ്ങളും?

ഇറാനില്‍ സിനിമയെടുക്കുന്നത് സാഹസമാണ്. പലരും അതിന്‍്റെ പേരില്‍ തടവിലടയ്ക്കപ്പെടുകയും വിചാരണ നേരിടുകയുമൊക്കെ ചെയ്യുന്നു. പലരും തങ്ങള്‍ക്കുളള പരിമിതമായ സ്വാതന്ത്ര്യം ശരിക്കും ഉപയോഗിക്കുന്നവരാണ്. ഇറാനിയന്‍ സിനിമകളോട് എന്നും ആദരവാണ് എനിക്കുള്ളത്്. ഞങ്ങള്‍ക്ക് ലോക നിലവാരമുള്ള സംവിധയാകരും അഭിനേതാക്കളുമുണ്ട്. അടുത്തിടെ അമേരിക്കന്‍ അക്കാദമി അവാര്‍ഡ് നേടിയ "എ സെപ്പറേഷന്‍' എന്ന സിനിമ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നു. ഇത്രയേറെ നിയന്ത്രണമുള്ളപ്പോഴും എങ്ങനെ ഇത്തരത്തില്‍ സിനിമ നിര്‍മിക്കാന്‍ കഴിയുന്നു?


കവിത എത്രമാത്രം അമേരിക്കയില്‍ സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്?
            
വളരെ കുറച്ചുപേരെ പുസ്തകങ്ങള്‍ വായിക്കുന്നുള്ളൂ. അതിലും വളരെ കുറച്ചുപേര്‍ മാത്രമേ കവിത വായിക്കുന്നുള്ളൂ. പോയട്രി ഇന്‍ മോഷന്‍ എന്ന പരിപാടി അമേരിക്കയില്‍ നടക്കുന്നുണ്ട്. ന്യൂയോര്‍ക്ക് സിറ്റി സബ്്വേയില്‍ ട്രെയിനില്‍ യാത്ര ചെയ്ത് കവികള്‍ കവിത ചൊല്ലുന്നു. അങ്ങനെ ഒരിക്കലും കവിതയുമായി ബന്ധപ്പെടാത്തവര്‍ക്കും കവിത പരിചിതമാക്കുന്നു.  പോയട്രി സൊസൈറ്റി ഓഫ് അമേരിക്കയാണ്  ഇത്തരം നിരവധി പരിപാടികള്‍ നടത്തുന്നത്. കവിത സ്വീകാര്യമാക്കുകയാണ് ലക്ഷ്യം.  
 

താങ്കള്‍ മുമ്പ് ഇന്ത്യ സന്ദര്‍ശിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്താണ് ഇന്ത്യയില്‍ നിന്ന് സ്വായത്തമാക്കിയത്?
ഇന്ത്യ വേഗത്തില്‍ ഒന്നു ഓടിക്കാണുകയായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍.  താജ്മഹല്‍ കണ്ടു. കാഴ്ചകാണാന്‍ വരുന്നവരില്‍ നിന്ന് കുറേ പണം അധികാരികള്‍ ഈടാക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ അതിനുപുറത്ത് ആഗ്ര മാലിന്യം നിറഞ്ഞ് തകര്‍ന്നടിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഓരോ ദിവസവും നഗരം നശിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. വൃത്തിഹീനമായ നഗരത്തില്‍ കുറേയേറെ ദരിദ്രരെയും ഞങ്ങള്‍ കണ്ടു. ഞങ്ങളെപ്പോലുളളവരില്‍ നിന്ന് ഈടാക്കിയ ആ പണം മുഴുവന്‍ എവിടെ പോകുന്നു. എന്തുകൊണ്ട് ഈ ജനങ്ങളുടെ പട്ടിണി മാറുന്നില്ല. കാഴ്ചകളിലെല്ലാം ഇങ്ങനെ മനോഹരവും വേദനിപ്പിക്കുന്നതുമായ രണ്ടു വശങ്ങളുണ്ട്. മനസിലുള്ള ഇന്ത്യ  വൈകാരികമായി, ദൃശ്യപരമായി, സംവോദപരമായി, ആത്മീയപരമായി സങ്കീര്‍ണമാണ്. അതെനിക്ക് വിവരിക്കാനാവില്ല. പക്ഷേ എനിക്ക് പറയാനാവും: ഇന്ത്യയെ ഞാന്‍ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്്. വീണ്ടും വരണമെന്നുണ്ട്.
 

നിങ്ങള്‍ ചിത്രകാരിയാണ്. സുന്ദരങ്ങളായ ചിത്രങ്ങള്‍ വരച്ചിട്ടുമുണ്ട്. അതെപ്പറ്റി പറയൂ?


ശരിയാണ്. ഞാന്‍ ചിത്രം വരയ്ക്കാറുണ്ട്. എണ്ണച്ചായ ചിത്രങ്ങളാണ് അധികവും വരയ്ക്കാറ്. പക്ഷെ മറ്റ് മാധ്യമങ്ങളും ഉപയോഗിക്കാനാവും. പേന പരാജയപ്പെടുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ബ്രഷ് കയ്യിലെടുക്കും. ചിലതെല്ലാം വാക്കുകളില്‍ ആവിഷ്ക്കരിക്കാവുന്നതിനുപുറത്താണ്. ഞാനിപ്പോള്‍ വരച്ച ചിത്രങ്ങള്‍ സമാഹരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.

വിവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ ധാരാളമായി നിങ്ങള്‍ നടത്തുന്നു. ഫോറ ഫറോഖ്സാഡിന്‍െറ രചനകള്‍ "സിന്‍' എന്ന പേരില്‍ ഇംഗ്ളീഷില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്താണ് വിവര്‍ത്തനത്തില്‍ പൊതുവില്‍ സ്വീകരിക്കുന്ന രീതി?
ഫോറ ഫറൂഖ്സാദ് ആധുനിക കവികളിലെ ഏറ്റവും മികച്ച വ്യക്തിത്വമായിരുന്നു. ഞാന്‍ അവരുടെ 41 കവിതകള്‍ മൊഴിമാറ്റാനായി രണ്ട് വര്‍ഷം ചെലവിട്ടു.  അവരുടെ കവിതകളിലെ സംഗീതം ഇംഗ്ളീഷിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാനായിരുന്നു ശ്രമം. അല്ലാതെ, അവരുടെ കൃതികള്‍ വിവര്‍ത്തനത്തിലുടെ കബന്ധങ്ങളാക്കാനായിരുന്നില്ല,  പകരം ജീവിക്കുന്ന, ശ്വസിക്കുന്ന കവിതകളാക്കുകയായിരുന്നു.അത് സുന്ദരമായ വെല്ലുവിളിയായിരുന്നു.  കാരണം  അതിന്‍്റെ സംഗീതവും ഇംഗ്ളീഷിലേക്കാക്കണം. അതില്‍ വിജയിച്ചുവെന്നാണ് പ്രതികരണങ്ങള്‍ വ്യക്യമാക്കുന്നത്.

എന്താണ് പുതിയ രചനകള്‍?

ഈ വര്‍ഷമാദ്യമാണ് ഇറാന്‍ പ്രവാസികളുടെ കവിതകളടങ്ങളിയ "ഫോര്‍ബിഡന്‍ പോയംസ്' പുറത്തിറങ്ങിയത്.അടുത്തവര്‍ഷം മാര്‍ച്ചില്‍ രണ്ട് പുതിയ പുസ്തകങ്ങള്‍ പ്രസിദ്ധമാവും. ഒന്ന് ഞാന്‍ എഡിറ്റ് ചെയ്ത "ബ്രേക്കിംഗ് ദ ജാസ് ഓഫ് സൈലന്‍സ്' പുറത്തിറങ്ങും. രണ്ടാമത്തേത് എന്‍െറ കവിതാ സമാഹാരമാണ്: "കീപ്പിങ് ടൈം വിത്ത് ബ്ളൂ ഹിയസിന്‍ത്ത്സ്'. ഞാന്‍ വാള്‍ട്ട് വൈറ്റ്മാന്‍െറക കവിതകള്‍ മറ്റൊരു കവിക്കൊപ്പം പേര്‍ഷ്യിനിലേക്ക് മൊഴിമാറ്റുകയാണ്.

എന്താണ് താങ്കളുടെ ജീവിതാവസ്ഥ?

ഞാന്‍ ലോസ് അഞ്ചലസില്‍ ജീവിക്കുന്നു. ശാന്തമായ ജീവിതമാണ്. കാരണം വളരെയധികം എഴുതുകയും പ്രവര്‍ത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അടുത്തിടെ എന്‍െറ കവിതകളും കവിതാ വിവര്‍ത്തനങ്ങളും സംഗീതവുമായി ചേര്‍ക്കുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഒരു സംഗീതകാരനൊപ്പം പ്രവര്‍ത്തിക്കുകയായിരുന്നു.  അത് വളരെ പ്രചോദാത്മകമായിരുന്നു. വളരെയധികം യാത്ര ചെയ്യുന്നു. പുതിയ രണ്ടു പുസ്തകങ്ങളുമായി അമേരിക്കയില്‍ കഴിയുന്നത്ര നഗരങ്ങള്‍ സഞ്ചരിക്കണമെന്നാണ് ആഗ്രഹം.

ഒരു എഴുത്തുകാരിയായിരുന്നില്ളെങ്കില്‍ താങ്കള്‍ എന്താകുമായിരുന്നു?

മറ്റൊരാളായി സങ്കല്‍പിക്കുന്നത് എന്നെ സംബന്ധിച്ച് ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. അല്ളെങ്കില്‍ ഞാനിപ്പോള്‍ ചെയ്യുന്നതില്‍ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി മറ്റൊന്ന് ചെയ്യുന്നത് ചിന്തിക്കാനും സാധ്യമല്ല. പ്രശ്ചന്നവേഷ പാര്‍ട്ടികള്‍ക്കുവേണ്ടി പോലും ഞാന്‍ മറ്റൊരു വേഷം ധരിക്കാറില്ല. കാരണം എനിക്ക് മറ്റൊരാളാവുക എന്ന ഭ്രമാത്കമതയോ, ആഗ്രഹമോ   ഒട്ടുമില്ല. എനിക്ക്  ഞാനായി തുടരണം.



പച്ചക്കുതിര,  2012 ഡിസംബര്‍
http://www.pachakutira.com/detail_news.php?id=3

സമാധാനം വേണ്ടവര്‍ ജനാധിപത്യം ആഗ്രഹിക്കണം






അഭിമുഖം

ഷീമ കല്‍ബാസി/ആര്‍.കെ. ബിജുരാജ്



ഒരേ സമയം പല സമരമുഖങ്ങളില്‍ പോരാടുന്നവരുണ്ട്. വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാതെ, വിശ്രമിമില്ലാതെ അവര്‍ തങ്ങളുടെ കലാപം തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കും. നിസംശയം പറയാം ഇറാന്‍ വംശജയായ ഷീമാ കല്‍ബാസി അത്തരം ഒരു ജനുസാണ്.  കവി, മനുഷ്യാവകാശ പ്രവര്‍ത്തക, ജനാധിപത്യവാദി, യുദ്ധവിരുധ പ്രവര്‍ത്തക, ആവിഷ്കാരസ്വാതന്ത്ര്യ പോരാളി, നാടക പ്രവര്‍ത്തക, വിമര്‍ശക, സംവിധായിക, നിര്‍മാതാവ്, അധ്യാപിക, ബ്ളോഗര്‍ എന്നിങ്ങനെ വിവിധ തലങ്ങളില്‍ ഷീമ കല്‍ബാസി സജീവമാണ്. ഈ തലങ്ങളിലെല്ലാം രാജ്യാന്തരതലത്തില്‍ ശ്രദ്ധേയയുമാണ്.
1972 നവംബര്‍ 20 ന് ഇറാനിലെ ടെഹ്റാനില്‍ ജനനം. ഇസ്ളാമിക വിപ്ളവം നടന്നയുടന്‍ കുടുംബസമേതം നാടുവിട്ടു. പിന്നീട്  പഠിച്ചതും വളര്‍ന്നതുമെല്ലാം അമേരിക്കയില്‍. "എക്കോസ് ഇന്‍ എക്സൈല്‍', "സെവന്‍ വാലീസ് ഓഫ് ലവ്', "ദ പോയട്രി ഓഫ് ഇറാനിയന്‍ വിമന്‍' എന്നിവയാണ് കവിതാ സമാഹാരങ്ങള്‍. കവിതകള്‍ 17  ഭാഷകളിലേക്ക് മൊഴിമാറ്റം ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. "റീല്‍ കണ്ടന്‍റ്' എന്ന സിനിമാ നിര്‍മാണ-പ്രസാധന സംരഭത്തിന്‍െറ ഡയറക്ടറാണ്. വംശീയ, മത ന്യൂനപക്ഷങ്ങളുടെ അവകാശ സംരക്ഷണത്തിനായി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നു. ബഹായി അഭയാര്‍ഥി കുട്ടികള്‍, ഇറാഖി-കുര്‍ദ് കുട്ടികള്‍, പാകിസ്താനിലെ വൈകല്യമുള്ള കുട്ടികള്‍ എന്നിവര്‍ക്ക് അധ്യാപികയായി സന്നദ്ധ സേവനം നടത്തുന്നു. ഐക്യരാഷ്ട്ര സംഘടനയ്ക്കുവേണ്ടിയും സെന്‍റര്‍ ഫോര്‍ നോണ്‍ അഫ്ഗാന്‍ റഫ്യുജീസ് ഇന്‍ പാകിസ്താനുവേണ്ടിയും പ്രവര്‍ത്തിച്ചിട്ടുണ്ട്. കവിതക്കും സാമൂഹ്യപ്രവര്‍ത്തനത്തിനും വിവിധ പുരസ്കാരങ്ങള്‍ ലഭിച്ചു. വാഷിങ്ടണ്‍ ഡി.സിയില്‍ ഭര്‍ത്താവിനും മക്കള്‍ക്കുമൊപ്പം താമസം.


എഴുത്തില്‍ നിന്ന് തന്നെ തുടങ്ങാം. എന്താണ് താങ്കള്‍ക്ക് എഴുത്ത്? എങ്ങനെയാണ് എഴുത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞത്?

എഴുത്ത് എന്നത് അഭിപ്രായ പ്രകടനത്തിന്‍െറ ഒരു മാര്‍ഗമാണ് എനിക്ക്. അതെന്നെ നിലനിര്‍ത്തുന്നു. ഞാന്‍ പല രീതിയില്‍ എഴുതുന്നു. രാഷ്ട്രീയം, സാമൂഹികം, സാമ്പത്തികം, രതിജന്യം (ഇറോട്ടിക്), ചരിത്ര വസ്തുതകള്‍ എന്നിവ പലതട്ടില്‍ ഒരുമിച്ച് ചേര്‍ത്ത് എഴുതുന്നു. ഇത് ഒരു പരീക്ഷണമാണ്. ഇത്തരം പല രീതികളിലേക്ക് എഴുത്ത് നീങ്ങാന്‍ കാരണം അതെനിക്ക് ആഹ്ളാദം പകരുന്നുവെന്നാണ്. അതുപോലെ ഈ ചരിത്രകാലഘട്ടത്തിലെ എന്‍െറ ഇടപെടലാണ് എഴുത്ത്.  വളരെ ചെറുപ്പം മുതലേ ഞാന്‍ എഴുതുന്നുണ്ട്. ഏതാണ്ട് ഒമ്പത് വയസുമുതല്‍. കുട്ടിയായിരുന്നപ്പോള്‍ മാതാപിതാക്കള്‍ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. പിന്നീട് എഴുത്ത് എനിക്ക് വഴങ്ങുമെന്നായപ്പോള്‍ അതില്‍ തന്നെ തുടര്‍ന്നു.


കവിതകളില്‍ സ്വയം എത്രമാത്രം ആവിഷ്കരിക്കാനാകുന്നുണ്ട്?

ഞാന്‍ മനുഷ്യഅനുഭവങ്ങളുടെ സാര്‍വത്രികതയില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു. അതാണ് നമ്മള്‍ മറ്റുള്ളവരുടെ കവിതകള്‍ വായിക്കാനും ആസ്വദിക്കാനുമുള്ള പൊതുചട്ടക്കൂട്. പക്ഷേ, ഓരോരുത്തരുടെയും എഴുത്തില്‍ വേറിട്ട സവിശേഷതകള്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നുണ്ടാവും. എന്‍െറ കവിതകളില്‍ അങ്ങനെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നത് എന്‍െറ വ്യക്തിത്വമാണ്. ഒരു പ്രത്യേക ശരീരത്തില്‍, പ്രത്യേക കാലത്ത്, പ്രത്യേക സംസ്കാരത്തില്‍ ഞാന്‍ ജീവിതം അനുഭവിക്കുന്നു. ഒരര്‍ഥത്തില്‍ ഞാന്‍  "എന്നെ'(മി) പ്പറ്റി സംസാരിക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ നമ്മളെപ്പറ്റിയാണ് (അസ്)സംസാരിക്കുന്നത്. ഞാന്‍ "നമ്മളെ' (അസ്)പ്പറ്റി പറയുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ എന്നെപ്പറ്റിയാണ് സംസാരിക്കുന്നത്.

ആക്റ്റിവിസ്റ്റാണ് താങ്കള്‍. കവിതകള്‍ താങ്കളുടെ ആക്റ്റിവിസത്തെ കൃത്യമായി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുണ്ടോ?

ഒരു മനുഷ്യാവകാശപ്രവര്‍ത്തക എന്ന നിലയില്‍, ഇറാനിയന്‍ ഭരണം നടത്തിയ കുറ്റ കൃത്യങ്ങളിലേക്കും ലോകമെമ്പാടുമുള്ള മനുഷ്യാവകാശ പ്രശ്നങ്ങളിലേക്കും ജനങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധകൊണ്ടുവരാനുള്ള ഒരു മാര്‍ഗമാണ് എനിക്ക് കവിതകള്‍. ഹാര്‍വെസ്റ്റ് ഇന്‍റര്‍നാഷണല്‍ പുരസ്കാരം നേടിയ "ഹിസ്ബുള്ള' എന്ന കവിതയുണ്ട്. അതില്‍ ഞാന്‍ വിവരിച്ചത് ഇറാനിലെ വംശീയ ന്യൂനപക്ഷങ്ങളുടെ ദുരിതം, തടങ്കല്‍, രാഷ്ട്രീയ തടവുകാരുടെ വധശിക്ഷ എന്നിവയെപ്പറ്റിയാണ്. പല കവിതകളിലും ഇത്തരം ശ്രമം പ്രകടമാണ്. എത്രമാത്രം ആക്റ്റിവിസത്തെ കൃത്യമായി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുവെന്ന് പറയാന്‍ ഞാനളല്ല.


താങ്കള്‍ പ്രവാസിയാണ്. എന്താണ് താങ്കളെ പ്രവാസ ജീവിതത്തിലേക്ക് നയിച്ചത്?  പ്രവാസ ജീവിതത്തെ സ്വയമെങ്ങനെ കാണുന്നു?

ഇറാനില്‍ നിലവിലുള്ള ഭരണകൂടത്തിന്‍െറ ജനനമാണ് രാജ്യം വിടാന്‍ എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചത്്.  ഇറാനിലെ ഭരണകൂടത്തെപ്പറ്റി നിങ്ങള്‍ക്ക് അറിയുമായിരിക്കും. ഒരു ഉദാഹരണം നല്‍കാം. അഞ്ചുവര്‍ഷങ്ങള്‍ മുമ്പ് അമ്പത്തി മൂന്ന് ദിവസങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ അവിടെ എഴുപത്തിയൊമ്പത് വധശിക്ഷ നടന്നു. ഇരുപത്തിയേഴെണ്ണം പരസ്യമായ തൂക്കിലേറ്റലായിരുന്നു. അതില്‍ പന്ത്രണ്ടണ്ണം ഇറാനിയന്‍ ടെലിവിഷന്‍ സംപ്രേഷണം ചെയ്തു. ഇറാനില്‍ സ്ത്രീകള്‍ക്ക് വിവാഹമോചനത്തിന് അവസരമില്ല. അവര്‍ക്ക് രാജ്യം വിടാന്‍ ഭര്‍ത്താവിന്‍െറ അനുമതിയില്ളെങ്കില്‍ സാധിക്കില്ല. വിവാഹിതയല്ളെങ്കില്‍ അച്ഛന്‍്റെയോ രക്ഷകര്‍ത്താവിന്‍െറയോ അനുവാദം വേണം. ഇറാനില്‍ താമസിച്ചതുവരെയുളള കാലത്തില്‍ നിന്നും ഇപ്പോള്‍ സ്ഥിരമായി വായിച്ചറിയുന്നതില്‍ നിന്നും മനസിലാവുന്നത് രാജ്യത്ത് പതിവായി രാഷ്ട്രീയ പ്രവര്‍ത്തകര്‍ തടവിലാക്കപ്പെടുകയും വധിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്നാണ്. വംശീയ ന്യൂനപക്ഷമായ കുര്‍ദുകളെ കൂട്ടക്കൊല ചെയ്യുന്നു. സര്‍വകലാശാല വിദ്യാര്‍ഥികളെ ഇല്ലാത്ത ആരോപണം ചുമത്തി തൂക്കിക്കൊല്ലുന്നു. പതിനാല് വയസായപ്പോള്‍ രാജ്യം വിടാന്‍ ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.  ഖലീല്‍ ജിബ്രാന്‍ പറയുന്നുണ്ട് ""അടിമത്തത്തേക്കാള്‍ പ്രവാസത്തിന് മുന്‍ഗണനന ല്‍കാത്തവര്‍ സ്വാതന്ത്ര്യം, സത്യം, കടമ എന്നിയുടെ ഏത് അളവ് വച്ചും സ്വതന്ത്രരല്ല' എന്ന്. ഞാന്‍ കേവലം ഇറാന്‍കാരിയായല്ല സ്വയം  കാണുന്നത്. ഞാനിപ്പോള്‍ ഡാനിഷ് പൗരയാണ്, അമേരിക്കയില്‍ താമസിക്കുന്നു.  ഒരിക്കല്‍ കൂടി പറയാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ഞാന്‍ ഒരു രാജ്യത്തിന്‍െറയും പൗരയായി കണ്ടുകൊണ്ടല്ല, സ്വയം ഒരു മനുഷ്യജീവിയായി കണ്ടാണ് കാര്യങ്ങള്‍ പറയുകയും എഴുതുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്നാണ്.

ഇസ്ളാമിക വിപ്ളവത്തെ തുടര്‍ന്നാണ് രാജ്യം വിട്ടതെന്ന് പറഞ്ഞു. അപ്പോള്‍ വിപ്ളവത്തോട് വിയോജിപ്പാണോ? 

ഇറാനിയന്‍ ജനങ്ങളുടെ ജനാധിപത്യത്തെപ്പറ്റിയുള്ള പ്രതീക്ഷയിലും അന്വേഷണത്തിലുമാണ് വിപ്ളവം തുടങ്ങുന്നത്. നിര്‍ഭാഗ്യവാശാല്‍, അതിന്‍െറ ഫലം ഭരണം മാറി രണ്ടുദിവസം മുതല്‍ കണ്ടു തുടങ്ങി. കൊലപാതകമായിരുന്നു എങ്ങും. സൈനിക ഉദ്യോഗസ്ഥരെയും ഇന്‍റലിജന്‍സ് ഓഫീസര്‍മാരെയും തെരുവില്‍ വധിക്കുകയും കുത്തിപരിക്കേല്‍പ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. അത്തരം ഒരു രക്തചൊരിച്ചില്‍ ഒരു മാറ്റത്തിന്‍െറയും നല്ല തുടക്കമായിരുന്നില്ല. പിന്നിട് ബഹായികള്‍, കുര്‍ദുകള്‍, രാഷ്ട്രീയ പ്രവര്‍ത്തകര്‍ എന്നിവര്‍ പുതിയ സര്‍വാധിപതികളുടെ ലക്ഷ്യങ്ങളായി.

അമേരിക്കയുടെ പ്രഖ്യാപിത ശത്രുവാണ് ഇറാന്‍. യുദ്ധത്തിന് സാധ്യതയുണ്ടോ?

യുദ്ധം അമേരിക്കയുടെ ചീട്ടിലുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നത് എനിക്കറിയില്ല. പക്ഷേ ഇറാന്‍ ഭരണകൂടം നടപ്പാക്കിയ മനുഷ്യാവകാശ കുറ്റകൃത്യങ്ങളോട് ലോകം നിശബ്ദത പാലിക്കുകയായിരുന്നു എന്നും. മറ്റെന്തിനും മേലെ ജനങ്ങള്‍ അതിനെതിരെ ശബ്ദമുയര്‍ത്തേണ്ടതുണ്ട്.  ഇറാനിലെ മര്‍ദക ഭരണകൂടം ഞങ്ങളുടെ നല്ല വ്യക്തികളെ തടവറയില്‍ കൊല്ലമ്പോള്‍ ലോകം എന്തുകൊണ്ട് കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് പതിറ്റാണ്ടായി നിശബ്ദത പാലിച്ചു? നമ്മളെല്ലാം സമാധാനത്തെപ്പറ്റി കേള്‍ക്കുന്നു. എന്നാല്‍ നമ്മള്‍ ഒരിക്കലും ജനാധിപത്യത്തെപ്പറി കേള്‍ക്കില്ല. എങ്ങനെയാണ് ജനാധിപത്യമില്ലാതെ സമാധാനത്തിന് പ്രവര്‍ത്തിക്കാനാവുക?


ഇറാനെതിരെ ആക്രമണം ഉണ്ടാവുമെന്ന് തന്നെ വയ്ക്കുക. അപ്പോള്‍ അമേരിക്കയില്‍ കഴിയുന്ന ഇറാന്‍കാരിയെന്ന നിലയില്‍ ജീവിതം കൂടുതല്‍ സങ്കീര്‍ണമായ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളിലേക്കും പ്രശ്നങ്ങളിലേക്കും നയിക്കില്ളേ?

ഇല്ല. ഞാനൊരിക്കലും കരുതുന്നില്ല ഇറാനില്‍ ഞാന്‍ ജീവിച്ച ജീവിതത്തെക്കാള്‍ സങ്കീര്‍ണമായ ജീവിതം ഇനിയുണ്ടാകുമെന്ന്്. വാസ്തവത്തില്‍, ഒരു മനുഷ്യ ജീവിയെന്ന നിലയില്‍ എന്‍െറ അന്തസ് ഒരിക്കലും ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്ത രാജ്യമാണ് അമേരിക്ക.


അമേരിക്കന്‍, ഇറാന്‍ സര്‍ക്കാരുകളെ താങ്കള്‍ എങ്ങനെ വിലയിരുത്തും?


ഇറാന്‍ ഭരണകൂടത്തെയും യു.എസ് സര്‍ക്കാരിനെയും തുലനം ചെയ്യാനേ പറ്റില്ല. ഇറാന്‍ സര്‍ക്കാര്‍ തങ്ങളുടെ ജനതക്കെതിരെ കുറ്റകൃത്യങ്ങള്‍ നടത്തുകയും ലോകമെമ്പാടും ഭീകരതയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. യു.എസിലേത് ജനാധിപത്യ സര്‍ക്കാരാണ്. ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടിയോട് ജനങ്ങള്‍ക്ക് എതിര്‍പ്പ് തോന്നിയാല്‍ നാല് വര്‍ഷത്തിനുശേഷം മറ്റൊരു സര്‍ക്കാരിനെ തെരഞ്ഞെടുക്കാന്‍ അവസരമുണ്ട്. ഇറാഖിലെ അബുഗരീബ് തടവറയില്‍ യു.എസ്. സര്‍ക്കാര്‍ യുദ്ധകുറ്റങ്ങള്‍ ചെയ്താലും നമ്മള്‍ അതെപ്പറ്റി വായിക്കുകയും അതില്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടവര്‍ ശിക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യും. പക്ഷേ, ഇത് ഇറാനിലെ നിലവിലെ ഭരണത്തില്‍ സാധ്യമല്ല.

അമേരിക്കയില്‍ വീണ്ടും ഒബാമ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു. താങ്കള്‍ എങ്ങനെയാണ് ഈ തെരഞ്ഞെടുപ്പിനെ കാണുന്നത്?

ഒബാമ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടണമെന്നായിരുന്നു ആദ്യം മുതല്‍ക്കേയുള്ള എന്‍െറ ആഗ്രഹം. ഇറാനിലെ ഖൊമൈനിയും നെജാദിയുടെയും ഗണത്തില്‍ വരുന്നയാളല്ല ഒബാമ. ആദ്യത്തെ രണ്ടു പേരും സ്വന്തം ജനതക്കെതിരെ ക്രൈം നടത്തിയിട്ടുണ്ട്. അമേരിക്കയില്‍ നടന്ന തെരഞ്ഞെടുക്കല്‍ പ്രക്രിയയെങ്കിലും ഇറാന്‍ സ്വായത്തമാക്കിയിരുന്നെങ്കില്‍ എന്ന് ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചുപോകുന്നു. സ്ഥാനാര്‍ഥികള്‍ നടത്തിയ പരസ്യ സംവാദം എന്നത് ഇറാനില്‍ സങ്കല്‍പിക്കാനേയാവില്ല.


അമേരിക്കയില്‍ ധാരാളം മനുഷ്യാവകാശ ലംഘനം നടക്കുന്നു. മുമിയ അബു ജമാലിനെപോലുള്ളവര്‍ ജയിലിലാണ്. മറിലിന്‍ ബക്കിനെപ്പോലുള്ള കവികള്‍ മരണത്തിന് തൊട്ടുമുമ്പാണ് മോചിപ്പിക്കപ്പെട്ടത്..?

ഞാന്‍ വിയോജിക്കുന്നു. അമേരിക്കയയില്‍ വളരെയധികം മനുഷ്യാവകാശ ലംഘനം നടക്കുന്നില്ല. ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ നമ്മള്‍ അതെപ്പറ്റി കേട്ടേനെ. മുമിയ അബു ജമാലിന്‍െറതുപോലുള്ള എത്ര സംഭവങ്ങളുണ്ട്? മറിലിന്‍ ബക്കിന്‍െറ കാര്യത്തില്‍ കാര്യം വ്യത്യസ്തമാണ്. അമേരിക്കയുടെ ഗ്രെനെഡ അധിനിവേശത്തില്‍ പ്രതിഷേധിച്ച് യു.എസ്് കാപ്പിറ്റോള്‍ ബില്‍ഡിംഗില്‍ ബോംബ് സ്ഫോടനം നടത്തിയതിന്, "ചെറുത്തുനില്‍പ് ഗൂഢാലോചന കേസി'ലാണ് മറിലിന്‍ ബക്കിനെയും ആറുപേരെയും ശിക്ഷിച്ചത്.
അമേരിക്കന്‍ ഐക്യനാടുകള്‍ ഒരിക്കലും പരിപൂര്‍ണമല്ല. പക്ഷേ ജനാധിപത്യം അതിന്‍െറ മെച്ചപ്പെട്ട അവസ്ഥയില്‍ തുടരുന്ന രാജ്യമാണ് അമേരിക്ക.


പക്ഷേ, സെപ്റ്റംബര്‍ 11 ന് ശേഷം പശ്ചിമേഷ്യയിലെയും ഏഷ്യയിലെയും ആളുകള്‍ അമേരിക്കയിലും യൂറോപ്പിലും സംശയത്തോടെയാണല്ളോ വീക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത്...

അതെ. വിമാനത്താവളത്തില്‍ പോകുമ്പോള്‍ എനിക്ക് അത് അനുഭവപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഒരിക്കല്‍ വാഷിങ്ടണ്‍ ഡി.സിയിലെ ഗവേഷണ കേന്ദ്രം ഡയറക്ടറായ ഭര്‍ത്താവ് വിമാനത്തില്‍ വച്ച് അവഹേളിക്കപ്പെട്ടു. അദ്ദേഹത്തിന്‍െറ സുരക്ഷ അപകടത്തിലായി. ബിസിനസ് ട്രിപ്പ് കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങുകയായിരുന്നു അദ്ദേഹം. പക്ഷേ, അമേരിക്ക എന്ന സ്ഥലത്ത് നിങ്ങള്‍ക്ക് നിങ്ങളുടെ ആകുലതകളും പ്രശ്നങ്ങളും ഉയര്‍ത്താം. അത് കേള്‍ക്കപ്പെടും.


താങ്കള്‍ ഇപ്പോഴുള്‍പ്പടെ ഇറാന്‍ സര്‍ക്കാരിനെ വിമര്‍ശിക്കുന്നു. ഇറാനിലേക്ക് പോകുന്ന അവസരത്തില്‍ അത് നിങ്ങളെ ബാധിക്കാന്‍ സാധ്യതയില്ളേ? താങ്കള്‍ അടുത്ത് ഇറാന്‍ സന്ദര്‍ശിച്ചിരുന്നോ?

ഞാന്‍ ഇറാനില്‍ പോവാറില്ല. ഇറാനില്‍ വിട്ടിട്ട് മൂന്ന് പതിറ്റാണ്ടു കഴിഞ്ഞു. പതിനഞ്ച് വര്‍ഷം മുമ്പ് അമ്മൂമ്മ മരിച്ചപ്പോള്‍ ഇറാനില്‍ പോയിരിന്നു. ആ സന്ദര്‍ശനമാണ് കൂടുതല്‍ ശക്തമായി ആകുലതകള്‍ ലോകത്തോട് പറയാന്‍ എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചത്.  ആ സന്ദര്‍ശനത്തിന് ശേഷം പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ലേഖനത്തില്‍ ഞാന്‍  കണ്ട കാര്യങ്ങളും അനുഭവവും എഴുതിയിരുന്നു. ഇറാനിയാന്‍ ടൈംസില്‍ ഞാന്‍ എഴുതിയത് ഇങ്ങനെയാണ്: "പുതിയ നൂറ്റാണ്ടിന്‍െറ തൊട്ടുമുമ്പ് വേദനയോടെയും ദു:ഖത്തോടെയും ഞാന്‍ കണ്ടത് ദാരിദ്ര്യം ഭീകരമായി ആക്രമിച്ച കറുത്ത ഇറാനെയാണ്. 2000 ത്തെപ്പറ്റിയുള്ള എന്‍െറ കുട്ടിക്കാല സ്വപ്നം റോക്കറ്റ് മാതൃകയിലുള്ള കാറുകളും ചാന്ദ്ര കോളനികളും വൈദ്യുതി ടൂത്ത് ബ്രഷുകളുമാണ്! തെഹ്റാനെ യാചകരുടെയും നഗ്നപാദരും കവിളിലും ദേഹത്തും അഴക്കുപുരണ്ടതുമായ കുട്ടികളുടെയും നഗരമായി കണ്ടത് നിരാശപരത്തി. ഇരുണ്ട സൂര്യന്‍ മുന്‍സിപ്പല്‍ കെടുകാര്യസ്ഥയുടെ തടിച്ച കറുത്ത മേഘങ്ങള്‍ക്കിയിലൂടെ ശ്വസിക്കുന്നു. 2000 ല്‍ ഇറാന്‍ എന്നത് സബ്സിഡിയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയ സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥയാണ്, അതായത് ജനങ്ങള്‍ക്ക് അതിജീവനത്തിന് വയര്‍ നിറക്കാന്‍ സബ്്സിഡി വേണം. ഇതെന്നത് കൂടുതല്‍ ദുരിതങ്ങളിലേക്കുള്ള അതിജീവനമാണ്. സ്ത്രീധനങ്ങള്‍ സ്വീകരിക്കാനും, അടിച്ചമര്‍ത്തലിന്‍െറ തടവറയില്‍ ബലാല്‍സംഗം ചെയ്യപ്പെട്ട കന്യകമാരുടെ രക്തത്തിന് പകരം അപ്പം മേടിക്കുന്നതിലേക്കുമുള്ള അതിജീവനം. തങ്ങളുടെ സഹജീവികള്‍ നെഞ്ചിനൊപ്പം ആഴമുള്ള കുഴികളില്‍ മൂടപ്പെടുന്നതിനും, ഓരിയിടുന്ന രക്തദാഹികളായ മൃഗങ്ങളുടെ കല്ളെറിഞ്ഞ് കൊല്ലുന്നതിനും സാക്ഷിയാകുന്നതിലേക്കുള്ള അതിജീവനം. ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതുപോലും-അതെ ഈ രക്തച്ചൊരിച്ചിലിനെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതുപോലും- മരണശിക്ഷക്ക് വിധിക്കപ്പെടുന്നതിലേക്കുള്ള അതിജീവനം. വ്യക്തിപരവും ബൗദ്ധികവുമായ സ്വാതന്ത്ര്യവും അസംബന്ധമാകുന്നു, നമ്മളുടെ നീതിയും അതിനെല്ലാമുപരി നമ്മുടെ മനുഷ്യ അന്തസുമെല്ലാം അസംബന്ധങ്ങളാകുന്നു.

ഇറാനില്‍ ഇപ്പോഴും കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടികള്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നതായി കേട്ടിട്ടുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ച് സെര്‍ബിഡാറന്‍ മാവോയിസ്റ്റുകള്‍. അവര്‍ക്ക് കാര്യമായ പങ്ക് വഹിക്കാനാകുന്നുണ്ടോ?

സെര്‍ബിഡാറന്‍ എന്നത് ചെറിയ സംഘമാണ്. വടക്കന്‍ ഇറാനിലെ കാട്ടില്‍ മറഞ്ഞിരുന്ന് പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന സംഘം. നിര്‍ഭാഗ്യവശാല്‍ മറ്റേതൊരു രാഷ്ട്രീയ പ്രവര്‍ത്തകരെയും പോലെ കമ്യൂണിസ്റ്റുകളും അറസ്റ്റ് ചെയ്യപ്പെടുകയും വധശിക്ഷക്ക് വിധിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. ചിലര്‍ രാജ്യം വിട്ട് പോയി. യഥാര്‍ഥത്തില്‍ കഴിഞ്ഞ അമ്പത് വര്‍ഷത്തിനിടക്ക് പല ഇറാനിയന്‍ ബുദ്ധിജീവികളും ഇടതുപക്ഷ പ്രവണത കാട്ടിയവരാണ്. അതില്‍ നല്ല പങ്കും ഇറാന്‍ വിപ്ളവത്തെ പിന്തുണച്ചു. പക്ഷേ പിന്നീട് അറസ്റ്റ് ചെയ്യപ്പെടുകയും ഒരിക്കല്‍ തങ്ങള്‍ പിന്താങ്ങിയ ഭരണത്താല്‍ കുറ്റം വിധിക്കപ്പെട്ടു വധശിക്ഷക്ക് വിധേയാരയ്ക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.


കവിതയിലെ പരീക്ഷണങ്ങള്‍


കവിതയില്‍ പുതിയ രീതികള്‍ കൊണ്ടുവന്നു. അതെപ്പറ്റി?

കവിതയില്‍ ഞാന്‍ പരീക്ഷണങ്ങള്‍ പലപ്പോഴായി നടത്തിയിട്ടുണ്ട്. മറ്റുള്ളവരുമായി ചേര്‍ന്ന് കവിത എഴുതുകയാണ് അതിലൊന്ന്. വ്യത്യസ്ത രാജ്യങ്ങളിലെ എഴുത്തുകാരുമായി ചേര്‍ന്നാണ് കൂട്ടായി കവിത എഴുതിയത്. മറ്റൊന്ന് കവിതയില്‍ തിരശ്ചീനവും ലംബവുമായ രചനാ രീതി പരീക്ഷിച്ചു. അതെന്നത്  രസകരമാണ്. കുറഞ്ഞപക്ഷം ഞാന്‍ അത് ആസ്വദിക്കുന്നു. അതെന്നത് ഒരു വരി  മറ്റൊന്നിന് സമാന്തരമാണ്. കവിത തിരശ്ചീനമായും ലംബമായും വായിക്കാം.

മറ്റുള്ളവരുമായി ചേര്‍ന്ന് താങ്കള്‍ കവിത എഴുതിയതിനെപ്പറ്റി പറഞ്ഞു. അത് അത്ര ലളിതമാണോ?


എന്നെ സംബന്ധിച്ച് മറ്റ് കവികളുമായി ചേര്‍ന്ന് കവിത എഴുതുക എളുപ്പവും ആനന്ദകരവുമാണ്. ഞാന്‍ റോജര്‍ ഹ്യൂം, റോണ്‍ ഹഡ്സണ്‍ എന്നീ രണ്ട് അമേരിക്കന്‍ കവികളുമായും ഇറ്റാലിയന്‍ കവി അലെസിയോ സാനെല്ലി,  ഈജിപ്ത്-ലബനനീസ് കവി യാഹിയ ലാബാബിദിയുമായും ചേര്‍ന്ന് കവിത എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. ഇതെല്ലാം ഇംഗ്ളീഷിലായിരുന്നു. അതുപോലെ പേര്‍ഷ്യന്‍ കവിതകള്‍ നാനാമുമായി  (ഹൊസൈന്‍ മാര്‍ട്ടിന്‍ ഫാസെലി)ചേര്‍ന്ന് എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹം ഇറാന്‍-കനേഡിയന്‍ കവിയും സിനിമാ സംവിധയാകനുമാണ്. ഇത് ആശയ ഐക്യം, രണ്ടു കൂട്ടരുടെയും രചനാ രീതി എന്നിവയുമായി ചേര്‍ന്നാണ് പോവുക.


താങ്കള്‍ വിവര്‍ത്തനത്തില്‍ സജീവമാണ്. എന്താണ് വിവര്‍ത്തനത്തിന് പൊതുവെ സ്വീകരിക്കുന്ന രീതി? വിവര്‍ത്തനത്തില്‍ നഷ്ടപ്പെടുന്നതാണ് കവിത എന്ന വാക്യത്തിന്‍െറ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ വിവര്‍ത്തന സംരംഭങ്ങളെ എങ്ങനെ കാണും?

ഞാനുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന കവിതകള്‍ മാത്രമേ ഞാന്‍ വിവര്‍ത്തനം ചെയ്യാറുള്ളൂ. അതായത് മാനസികവും രാഷ്ട്രീയപരമായുമെല്ലാം.വിവര്‍ത്തനത്തെ കേവലം വിവര്‍ത്തനമായി ഞാന്‍ കാണാറില്ല. കവിതകളുടെ വിവര്‍ത്തനത്തില്‍ യഥാര്‍ഥ കവിതയുടെ വികാരവും ഭാവവും തലങ്ങളും സംഗീതവും സന്നിവേശിപ്പിക്കണം. അതിനുവേണ്ടിയാണ് ഞാന്‍ ശ്രമിക്കാറ്.


കവിതകളില്‍ കാണുന്ന അസ്വസ്ഥകളും രോഷവും വായനക്കാരന് വായിച്ചറിയാം. കവി അസ്വസ്ഥയാണോ?

അതെ. ഞാന്‍ അസ്വസ്ഥയാണ്. എനിക്കുവേണ്ടതെല്ലാം ഒരുക്കിത്തരാന്‍ മാതാപിതാക്കള്‍ക്കയി. പക്ഷേ ഞാന്‍ ജനിച്ചത് ഇറാനിലാണ്. കൗമാരക്കാരിയായി ഇറാന്‍ വിടുന്നതിന് മുമ്പ് സര്‍വാധിപത്യം എന്തെന്ന് നേരിട്ട് അനുഭവിച്ചു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അസ്വസ്ഥതകളും ആകുലതകളുമുണ്ട്.

സ്ത്രീ പ്രശ്നങ്ങള്‍ കൈകാര്യം ചെയ്യുമ്പോഴും കവിതകള്‍ തീവ്രമാകുന്നു...

ഞാന്‍ പ്രാഥമികമായി എഴുതുന്നത് ഒരു മനുഷ്യ ജീവിയായാണ്, സ്ത്രീയയാല്ല. ആളുകള്‍ പറയാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു ഞാനൊരു സ്ത്രീ ആക്റ്റിവിസ്റ്റാണെന്ന്. സ്ത്രീ ആക്റ്റിവിസ്റ്റാണെന്നതോ ഫെമിനിസ്റ്റാണെന്നതോ ഞാന്‍ നിഷേധിക്കുന്നില്ല. പക്ഷേ ആദ്യമായും പ്രധാനമായും ഞാന്‍ മനുഷ്യാവകാശ ആക്റ്റിവിസ്റ്റാണ്. ഞാന്‍ തുല്യതയില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു, അതിനാല്‍ സ്വയം ആദ്യം സ്ത്രീയാണെന്ന് കരുതുന്നില്ല. ഇതെന്‍െറ കവിതയിലും കലയിലും ബാധകമാണ്. അത്തരം ഒരു തലത്തില്‍ നിന്ന് എഴുതുന്നതും, സ്ത്രീ പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഞാന്‍ കൂടുതല്‍ തീവ്രമായി കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നുവെന്ന മട്ടില്‍ വായനക്കാര്‍ വിലയിരുത്തുന്നുണ്ട്.


"അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിലെ സ്ത്രീകള്‍ക്ക്' എന്ന കവിതയില്‍ ശക്തമായ പ്രാദേശിക ചേരുവകള്‍ കാണാാം. താങ്കള്‍ അഫ്ഗാനില്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ?

ഞാനൊരിക്കലും അഫ്ഗാനിസ്ഥാനില്‍ പോയിട്ടില്ല. എണ്‍പതുകളില്‍ പാകിസ്താനില്‍ ജീവിച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ യു എന്‍ എച്ച് സി ആറിന് വേണ്ടി പ്രവര്‍ത്തിച്ചു. അങ്ങനെ അഫ്ഗാന്‍െറ ദുരിതങ്ങളെപ്പറ്റി നന്നായി അറിയാനായി. ഡെന്‍മാര്‍ക്കില്‍ താമസിക്കാനായി പോയപ്പോഴാണ് അഫ്ഗാനില്‍ താലിബാന്‍ അധികാരത്തില്‍ വരുന്നത്. അപ്പോഴാണ് ആ കവിത എഴുതാന്‍ ഞാന്‍ നിശ്ചയിക്കുന്നത്. 1998 ല്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. കവിതക്ക് വളരെയേറെ ശ്രദ്ധ ലഭിച്ചു.  അത് പല സമാഹാരങ്ങളിലും ഉള്‍പ്പത്തെി. അത് ഇന്ത്യയിലുള്‍പ്പടെ പല കോളജുകളിലും സ്കൂളുകളിലും പഠനവിഷയമായി. അത് ചില കലാകാരന്‍മാര്‍ ചിത്രത്തിനും കലക്കും വിഷയമാക്കി.


ഇറാന്‍കാരായ പ്രവാസി എഴുത്തുകാരെപ്പറ്റി...?

പ്രവാസി എഴുത്തുകള്‍ പേര്‍ഷ്യന്‍ സാഹിത്യത്തിന് മാത്രമല്ല ലോക സാഹിത്യത്തിന് തന്നെ ധാരാളം സംഭാവനകള്‍ നല്‍കുന്നുണ്ട്. ചരിത്രത്തിലെമ്പാടും പ്രവാസികളും കുടിയേറ്റ എഴുത്തുകാരും പുതിയ അതിര്‍ത്തികള്‍ കണ്ടത്തെുന്നതിലും അനുഭവങ്ങള്‍ വിവരിക്കുന്നതിലും പുതിയ ആവിഷ്കാര രൂപങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്നതിലും പ്രധാനപ്പെട്ട പങ്ക് വഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. റഷ്യ പ്രവാസിഎഴുത്തുകാരായ മറിയന്‍ ട്സ്വെറ്റീവ, ജോസഫ് ബ്രോഡ്സ്കി, ജര്‍മന്‍കാരനായ പോള്‍ കീലന്‍ എനിവരെ ഒര്‍ക്കുക. ഇത് പേര്‍ഷ്യന്‍ സാഹിത്യത്തിനും ബാധകമാണ്. പക്ഷേ, ഇന്ന് ഇറാന്‍ പ്രവാസി എഴുത്തുകരെ അധികം ലോകം അറിയുന്നുണ്ടാവില്ല. പക്ഷേ, അതുണ്ടാവുന്ന കാലം വരും. 

താങ്കള്‍ സിനിമാ  രംഗത്തും പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നു. ഇറാനിയന്‍ സിനിമകള്‍ക്ക് ലോകമെങ്ങും അംഗീകാരം ലഭിക്കുന്നു...?

ഇറാന്‍ സിനിമകള്‍ എനിക്കിഷ്ടമാണ്. ഡാരിയുഷ് മെഹര്‍ഗുയിയുടെ "ഗാവ്', അബ്ബാസ് കിയറോസ്താമിയുടെയുടെ "ദ വിന്‍ഡ് വില്‍ കാരി അസ'് തുടങ്ങിയ സിനിമകള്‍ വളരെ പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്. പക്ഷേ പൊതുവില്‍ ഇറാന്‍ സിനിമാ ആരാധികയല്ല. അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തില്‍ ഇറാനിയന്‍ സിനിമയുടെ വിജയത്തില്‍ സന്തോഷമുണ്ട്. ഈ സിനിമകള്‍ എന്‍െറ സംസ്കാരത്തിന്‍െറ സമ്പന്നതയിലേക്കും ഇറാന്‍ ജനത അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന പ്രശനങ്ങളിലേക്കും ശ്രദ്ധകൊണ്ടുവരുന്നുവെന്നത് ഗുണകരമാണ്. "സെന്‍ഡാനെ സനാന്‍', വിമന്‍സ് പ്രിസണ്‍ പോലുള്ള സിനിമകളെപ്പറ്റിയാണ് പറയുന്നത്. ന്യയോര്‍ക്ക് ടൈംസില്‍ ഒരു പ്രശസ്ത സിനിമാ വിര്‍മശകന്‍ കിരോസ്താമിയെ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ഏറ്റവലും പ്രധാനപ്പെട്ട സംവിധായകനെന്ന വിശേഷിപ്പിച്ചു. അതൊരു വലിയ പത്രത്തിന്‍െറ വലിയ പ്രസ്താവമാവാം. കിരോസ്താമി സിനിമയോട് ഭ്രാന്തമായ ആരാധനയില്ളെങ്കിലും ആ പ്രസ്താവന എന്നെ സന്തോഷവതിയാക്കുന്നു.

നിങ്ങള്‍ എഴുതുന്നത് കൂടുതലും ഇംഗ്ളീഷിലാണ്. ഗൂഗി വാ തിയോംഗ വാദിക്കുന്നത് പ്രാഥമികമായും സ്വന്തം ഭാഷയില്‍ ഒരാള്‍ എഴുതുന്നതിനെപ്പറ്റിയാണ്...

ഞാന്‍ ഇംഗ്ളീഷിലാണ് എഴുതുന്നത്. പക്ഷേ ഞാന്‍ പേര്‍ഷ്യനിലും ഡാനിഷിലും എഴുതുന്നു. സത്യത്തില്‍ സമകാലിക ഇറാനിയന്‍ കവികളില്‍ പേര്‍ഷ്യനിലെ താളത്തിനും രീതിക്കും അനുസരിച്ച് എഴുതുന്നവരില്‍ ഒരാളാണ് ഞാന്‍.ശരിക്കും ഒരു എഴുത്തുകാരന് കൂടുതല്‍ നന്നായി എഴുതാനാവുന്ന ഭാഷയില്‍ എഴുതുകയാണ് വേണ്ടത്.


അമേരിക്കന്‍ സാഹിത്യത്തെപ്പറ്റി.. ?

ഞാന്‍ ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട അമേരിക്കന്‍ എഴുത്തുകാരന്‍ വോനിഗട്ട്യായിരുന്നു. അമേരിക്കയില്‍ വളരെയധികം നല്ല എഴുത്തുകാരുണ്ട്. ഉപ്ഡിക്  പ്രധാനപ്പെട്ടയാളായിരുന്നു.  ബെ്ള ഇപ്പോഴുമെഴുതുന്നു.അതിനേക്കാളെല്ലാം അമേരിക്കക്ക്  ലോകസാഹിത്യത്തിന്‍െറ കടലില്‍ സ്വന്തമായി ഒരു ദ്വീപുണ്ട്. 


സാഹിത്യത്തിലെ വേര്‍തിരിവുകളെപ്പറി എന്തുപറയും? പെണ്ണെഴുത്ത് എന്നിങ്ങനെ സാഹിത്യത്തെ വേര്‍തിരിക്കുന്നതിനെ അംഗീകരിക്കുന്നോ?

ഇല്ല. ഞാന്‍ ഏകപക്ഷീയമായ വേര്‍തിരിക്കലകളെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല. എനിക്ക് സാഹിത്യത്തിന്‍െറ രണ്ട് വിഭാഗങ്ങളെ അറിയൂ. നല്ല സാഹിത്യവും ചീത്ത സാഹിത്യവും. സാഹിത്യത്തില്‍ കാലവധികഴിഞ്ഞ് മൃതമായ ഒന്നും ഞാനിഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല.


ഇന്ത്യയെപ്പറ്റി എത്രമാത്രം അറിയാം?

എന്‍െറ അമ്മയുടെ അമമായി ഇന്ത്യയിലെ സിഖ് സമുദായംഗത്തെയാണ്  വിവാഹം ചെയ്തത്. അതിനാല്‍ മറ്റെന്തിനെക്കാളും മുമ്പ് ഞാന്‍ അറിഞ്ഞ ഒന്ന് ഇന്ത്യയാവും. ചരിത്രത്തില്‍ ഇന്ത്യയും പേര്‍ഷ്യയും അയല്‍രാജ്യങ്ങളായിരുന്നു. ഇന്നത്തെ അകലം അന്നില്ല. പരസ്പരം നിരവധി കൊടുക്കല്‍ വാങ്ങലുകളുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. 1400 വര്‍ഷം മുമ്പ് അറബ് അധിനിവേശമുായപ്പോള്‍ ലക്ഷക്കണക്കിന് പേര്‍ഷ്യക്കാര്‍ പേര്‍ഷ്യവിട്ടു. അതാണ് നമ്മുടെ ചരിത്രത്തിലെ ആദ്യത്തെ  പലായനക്കാര്‍. അവരില്‍ നല്ല പങ്കും എങ്ങോട്ടാണ് പോയത്? ഇന്ത്യയിലേക്ക്. നമ്മുടെ മഹത്തായ കവികളില്‍ ഒരാളായ ബിദല്‍ ഡെഹ്ലവി ഇന്ത്യയിലാണ് വളര്‍ന്നത്്. അദ്ദേഹത്തിന്‍െറ ഡെല്‍ഹവി എന്നതിന് അര്‍ഥം ഡെല്‍ഹിയില്‍ നിന്നുള്ളയാളാണ്. അങ്ങനെ വളരെയധികം ബന്ധങ്ങളുണ്ട്. 


അവസാനമായി, സാങ്കല്‍പിക ചോദ്യം കൂടി. എഴുത്തുകാരിയായിരുന്നില്ളെങ്കില്‍ താങ്കള്‍ ആരാകുമായിരുന്നു?


ഞാന്‍ നഴ്സിങ് പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒരു നഴ്സാവുമായിരുന്നോ? എനിക്കറിയില്ല.  ഒമ്പതാം വയസിലാണ് നഴ്സിങ് പഠിക്കാന്‍ ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചത്. അതേ ഘട്ടത്തിലാണ് കവിത എഴുതാന്‍ തുടങ്ങിയതും. ജീവിതത്തില്‍ എഴുത്തുകാരിയല്ലാതെ മറ്റെന്തെങ്കിലും ചെയ്യാനാവുമായിരുന്നു എന്നു കരുതുന്നില്ല. അതേ സമയം ജീവിതാനുഭവം എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത് എന്‍െറ വഴിയില്‍ അടുത്തതെന്താണ്  എന്ന് നിശ്ചയമില്ലാത്ത അവസ്ഥയാണ്. ജീവിതം അനിശ്ചിതത്വത്തിലാവാം. അല്ലാതാവാം. അതില്‍ നിശ്ചയമില്ല.

പച്ചക്കുതിര ഐറ്റം, 2012 ഡിസംബര്‍


Tuesday, November 20, 2012

ഗസ്സയുടെ മുറിവുകള്‍, ചോരപ്പാടുകള്‍


 ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ‘തുറന്ന ജയിലാ’ണ് ഗസ്സ. സയണിസ്റ്റ്-അമേരിക്കന്‍ ഗൂഢാലോചനകളും ഇസ്രായേല്‍ അതിക്രമങ്ങളും   ഗസ്സയും ഫലസ്തീന്‍ ജനതയും അനുനിമിഷം നേരിടുന്നു. ആ ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന യാഥാര്‍ഥ്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഗസ്സ മുനമ്പ് സന്ദര്‍ശിച്ച ശേഷം നോം ചോംസ്കി എഴുതിയ കുറിപ്പ്.



ഗസ്സയുടെ മുറിവുകള്‍, ചോരപ്പാടുകള്‍

നോം ചോംസ്കി


ചില ബാഹ്യശക്തികളുടെ പൂര്‍ണ നിയന്ത്രണത്തിലായിരിക്കുക എന്നതിന്‍െറ രുചി അനുഭവിപ്പിക്കാന്‍ ജയിലിലെ ഒരൊറ്റ രാത്രി പോലും  പര്യാപ്തമാണ്.  ഗസ്സയില്‍ ഒരു ദിവസം പോലുമെടുത്തില്ല, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ തുറന്ന ജയിലില്‍ അതിജീവനത്തിനുള്ള ജനങ്ങളുടെ ശ്രമങ്ങള്‍ എന്തെന്ന് അനുഭവിച്ചു തുടങ്ങാന്‍. ലോകത്തെ ഏറ്റവും ജനസാന്ദ്രതയുള്ള മേഖലയായ അവിടെ പതിനഞ്ച് ലക്ഷം ജനങ്ങള്‍ സ്ഥിരമായി  ക്രമമില്ലാത്തതും നിഷ്ഠൂരവുമായ ഭീകരതക്കും ഏകപക്ഷീയ ശിക്ഷകള്‍ക്കും വിധേയമാകുന്നു.  അവഹേളിക്കുക, തരം താഴ്ത്തുക എന്ന ഉദ്ദേശമല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമില്ല ഇതില്‍.  അതിന്‍െറ കൂടുതലായ ലക്ഷ്യം മാന്യമായ ഭാവിക്കുവേണ്ടിയുള്ള ഫലസ്തീന്‍ പ്രതീക്ഷകള്‍ തകര്‍ക്കപ്പെടുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പാക്കുകയാണ്. ഒപ്പം അവകാശങ്ങള്‍ നല്‍കാനിടയുള്ള, നയതന്ത്ര ഒത്തുതീര്‍പ്പകള്‍ക്കായുള്ള അത്യധികമായ ആഗോള പിന്തുണയെ ദുര്‍ബലമാക്കുകയും.
ഇസ്രായേല്‍ രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കള്‍  ഇക്കാര്യത്തിലുള്ള തങ്ങളുടെ പ്രതിബദ്ധതയുടെ തീവ്രത, കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് ദിവസം മുമ്പ് നാടകീയമായി വരച്ചുകാട്ടി. ഫലസ്തീന്‍െറ അവകാശങ്ങള്‍ക്ക് പരിമിതമായ അംഗീകാരം യു.എന്നില്‍ നല്‍കുകയാണെങ്കില്‍ തങ്ങള്‍ ‘ഭ്രാന്തുപിടിച്ചതുപോലെ’ ചലിക്കുമെന്നുള്ള’ മുന്നറിയിപ്പ് നല്‍കിയപ്പോഴായിരുന്നു അത്. അത്  നിലപാടിലെ പുതിയ വ്യതിചലനമൊന്നുമായിരുന്നില്ല്ള.  ഭ്രാന്തപിടിച്ചതുപോലെ  ചലിക്കുമെന്നുള്ള’ ഭീഷണി 1950 കളിലെ ലേബര്‍ സര്‍ക്കാറുകളുടെ കാലത്തോളം പിന്നില്‍ ആഴത്തില്‍ വേരുള്ളതാണ്.  ‘സാംസണ്‍ കോംപ്ളകസു’മായി അതിന് ബന്ധമുണ്ട്: കടന്നുവന്നാല്‍ ഞങ്ങള്‍ ദേവാലയ മതിലുകള്‍ തകര്‍ക്കുമെന്ന ഭീഷണി ഓര്‍ക്കുക. അത് അന്നത്തെ നിഷ്ക്രിയമായ ഭീഷണിയായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഇന്നല്ല.
കൃത്യമായ ഉദ്ദേശ്യത്തോടെയുള്ള അവമതിയും പുതിയതല്ല. അത് സ്ഥിരമായി പുതിയ രൂപങ്ങള്‍ സ്വീകരിക്കുമെങ്കിലും.   മുപ്പത് വര്‍ഷം മുമ്പ്, വളരെ പ്രശസ്തരായ, ജാഗ്രതയുള്ള രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കള്‍ പ്രധാനമന്ത്രി ബിഗിനിന്,കുടിയേറ്റക്കാര്‍ എങ്ങനെയാണ് പതിവായി ഫലസ്തീന്‍കാരെ ഏറ്റവും നികൃഷ്ടവും ശിക്ഷാഭീതിയുമില്ലാത്ത രീതിയില്‍ ദ്രോഹിക്കുന്നത് എന്നതിന്‍െറ ഞെട്ടിക്കുന്നതും വിശദവുമായ  വിവരണം സമര്‍പ്പിച്ചു. പ്രമുഖ സൈനിക-രാഷ്ട്രീയ വിശകലന വിദഗ്ധന്‍ യോറം പെറി വെറുപ്പോടെ എഴുതിയതിങ്ങനെയാണ്:  ‘‘സൈന്യത്തിന്‍െറ കടമ രാജ്യത്തെ പ്രതിരോധിക്കുകയല്ല, പകരം ‘ദൈവം തങ്ങള്‍ക്ക് വാഗ്ദാനം ചെയ്ത ഭൂമിയില്‍ ജീവിക്കുന്ന’, കേവലം ‘അറബൗഷിം’ ആയതിനാല്‍ (‘നിഗറു’കളും ‘കൈക്കുകളും’ പോലെ\ഒരു അവഹേളനപരമായ വാക്കാണിത്) നിരപരാധികളായ ജനങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങള്‍ തകര്‍ക്കലാണ്’’.
ഗസ്സക്കാര്‍ പ്രത്യേകമായി ക്രൂര ശിക്ഷകള്‍ക്ക് വിധേയരാക്കപ്പെടുന്നു. ഈ അവസ്ഥയിലും ജനങ്ങള്‍ക്ക് നിലനില്‍പ് സാധ്യമാകുന്നു  എന്നത് തന്നെ അത്ഭുതകരമാണ്. അവരെങ്ങനെ അതിജീവിച്ചു എന്നത് മുപ്പത് വര്‍ഷം മുമ്പ് റജ ഷെഹാദ്  എഴുതിയ വാചാലമായ ഓര്‍മക്കുറിപ്പുകളില്‍ (‘മൂന്നാം പാത’)വിവരിക്കുന്നുണ്ട്.  പരാജയം ഉറപ്പാക്കി രൂപം നല്‍കിയ നിയമസംവിധാനത്തിനുള്ളില്‍  പ്രാഥമിക അവകാശങ്ങള്‍ സംരക്ഷിക്കുക എന്ന ഉദ്ദേശത്തോടെ  ഒരു അഭിഭാഷകന്നെ നിലയില്‍ നടത്തിയ ആശയറ്റ പ്രവര്‍ത്തനത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതായിരുന്നു ആ ഓര്‍മക്കുറിപ്പ്. തന്‍െറ വീട് നിഷ്ഠുരരായ അക്രമികളുടെ തടവറയായി മാറുന്നത് കാണുകയും, ഒന്നും ചെയ്യാനാവാതെ എങ്ങനെയൊക്കൊയോ അത്  ‘സഹിക്കുകയും ചെയ്ത ഒരു സാമിദിന്‍െറ, ‘ദൃഢചിത്തന്‍െറ’ വ്യക്തിപരമായ അനുഭവവുമായിരുന്നു ആ പുസ്തകം.
ഷെഹാദ് ഓര്‍മക്കുറിപ്പുകള്‍ എഴുതിയതിനുശേഷവും, സാഹചര്യം കൂടുതല്‍ വഷളായി.  1993ല്‍ കൊട്ടിഘോഷിക്കപ്പെട്ട ഓസ്ലോ ഉടമ്പടിയില്‍ , ഗസ്സയും വെസ്റ്റ്ബാങ്കും ഒരൊറ്റ ഭൂപ്രദേശ അസ്തിത്വമായി തീരുമാനിക്കപ്പെട്ടു. അന്നുമുതല്‍ അമേരിക്കയും ഇസ്രായേലും ഒന്നിനെ മറ്റൊന്നില്‍ നിന്ന് പൂര്‍ണമായി വേര്‍തിരിക്കാന്‍ നപടികള്‍ തുടങ്ങി. അങ്ങനെ  നയതന്ത്രതീര്‍പ്പുകളെ തടസപ്പെടുത്താനും രണ്ട് മേഖലയിലെയും അറബ്ജനങ്ങളെ ശിക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുകയായിരുന്നു ഉദ്ദേശ്യം. 
ഗസ്സയിലെ ജനങ്ങള്‍ക്കുള്ള ശിക്ഷ 2006 ജനുവരിയില്‍, അവര്‍ വലിയ കുറ്റം ചെയ്തതോടെ കുടുതല്‍ തീവ്രമായി-അതായത് അറബ് ലോകത്തെ ആദ്യത്തെ സ്വതന്ത്ര തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ അവര്‍ ‘തെറ്റായ രീതിയില്‍’ വോട്ട് ചെയ്തു. ഹമാസിനെ തെരഞ്ഞെടുത്തു. തങ്ങളുടെ ‘ജനാധിപത്യത്തിനായുള്ള തീവ്രാഭിലാഷം’ പ്രകടിപ്പിച്ച് അമേരിക്കയും, ഇസ്രായേലും, ശങ്കയോടെയുള്ള യൂറോപ്യന്‍ യൂണിയന്‍െറ പിന്തുണയോടെ നിഷ്ഠൂരമായ ഉപരോധം അടിച്ചേല്‍പിച്ചു. ഒപ്പം തീവ്രമായ സൈനിക ആക്രമണങ്ങളും. അനുസരണയില്ലാത്ത ചില ജനങ്ങള്‍  ‘തെറ്റായ’ സര്‍ക്കാരുകളെ തെരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോള്‍ അമേരിക്ക പുറത്തെടുക്കാറുള്ള പതിവ് നടപടി തന്നെ ഇവിടെയും ആവര്‍ത്തിച്ചു:  ക്രമം പുന:സ്ഥാപിക്കാന്‍ ഒരു സൈനിക അട്ടിമറി സംഘടിപ്പിക്കുക.
ഗസ്സക്കാര്‍ അതിലും വലിയ കുറ്റം ഒരുവര്‍ഷത്തിനുശേഷം ചെയ്തു. അതായാത് ഒരു അട്ടിമറി ശ്രമം തടഞ്ഞു. അത്  ഉപരോധങ്ങളുടെയും സൈനിക ആക്രമണങ്ങളുടെയും തീവ്രമായ വര്‍ധനയിലേക്ക് നയിച്ചു.  ഇത് 2008 ശൈത്യത്തില്‍ ഓപ്പറേഷന്‍ കാസ്റ്റ് ലെഡ് നടപ്പാക്കിയതോടെ പരകോടിയിലത്തെി.  ഓപ്പറേഷന്‍ കാസ്റ്റ് ലെഡ് അടുത്തകാലത്ത് നടന്ന ഏറ്റവും ഭീരുത്വവും ഏറ്റവും ദുഷ്ടലാക്കോടെയുമുള്ള സൈനിക അഭ്യാസമായിരുന്നു. പ്രതിരോധമിലാ്ളത്ത സാധാരണക്കാരായ ജനങ്ങള്‍ രക്ഷപെടാന്‍ ഒരു വഴിയുമില്ലാതെ കുടുങ്ങി. യു.എസ് ആയുധങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചതും യു.എസ്. നയതന്ത്രത്താല്‍ സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടതുമായ ഏറ്റവും ആധുനികമായ സൈനിക സംവിധാനത്തിന്‍െറ നിര്‍ദാഷണ്യ ആക്രമണത്തിനാണ് ജനങ്ങള്‍ വിധേയരായത്.  ‘ശിശുഹത്യ’യുടെ ക്രൂരകശാപ്പുകളെപ്പറ്റിയുള്ള മറക്കാനാവാത്ത ദൃക്സാക്ഷിവിവരണം രണ്ട് ധീര, നോര്‍വെക്കാരായ ഡോക്ടര്‍മാര്‍ നല്‍കുന്നുണ്ട്. കരുണഒട്ടുമില്ലാത്ത  ആക്രമങ്ങള്‍ ക്കിടയില്‍ ഗാസയിലെ മുഖ്യ ആശുപത്രിയില്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ച മാഡ്സ് ഗില്‍ബെര്‍ട്ടും എറിക് ഫോസിയും രചിച്ച ശ്രദ്ധേയമായ ‘കണ്ണുകള്‍ ഗസ്സയില്‍’ എന്ന പുസ്തകത്തിലാണത്. 
 ഇസായേല്‍ പട്ടണമായ സ്ഡിറോട്ടില്‍ ആക്രമണത്തിന് വിധേയരായ കുട്ടികളോട് ഹൃദയംഗമായ സഹതാപം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതിന് അപ്പുറം അമേരിക്കന്‍ പ്രസിഡന്‍റായി തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഒബാമക്ക് ഒരുവാക്കുപോലും പറയാന്‍ കഴിവില്ലായിരുന്നു. ശ്രദ്ധാപൂര്‍വം ആസൂത്രണം ചെയ്ത യു.എസ്-ഇസ്രായേല്‍ ആക്രമണങ്ങള്‍ക്ക്  അദ്ദേഹം ചുമതലയേല്‍ക്കുന്നതിന് തൊട്ടു മുമ്പ്  അന്ത്യമായിരുന്നു. അതിനാല്‍ അദ്ദേഹത്തിന് ഇപ്പോള്‍ പിന്നോട്ടല്ല, മുന്നിലോട്ട് നോക്കാന്‍ സമയമായി എന്നു പറയാനേ ആയുള്ളൂ.
തീര്‍ച്ചയായും, എല്ലാപ്പോഴത്തെയും പോലെ അവിടെയും മുടന്തന്‍ഒഴിവുകഴിവുകളുണ്ടായിരുന്നു.  ആവശ്യംവരുമ്പോള്‍ പുറത്തെടുക്കുന്ന പതിവ് ന്യായം  ‘സുരക്ഷ’യാണ്: ഈ സംഭവത്തില്‍ ഗസയില്‍ നിന്നുള്ള  തദ്ദേശിയ നിര്‍മിത റോക്കറ്റുകളായിരുന്നു.
പൊതുവിലെപോലെ ഈ ഒഴിവ് കഴിവിന് വിശ്വാസ്യതയുടെ അഭാവമുണ്ടായിരുന്നു.  2008 ല്‍ ഇസ്രായേലും ഹമാസും തമ്മില്‍ വെടിനിര്‍ത്തല്‍ നിലവില്‍വന്നു. ഇസ്രായേല്‍ സര്‍ക്കാര്‍ ഒൗപചാരികമായും ഹമാസ് പൂര്‍ണമായും അത് പാലിച്ചു. 2008 നവംബര്‍ 4 ന് യു.എസ് തെരഞ്ഞെടുപ്പിന്‍െറ മറവില്‍ ഇസ്രായേല്‍ വെടിനിര്‍ത്തല്‍ ലംഘിച്ച്, അപഹാസ്യമായ കാര്യങ്ങള്‍ ഉന്നയിച്ച് ഗസ്സയില്‍ അതിക്രമിച്ച് കടന്ന് ആറ് ഹമാസ് അംഗങ്ങളെ കൊലപ്പെടുത്തി. അതുവരെ ഒരൊറ്റ ഹമാസ് റോക്കറ്റുകളും ഇസ്രായേലിലേക്ക് വിക്ഷേപിക്കപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. ഉയര്‍ന്ന ഇന്‍റലിജന്‍സ് ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍ ഇസ്രായേല്‍ സര്‍ക്കാരിനോട് ക്രിമനല്‍ ഉപരോധവും സൈനിക ആക്രമണങ്ങളും കുറച്ച്, വെടിനിര്‍ത്തല്‍ വീണ്ടും പുതുക്കാമെന്ന് ഉപദേശിച്ചു. എന്നാല്‍, മാടപ്രാവ് എന്ന് പ്രശ്സ്തനായ ഇഹുദ് ഓള്‍മാര്‍ട്ടിന്‍െറ സര്‍ക്കാര്‍ ഈ സാധ്യത തള്ളിക്കളഞ്ഞ്,  അമ്രകണത്തിന്‍െറ വലിയ താരതമ്യ നേട്ടങ്ങള്‍ കൈക്കൊള്ളുന്നത് ആശ്രയിക്കാന്‍ മുന്‍ഗണന  നല്‍കി: അതായത് ഓപ്പറേഷന്‍ കാസ്റ്റ് ലെഡ്.  ഹര്‍വാര്‍ഡ് എം.ഐ.ടി. ജേര്‍ണല്‍ ‘അന്താരാഷ്ട്ര സുരക്ഷ’യില്‍,  കാസ്റ്റ് ലെഡ് ഓപ്പറേഷന് അടിസ്ഥാന വസ്തുതകള്‍ വിദേശ നയ വിശകലന വിദഗ്ധന്‍ ജെറോം സ്ളേറ്റര്‍  ഒരിക്കല്‍ കൂടി അവലോകനം ചെയ്യുന്നുണ്ട്.
ഓപ്പറേഷന്‍ കാസ്റ്റ് ലെഡിന് കീഴിലുള്ള ബോംബ്വര്‍ഷത്തിന്‍െറ രീതികളെപ്പറ്റി ഗാസയിലെ മനുഷ്യാവകാശ പ്രവര്‍ത്തകനായ അഭിഭാഷകന്‍  റഗി സൗറാനി  ശ്രദ്ധപൂര്‍വം വിശകലനം ചെയ്തിരുന്നു. വളരെയധികം ധാരണയും രാജ്യാന്തരതലത്തില്‍ ആദരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന വ്യകതിത്വമാണ് റഗി സൗറാനി. ബോംബിംഗ് കേന്ദ്രീകരിച്ചത് ഏറ്റവും അധികം ജനസാന്ദ്രതയുള്ള വടക്കന്‍ മേഖലയില്‍, പ്രതിരോധമൊട്ടുമില്ലാത്ത സാധാരണക്കാരെ ലക്ഷ്യമാക്കിയാണ് എന്ന് അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. ഈ നടപടിക്ക് ഒരു സൈനിക മുടന്തന്‍നായ്യവും ഇല്ലായിരുന്നു. റഗി സൗറാനി ഈ ആക്രമണത്തിന്‍െറ ലക്ഷ്യമായി പറയുന്നത് ഭയവിഹ്വലരായ ജനങ്ങളെ തെക്കോട്ട്, ഈജിപ്ത് അതിര്‍ത്തിയിലേക്ക് നയിക്കലാകാം എന്നാണ്. പക്ഷേ, യു.എസ്-ഇസ്രായേല്‍ ഭീകരതയുടെ ഹിമപാതത്തിലും സാമിദിനുകള്‍ ഉറച്ചു നിന്നു. 
അതുകൂടാതെ, ആക്രമണത്തിന്‍െറ ലക്ഷ്യം ജനങ്ങളെ അതിനും പിന്നിലേക്ക് പലയാനം ചെയ്യിക്കലാകാം. സയണിസ്റ്റ്് അധിനിവേശത്തിന്‍െറ ആദ്യദിനങ്ങളിലേക്ക്.   അറബുകള്‍ക്ക് ഫലസ്തീനില്‍ തങ്ങേണ്ട യഥാര്‍ഥ കാരണവുമില്ളെന്ന് ഘോഷത്തോടെ വാദിക്കപ്പെട്ടു. അവര്‍ക്ക് മറ്റെവിടെയെങ്കിലും സന്തോഷകരമായി കഴിയാം,  വിനയപൂര്‍വമുള്ള ‘സ്ഥാനാന്തരഗമനമാവാം’ എന്ന് ‘ മാടപ്രാവുകള്‍’ നിര്‍ദേശിച്ചു. ഗസ്സയില്‍ നിന്നുള്ള പലായനം  തീര്‍ച്ചയായും ഈജിപ്തിന് ചെറിയ ഉത്കണ്ഠയല്ല. ചിലപ്പോള്‍,അതാവും  ഈജിപ്ത് സാധാരണ പൗരന്‍മാര്‍ക്കും   അത്യധികം ആവശ്യമുള്ള സാമഗ്രികളുടെ നീക്കത്തിനും തങ്ങളുടെ അതിര്‍ത്തി സ്വതന്ത്രമായി തുറന്നു നല്‍കാത്തതിനു  കാരണം.
 സൗറാനിയും മറ്റ് വ്യക്തമായ ധാരണയുള്ള മറ്റ് സ്രോതസുകളും നിരീക്ഷിക്കുന്നത് സാമിദിനുകളുടെ അച്ചടക്കം വെടിമരുന്നു പെട്ടിയെ  മറച്ചുവക്കുന്നൂവെന്നാണ്. അത് ഏത് സമയത്തും അപ്രതീക്ഷിതമായി പൊട്ടിത്തെറിക്കാം,  നികൃഷ്ടമായ അടിച്ചമര്‍ത്തലുകളുടെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം, 1989ല്‍ ഗാസയിലെ ആദ്യ ഇന്‍തിഫാദയില്‍ നടന്നതുപോലെ.
അസഖ്യം സംഭവങ്ങളില്‍ ഒന്ന് സുചിപ്പിക്കാം. ഇന്‍തിഫാദ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുന്നതിന് അല്‍പം മുമ്പ് ഫലസ്തീന്‍ പെണ്‍കുട്ടിയായ ഇന്‍തിസാര്‍ അല്‍ അത്തര്‍ സ്കൂള്‍ മുറ്റത്ത് വെടിവച്ചുകൊല്ലപ്പെട്ടു. അടുത്തുള്ള ജൂത കുടിയേറ്റ കേന്ദ്രത്തിലെ താമസക്കാരനായിരുന്നു കൊലപാതകി.  അന്താരാഷ്ട്ര നിയമങ്ങളുടെ ലംഘനനത്തിന് ഗസ്സയെ വിധേയമാക്കിയ ആയിരക്കണക്കിന് കുടിയേറ്റക്കാരില്‍ ഒരാളായിരുന്നു  കൊലപാതകി.  ഇവിടുത്തെ ജൂത കുടിയേറ്റക്കാര്‍ വന്‍ സൈനിക സാന്നിധ്യത്തിന്‍െറ പിന്‍ബലത്തില്‍ മുനമ്പിന്‍െറ നല്ല ഭാഗവും ദുര്‍ലഭമായ വെള്ളവും കയ്യടക്കി. ‘‘14 ലക്ഷം അഗതികളായ ഫലസ്തീന്‍കാര്‍ക്ക് നടുവില്‍ ഇരുപത്തിരണ്ട് കുടിയേറ്റ കേന്ദ്രങ്ങളില്‍  ധാരാളിത്ത’ ജീവിതം നയിക്കുന്നവരാണ് കുടിയേറ്റക്കാര്‍, ഇസ്രായേല്‍ പണ്ഡിതനായ അവി റാസ് ഈ കുറ്റത്തെപ്പറ്റി വിവരിക്കുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്.
  സ്കൂള്‍ വിദ്യാര്‍ഥിനിയുടെ കൊലപാതകി ഷിമോന്‍ യിഫ്രയെ അറസ്റ്റ് ചെയ്തെങ്കിലും,  തടവിലാക്കാനുള്ള ഉത്തരവ് നല്‍കാന്‍ മാത്രം ‘ഗൗരവമുള്ള കുറ്റമല്ളെന്ന്’ തീരുമാനിച്ചതിനാല്‍ വളരെ പെട്ടെന്ന് ജാമ്യത്തില്‍ വിട്ടയച്ചു.
യിര്‍ഫാത്ത് സ്കൂള്‍ മുറ്റത്ത് വച്ച് പെണ്‍കുട്ടിക്ക് ഞെട്ടല്‍ നല്‍കാന്‍ ഉദ്ദേശിച്ചാണ് തന്‍െറ തോക്കില്‍ നിന്ന് വെടിയുതിര്‍ത്തതെന്നും അല്ലാതെ പെണ്‍കുട്ടിയെ കൊല്ലാനല്ലായിരുന്നെന്നും ജഡ്ജി അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.  അതിനാല്‍ ‘ശിക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ഭയപ്പെടുത്തി പിന്തിരിപ്പിക്കേണ്ടതും തടവിലാക്കികൊണ്ട് പാഠം പഠിപ്പിക്കേണ്ടതുമായ ക്രിമിനല്‍ വ്യക്തിയുടെ കേസല്ലിത്’. യിഫ്രാത്തിന് താല്‍ക്കാലികമായി നിര്‍ത്തിവച്ച ഏഴ്മാസത്തെ തടവ് ശിക്ഷയാണ് ജഡ്ജി നല്‍കിയത്. കോടതി മുറിയില്‍ കുടിയേറ്റക്കാരുടെ ആട്ടുവും പാട്ടവും പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുന്നതിനിടെയായിരുന്നു വിധിപ്രസ്താവം. പതിവുപോലെ നിശ്ബ്ദത  ആധിപത്യം സ്ഥാപിച്ചു. മറ്റെന്തിനേക്കാളും, ഇതൊരു ദിനചര്യയാണ്.
അതങ്ങനെതന്നെയാണ്.  യിഫ്ര മോചിപ്പിക്കപ്പെട്ടപ്പോള്‍ ഇസ്രായേലി പത്രങ്ങള്‍ റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്തത് ഒരു സൈനിക പട്രോള്‍ വിഭാഗം വെസ്റ്റ് ബാങ്ക് അഭയാര്‍ഥി ക്യാമ്പിലെ ആറുമുതല്‍ 12 വരെ പ്രായമുള്ള ആണ്‍കുട്ടികളുടെ സ്കൂള്‍ മുറ്റത്തേക്ക് , അവര്‍ക്ക് ‘ഞെട്ടല്‍ നല്‍കാനായി’ നടത്തിയ വെടിയുതിര്‍പ്പില്‍ അഞ്ച് കുട്ടികള്‍ക്ക് പരിക്കേറ്റു’’എന്നാണ്. അവിടെ ഒരു കുറ്റവും ആരോപിക്കപ്പെട്ടില്ല. സംഭവം ഒരു ശ്രദ്ധയും ആകര്‍ഷിച്ചില്ല. ഇത് ‘നിരക്ഷരത ശിക്ഷയാണ്’ എന്ന പരിപാടിയിലെ മറ്റൊരു അധ്യായം മാത്രമാണെന്നന്ന് ഇസ്രയേല്‍ പങ്ങ്രള്‍ റിപ്പോട്ട് ചെയ്തു.  സ്കൂള്‍ അടച്ചുപൂട്ടല്‍, ഗ്യാസ് ബോംബുകളുടെ ഉപയോഗം, തോക്ക് പാത്തികൊണ്ട് മര്‍ദിക്കല്‍, ഇരകള്‍ക്ക് വൈദ്യസഹായം നിഷേധിക്കല്‍, സ്കൂളിന് പുറത്ത് അതിനേക്കാള്‍ തീവ്രമായ നിഷ്ഠൂരതകളുടെ ആധിപത്യം എന്നിവയാണ് നടക്കുന്നത്. മറ്റൊരു ആദരണീയനായ മാടപ്രാവ് പ്രതിരോധ മന്ത്രി യിത്സ്ഹാക് റബീന്‍െറ ഉത്തരവിന് കീഴില്‍ ഇന്‍തിഫാദ കാലത്ത് നടന്നതിനേക്കാള്‍ ശക്തമായ ഉഗ്രപീഡനങ്ങളാണ് നടക്കുന്നത്.
ഗസ്സയില്‍ എത്തി കുറച്ചു ദിവസങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ട  ആദ്യ തോന്നല്‍ അത്ഭുതമായിരുന്നു. ഇവിടെ ജീവിതം തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടുപോകുന്നതില്‍ മാത്രല്ല, യുവാക്കളുടെ ചുറുചുറക്കും ഊര്‍സ്വലതയും അത്ഭുതമുണര്‍ത്തി. പ്രത്യേകിച്ച് ഞാന്‍  ഒരു അന്താരാഷ്ട്ര സെമിനാറില്‍ കൂടുതല്‍ സമയം ചെലവിട്ട സര്‍വകാലാശാലയിലെ  യുവാക്കളില്‍. പക്ഷേ, സഹിക്കാനാവുന്നതിലേറെയുള്ള സമ്മര്‍ദത്തിന്‍െറ സൂചനകള്‍ ആര്‍ക്കും കണ്ടത്തൊനാവും. യു.എസ്- ഇസ്രായേല്‍ അധിനിവേശത്തിന്‍ കീഴില്‍ തങ്ങള്‍ക്ക് ഭാവിയില്ളെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്ന യുവാക്കളില്‍ നിരാശ തിളച്ചുമറിയുകയാണെന്ന് റിപ്പോര്‍ട്ടുകള്‍ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.കൂട്ടിലടക്കപ്പെട്ട മൃഗങ്ങള്‍ക്ക് സഹിക്കാവുന്നതിന് ഒരു പരിധിയുണ്ട്. അവിടെ പൊട്ടിത്തെറിയുണ്ടാകാം. ചിലപ്പോള്‍ വൃത്തികെട്ട രൂപങ്ങള്‍ സ്വീകരിക്കപ്പെടാം.   മിറ്റ് റോമി ഉള്‍ക്കാഴ്ചയോടെ വിശദീകരിച്ചതുപോലെ, സാംസ്കാരികമായി പിന്നോക്കം നില്‍ക്കുന്ന ജനങ്ങളെ സ്വയം ന്യായീകരണത്തോടെ അപലപിക്കാന്‍  ഇസ്രായേല്‍-പാശ്ചാത്യവക്താക്കള്‍ക്ക്  അവസരം നല്‍കുന്നതാവും പൊട്ടിത്തെറിയുടെ  രൂപങ്ങള്‍.



ഗസ്സക്ക്  കാഴ്ചയില്‍ മൂന്നാം ലോക സമൂഹത്തിന്‍െറ പതിവ് സമാനതകളെല്ലാമുണ്ട്.  സമ്പന്നമായ ഒറ്റപ്പെട്ട മേഖലകളും, അതിനു ചുറ്റുമുള്ള കടുത്ത ദാരിദ്ര്യവും.  എന്നിരുന്നാലും, അത്  ‘അവികസിതമല്ല’ പകരം ഗസ്സയിലെ പ്രമുഖ അക്കാദിക് സ്പെഷ്യലിസ്റ്റ് സാറ റോയിയുടെ വാക്ക് കടമെടുത്താല്‍, അത് ‘അപവികസിതമായ’ ഇടമാണ് (ഡി ഡവലപ്പ്ഡ്). വളരെ ചിട്ടയായി തന്നെ അതങ്ങനെയാണ്. ഗസ്സക്ക്  മധ്യധരണാഴിയിലെ സമ്പല്‍സമൃദ്ധമായ മേഖലയാകാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നു. സമ്പന്നമായ കൃഷി, തഴച്ചുവളര്‍ന്ന മത്സ്യ വ്യവസായം, മനോഹര  കടല്‍തീരങ്ങള്‍, ഒരു ദശാബ്ദം മുമ്പ് കണ്ടുപിടിക്കപ്പെട്ടപോലെ, സ്വന്തം സമുദ്രാതിര്‍ത്തിയില്‍ വളരെയധികം പ്രകൃതിവാതകങ്ങളുടെ നല്ല സാധ്യത എന്നിവമൂലമാണ് ഗസ്സക്ക് സമ്പന്നമാകനാകുമായിരുന്നത്. യാദൃശ്ചികമോ അല്ലാതെയോ,  അപ്പോഴാണ്  ഇസ്രായേല്‍ നാവിക ഉപരോധം തീവ്രമാക്കുകയൂം മീന്‍ബോട്ടുകളെ തീരങ്ങളിലേക്ക്  മുന്ന് മൈലോ അതില്‍ താഴെയോ ദൂരത്തിലേക്ക് തുരത്തിയത്.
അനുകൂല സാധ്യതകള്‍ 1948 ല്‍  ഇല്ലാതാക്കപ്പെട്ടു. ഫലസ്തീന്‍ അഭയാര്‍ഥികളുടെ പ്രളയത്തെ  മുനമ്പിന് സ്വീകരിക്കേണ്ടി വന്നതിനാലാണ് അത്.  ഈ അഭയാര്‍ഥികള്‍ ഉണ്ടായത് ഭീരകതരമൂലമോ അല്ളെങ്കില്‍ ഇസ്രായേലില്‍വരുന്ന ഭാഗങ്ങളില്‍ നിന്ന് ബലപൂര്‍വം പുറത്താക്കപ്പെട്ടതിനാലോ ാ ആയിരുന്നു. ചില കേസുകളില്‍ ഇവര്‍ പുറത്താക്കപ്പെട്ടത് ഒൗപചാരികമായ വെടിനിര്‍ത്തലിന് മാസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷമാണ്.
വാസ്തവത്തില്‍,  ഹാര്‍ടെസജില്‍ (2008 ഡിസംബര്‍ 25 ന്) പ്രസിദ്ധീകരിച്ച കാനന്‍ കാലംവരെയുള്ള ഇസ്രായേല്‍ ആഷ്കെലോണിന്‍െറ ചരിത്രത്തെപ്പറ്റിയുള്ള ബെനി സിപെറിന്‍െറ ചിന്തോദ്ദീപകമായ പഠനത്തില്‍ റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്തു പോലെ    ഫലസ്തീന്‍ അഭയാര്‍ഥികളില്‍ പലരും സ്വന്തം ഇടങ്ങളില്‍ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെട്ടത് ഇസ്രായേല്‍ രൂപീകരിക്കപ്പെട്ട് നാല്വര്‍ഷത്തിന് ശേഷവുമായിരുന്നു.
അദ്ദേഹം പറയുന്നു ,1953 ല്‍  ‘അറബ് മേഖലയെ തുടച്ചുവൃത്തിയാക്കാന്‍ തണുത്ത കണക്കുകൂട്ടലുകള്‍ നടത്തി’യെന്ന്.  മജ്ദല്‍ എന്ന സ്ഥലം ആഷ്കെലോണായി ‘ജൂതവല്‍ക്കരി’ക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അതൊരു നിത്യരീതിയാണ്. അത് 1953 ലായിരുന്നു. അന്ന് അവിടെ സൈനിക ആവശ്യതകയുടെ ഒരു സൂചനപോലുമില്ലായിരുന്നു.  1953 ലാണ് സിപെര്‍ ജനിച്ചത്. പഴയ അറബ് മേഖലയിലെ ശേഷിപ്പുകളിലൂടെ നടക്കുമ്പോള്‍, ‘‘ മറ്റുള്ള ആള്‍ക്കാര്‍ ട്രക്കുകളില്‍ കുത്തി നിറച്ച് ദൂരേക്ക് മാറ്റപ്പെടുമ്പോഴും, തങ്ങളുടെ വീടുകളില്‍ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍  മാതാപിതാക്കള്‍ എന്‍െറ ജനനം ആഘോഷിച്ചു എന്നത് ഉള്‍ക്കൊള്ളാന്‍  വളരെ, വളരെബുദ്ധിമുട്ടാണ്’, സിപെര്‍ പറഞ്ഞു.
1967 ല്‍ ഇസ്രായേലിന്‍െറ പിടിച്ചെടുക്കല്‍ വിജയവും അതിന്‍െറ  അനന്തര ഫലങ്ങളും കൂടുതല്‍ പ്രഹരങ്ങള്‍ക്ക് കാരണമായി. തുടര്‍ന്ന് നേരത്തെ സൂചിപ്പിച്ച ഭീകരമായ കുറ്റങ്ങള്‍ വന്നു, അത് ഇന്നത്തെ ദിനത്തിലും തുടരുന്നു. 
സൂചനകള്‍ ഒരു ഹൃസ്വ സന്ദര്‍ശനത്തില്‍ പോലും എളുപ്പം കാണാനാവും. കടല്‍തീരത്തുള്ള ഹോട്ടലില്‍ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ കേള്‍ക്കാം ഇസ്രായേലി സായുധബോട്ടുകളില്‍ നിന്നുള്ള യന്ത്രതോക്കുകളില്‍ നിന്നുള്ള വെടിയൊച്ച. ഗസ്സയുടെ കടല്‍മേഖലയില്‍ നിന്ന് മുക്കുവരെ തീരത്തേക്ക് പായിക്കാനുള്ളതാണ് ഇത്. അതിനാല്‍ മുക്കുവര്‍ അത്യധികം മലിനമായ ജലത്തില്‍ മീന്‍ പിടിക്കാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതരാകുന്നു. ഈ മലിനജലത്തിന് കാരണം തങ്ങള്‍ നശിപ്പിച്ച അഴുക്കുചാല്‍, ഊര്‍ജ സംവിധാനങ്ങള്‍ പുനര്‍നിര്‍മിക്കാന്‍ അമേരിക്കന്‍-ഇസ്രായേല്‍ കൂട്ടാക്കാത്തതാണ്.
ഓസ്ലോ ഉടമ്പടി, ഊഷര മേഖലയില്‍ അവശ്യമായ,  കടല്‍വെള്ളത്തില്‍ നിന്ന് ഉപ്പ് വേര്‍തിരിക്കുന്ന  രണ്ട് പദ്ധതി ഉള്‍പ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ഒന്ന്,  മെച്ചപ്പെട്ട സൗകര്യമുള്ളതായിരുന്നു: നിര്‍മിക്കപ്പെട്ടത് ഇസ്രായേലില്‍. രണ്ടാമത്തേത് ഗസ്സയുടെ തെക്ക് ഖാന്‍ യൂനിസിലായിരുന്നു.  ഈ ജനങ്ങള്‍ക്ക് കുടിവെള്ളം ലഭ്യമാക്കാന്‍ ചുമതലയുണ്ടായിരുന്ന എഞ്ചിനീയര്‍ ഈ പ്ളാന്‍റ് കടല്‍വെള്ളം ഉപയോഗിക്കാനാവില്ളെന്നും, പകരം വളരെ ചെലവുകുറഞ്ഞ പ്രക്രിയയിലൂടെ ഭൂഗര്‍ഭജലത്തെ ആശ്രയിക്കണമെന്നും പറഞ്ഞു.  അത് ഭൂജലലഭ്യതെ ഇല്ലാതാക്കുകയും, ഭാവിയില്‍ ഗുരുതരമായ പ്രശ്നങ്ങള്‍ക്ക് ഉറപ്പാക്കുകയും ചെയ്യും. അതിനൊപ്പം വെള്ളം ഗുരുതരമായ രീതിയില്‍ പരിമതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അഭയാര്‍ഥികള്‍ക്കായുള്ള (പക്ഷേ, ഗസ്സക്കാര്‍ക്കല്ല) ഐക്യരാഷ്ട്ര സംഘടനാ റിലീഫ് ആന്‍ഡ് വര്‍ക്സ് ഏജന്‍സി (യു.എന്‍.ആര്‍. ഡബ്ള്യു.എ) അടുത്തിടെ  ഒരു റിപ്പോര്‍ട്ട് പുറത്തുവിട്ടിരുന്നു. ഭൂഗര്‍ഭജലഅടരുകളുടെ നാശം വളരെ പെട്ടന്ന് ‘അപരിഹാരമാകുമെന്നും’,  പ്രതിവിധി നടപടികളില്ളെങ്കില്‍ 2020 ഓടെ ഗസ്സ ‘ജീവിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ഇടമായി’ മാറുമെന്നും ആ റിപ്പോര്‍ട്ട് മുന്നറിയിപ്പു നല്‍കുന്നു.
യു.എന്‍.ആര്‍.ഡബ്ള്യു.എ പദ്ധതികള്‍ കടന്നുവരാന്‍ ഇസ്രായല്‍ പ്രത്യക്ഷത്തില്‍ അനുവദിക്കും. പക്ഷേ, തങ്ങള്‍ക്കാവശ്യമായ വലിയ പുനര്‍നിര്‍മാണങ്ങളില്‍ ഏര്‍പ്പെടാന്‍ ഗസ്സക്കാരെ അനുവദിക്കില്ല.  അറ്റകുറ്റപ്പണിക്കുള്ള വസ്തുക്കള്‍ ഇസ്രായേല്‍ അനുവദിക്കാത്തതിനാല്‍ പരിമിതമായ  വലിയ ഉപകരണങ്ങള്‍ മിക്കതും നിഷ്ക്രിയമായി കിടക്കുകയാണ്. ഇതെല്ലാം ഇസ്രായേല്‍ പ്രാനമന്ത്രി ഇഹ്ദ് ഓള്‍മെര്‍ട്ടിന്‍െറ  ഉപദേഷ്ടാവായ ഡോവ് വെയിസ്ഗ്ലസ് വിശദീകരിച്ചതുപോലെ 2006 ലെ തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ തങ്ങള്‍ നല്‍കിയ ഉത്തരവ്  ഫലസ്തീന്‍കാര്‍  നടപ്പാക്കാന്‍ പരാജയപ്പെട്ടതിനുളള പൊതു പരിപാടിയുടെ ഭാഗമാണ്. നമ്മുടെ ‘ഉദ്ദേശ്യം  ഫലസ്തീന്‍കാരെ തടികുറക്കാനായി പട്ടിണിക്കിടുകയാണ്, പക്ഷേ അവര്‍ പട്ടിണികൊണ്ട് മരിക്കാനും പാടില്ല’ എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ഈ നിലപാട് നല്ലതല്ല.  ഈ പദ്ധതി മനസാക്ഷിക്കുത്തില്ലാതെ                                                                                                                                            നടപ്പാക്കപ്പെട്ടു. തന്‍െറ  പണ്ഡിതോചിതമായ പഠനങ്ങളില്‍ വളരെയധികം തെളിവുകള്‍ സാറാ റോയി നിരത്തുന്നുണ്ട്.
അടുത്തിടെ, വര്‍ഷങ്ങളുടെ ശ്രമങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം, ഇസ്രായേല്‍ മനുഷ്യാവകാശ സംഘടനയായ ജിസ്ഷക്ക് ഫലസ്തീന്‍കാരെ ‘പട്ടിണി’ക്കിട്ടതും അവര്‍ എങ്ങനെ വധിക്കപ്പെട്ടു എന്നതും വിശദീകരിക്കുന്ന രേഖകള്‍  സര്‍ക്കാര്‍ പുറത്തുവിടണമെന്ന കോടതി ഉത്തരവ് നേടാനായി. ഇസ്രായേല്‍ കേന്ദ്രമാക്കി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന പത്രപ്രവര്‍ത്തകന്‍ ജൊനാഥന്‍ കുക്ക് അവയെ സംഗ്രഹിക്കുന്നു: “ഗസ്സയിലെ പതിനഞ്ച് ലക്ഷം ജനങ്ങള്‍ക്ക് പോഷകാഹാരക്കുറവില്ലാതിരിക്കാനാവശ്യമായ കുറഞ്ഞ അളവ് കലോറി എത്രയെന്ന കണക്ക് ആരോഗ്യ ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍ നല്‍കിയിട്ടുണ്ട്. ഈ കണക്ക് ഇസ്രായേല്‍ ഓരോദിവസവും അനുവദിക്കേണ്ട ഭക്ഷണ ട്രക്ക് ലോഡുകളുടെ എണ്ണമായി പരിവര്‍ത്തനപ്പെടുത്തുന്നു.. ശരാശരി 75 ട്രക്കുകള്‍ ഗസ്സയില്‍ നിത്യേന എത്തുന്നു. ഇതെന്നത് ആവശ്യമായ കുറഞ്ഞ ഭക്ഷണത്തിന്‍െറ പകുതിയില്‍ താഴെയാണ്. ഉപരോധം തുടങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് 400 ട്രക്കുകളായിരുന്നു എന്നത് ഇതുമായി തുലനം ചെയ്യണം’’. ഈ ഏകദേശ കണക്ക് പോലും ‘അമിതമായ മഹാമനസ്കത’യാണെന്ന്, യു.എന്‍. ദുരിതാശ്വാസ ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍ റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യുന്നു.
ഈ ഭക്ഷണക്കുറവ് അടിച്ചേല്‍പിച്ചതിന്‍െറ ഫലം പശ്ചിമേഷ്യന്‍ വിദഗ്ധന്‍ ജുവാന്‍ കോളി നിരീക്ഷിക്കുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്: ‘‘ഗസ്സയിലെ അഞ്ചുവയസില്‍ താഴെയുള്ള 10 ശതമാനം ഫലസ്തീന്‍ കുട്ടികളുടെ വളര്‍ച്ച പോഷകാഹരക്കുറവ് മൂലം മുരടിച്ചിരിക്കുകയാണ്. കൂടാതെ രക്തക്കുറവ് (വിളര്‍ച്ച) വ്യാപകമായി പടര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. ഇത് ശിശുക്കളില്‍ മൂന്നില്‍ രണ്ടിനെയും, സ്കൂള്‍ കുട്ടികളില്‍ 58.6 ശതമാനത്തെയും, 34 ശതമാനത്തിലേറെ ഗര്‍ഭിണികളെയും  ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു’’. അമേരിക്കയും ഇസ്രായേലും ആഗ്രഹിക്കുന്നത് കഷ്ടിച്ചുള്ള ഫലസ്തീന്‍ അതിജീവനത്തിനപ്പുറം മറ്റൊന്നുമല്ല.
റഗി സൗറാനി നിരീക്ഷിക്കുന്നു- ‘‘മനസില്‍ വക്കേണ്ട കാര്യം  അധിനിവേശവും പരിപൂര്‍ണമായ ഉപരോധവുമാണ്  ഇപ്പോള്‍  മനുഷ്യ അന്തസിനുമേല്‍ നടക്കുന്ന ആക്രമണം. ഗസ്സയിലെ ജനങ്ങളെ പ്രത്യേകിച്ചും ഫലസ്തീന്‍കാരെ സംബന്ധിച്ച് പൊതുവിലും ഈ ആക്രമണം തുടരുന്നു.  ഇത് ഫലസ്തീന്‍ ജനങ്ങളുടെ ചിട്ടയായ തരംതാഴ്ത്തലും, അവമതിയും, ഒറ്റപ്പെടുത്തലും ഛിന്നഭിന്നമാക്കലുമാണ് ’’ അദ്ദേഹത്തിന്‍െറ ഈ നിഗമനം മറ്റ് പല സ്രോതസുകളും ഉറപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.  പ്രമുഖമായ വൈദ്യ ജേര്‍ണലുകളിലൊന്നായ ‘ദ ലാന്‍സെറ്റി’ല്‍, സ്റ്റാന്‍ഫോര്‍ഡ് സര്‍വകലാശാലയിലെ വിസിറ്റിങ് ഡോക്ടര്‍ താന്‍ സാക്ഷ്യയായ അമ്പരപ്പിക്കുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. അദ്ദേഹം ഗസ്സയെ ‘ അന്തസിന്‍െറ അഭാവം നിരീക്ഷിക്കാനുള്ള പരീക്ഷണശാലയാ’യി വിശദീകരിക്കുന്നു. ശാരീരികവും, മാനസികവും, സാമൂഹ്യ ക്ഷേമ പരമായും  ‘കൊടിയ നശീകരണ’ത്തിന്‍െറ പ്രത്യാഘതങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കിയ അവസ്ഥ. ‘‘ആകാശത്തുനിന്നുള്ള നിരന്തരമായ നിരീക്ഷണം, ഉപരോധത്തിലൂടെയും ഒറ്റപ്പെടുത്തലിലൂടെയുമുള്ള കൂട്ടായ ശിക്ഷാവിധി, വീടുകളിലേക്കും ആശയവിനിമ സംവിധാനങ്ങളിലേക്കുമുള്ള അതിക്രമിച്ചു കടക്കല്‍, യാത്ര  വിവാഹം, അല്ളെങ്കില്‍ തൊഴിലെടുക്കല്‍ എന്നിവക്കുള്ള നിയന്ത്രണം എന്നിവ മൂലം ഗാസയില്‍ അന്തസുള്ള ജീവിതം നയിക്കുന്നത് ബുദ്ധിമുട്ടാക്കുന്നു’’ ‘അറബോഷിം’ങ്ങളെ  തല പൊക്കരുതെന്ന് പഠിപ്പിച്ചേ തീരൂ!
 ഈജിപ്തിലെ പുതിയ മോര്‍സി സര്‍ക്കാരില്‍ പ്രതീക്ഷകളുണ്ടായിരുന്നു.പാശ്ചാത്യ പിന്തുണയുണ്ടായിരുന്ന മുബാറക് സര്‍വാധിപത്യത്തെക്കാള്‍ കുറഞ്ഞ അളവിലേ  ഇസ്രായേല്‍ അടിമത്തമുള്ളൂ എന്ന കാരണത്താലായിരുന്നു പ്രതീക്ഷ. അവര്‍ റഫ അതിര്‍ത്തി തുറക്കുമെന്ന് കരുതപ്പെട്ടിരുന്നു.റഫ അതിര്‍ത്തിയാണ് കെണിയില്‍പെട്ടു കഴിയുന്ന ഗസ്സക്കാര്‍ക്ക് പുറത്തേക്കുള്ള ഏക മാര്‍ഗം. ഇവിടെ   ഇസ്രായേല്‍ നേരിട്ടുള്ള നിയന്ത്രണമില്ല. റഫ അതിര്‍ത്തി അല്‍പം തുറന്നു; പക്ഷേ അധികമില്ല. മോര്‍സി സര്‍ക്കാര്‍ റഫ അതിര്‍ത്തി വീണ്ടും തുറന്നതിനെപ്പറ്റി മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തക ലൈല അല്‍ ഹദ്ദാദ് എഴുതി: ‘‘ഇത് ലളിതമായി വര്‍ഷങള്‍ക്കു മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന അവസ്ഥയിലേക്കുള്ള തിരിച്ചുപോക്കായിരുന്നു: ഇസ്രായേല്‍ അംഗീകാരമുള്ള ഗസ്സ തിരിച്ചറിയില്‍ കാര്‍ഡ് കൈവശമുള്ള ഫലസ്തീന്‍കാര്‍ക്കേ റഫ അതിര്‍ത്തി ഉപയോഗിക്കാനാവൂ’’.അല്‍ ഹദദ് കുടുംബം ഉള്‍പ്പെടെ വളരെയധികം  ഫലസ്തീന്‍കാര്‍ക്ക് ഇതിനാകുമായിരുന്നില്ല.അല്‍ഹദദ് കുടുംബത്തിലെ ദമ്പതിമാരില്‍ ഒരാള്‍ക്ക് മാത്രമാണ് കാര്‍ഡുള്ളത്.
അതിനപ്പുറം, ലൈല അല്‍ ഹദാദ് തുടരുന്നു, ‘റഫ അതിര്‍ത്തിയിലൂടെ വെസ്റ്റ് ബാങ്കില്‍ എത്താനാവില്ല, അതിലൂടെ ചരക്കുകള്‍ കൊണ്ടുപോകാന്‍ അനുവാദമില്ല, ഇത് രണ്ടും ഇസ്രായേല്‍ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള അതിര്‍ത്തിയിലൂടെ മാത്രമേ കഴിയൂ എന്നാണ്  നിഷ്കര്‍ഷ.  അത് പോലെ നിര്‍മാണ സാമഗ്രികള്‍ക്കും കയറ്റുമതിയും നിരോധനത്തിന് വിധേയമാണ്’’  റഫ അതിര്‍ത്തി നിയന്ത്രിതമായി കടക്കുക എന്നത് ‘ഗസ്സ കടുത്ത സമുദ്ര, വ്യോമ ഉപരോധത്തിന് വിധേയമാണ് എന്ന യാഥാര്‍ഥ്യത്തില്‍  മാറ്റമുണ്ടാക്കുന്നില്ല, ഫലസ്തീന്‍െറ സാംസ്കാരിക, സാമ്പത്തിക, അക്കാമിക തലസ്ഥാനങ്ങള്‍ മറ്റ് അധിനിവേശിത അതിര്‍ത്തികളുമായി ബന്ധം പുലര്‍ത്തുന്നില്ല, ഇത് ഓസ്ലോ ഉടമ്പടിയിക്ക് അനുസരിച്ച് യു.എസ്-ഇസ്രായേല്‍ സഖ്യം പാലിക്കേണ്ട വ്യവസ്ഥകളുടെ  ലംഘനമാണ്’’ 
ഇതിന്‍െറ പ്രത്യാഘാതങ്ങള്‍ വേദനാജനകമായ രീതിയില്‍ വ്യക്തമാണ്. ഖാന്‍ തയുനിസ് ആശുപത്രിയിലെ ശസ്ത്രക്രിയാ വിഭാഗം തലവന്‍ കൂടിയായ ഡയറക്ടര്‍ ദേഷ്യത്തോടും വൈകാരികമായും ദുരിതമനുഭവിക്കുന്ന രോഗികള്‍ക്ക് ആശ്വാസം നല്‍കുന്ന മരുന്നുകളുടെ അഭാവം വിവരിക്കുന്നു. ലളിതമായ ശസ്ത്രക്രിയ ഉപകരണങ്ങള്‍ പോലുമില്ലാത്ത അവസ്ഥ ഡോക്ടര്‍മാരെ നിസഹായരും രോഗികളെ യാതനകളിലുമാക്കുന്നു.  നിഷ്ഠൂരമായ അധിനിവേശത്തിന്‍െറ നികൃഷ്ടതയെപ്പറ്റി ഒരാള്‍ക്ക് വെറുപ്പ് തോന്നുന്ന നിരവധി വ്യക്തിപര അനുഭവങ്ങളും വിശദമായ രചനകളുമുണ്ട്. അതിന് ഒരു ഉദാഹരണം ഒരു ഹതാശയായ യുവതിയുടെ സാക്ഷ്യപത്രമാണ്. അഭയാര്‍ഥിക്യാമ്പില്‍ ഉയര്‍ന്ന ബിരുദം നേടുന്ന ആദ്യ സ്ത്രീയാണ് അവര്‍. ആ യുവതിയുടെ ‘‘അച്ഛന്‍ കാന്‍സറിനെതിരെ ആറുമാസം പോരാടി 60ാം വയസില്‍ മരിച്ചു. ഇസ്രായേല്‍ അധിനിവേശം അദ്ദേഹത്തിനെ ഇസ്രായേല്‍ ആശുപത്രികളില്‍ ചികിത്സ തേടി പോകുന്നത് നിഷേധിച്ചു. എനിക്ക് പഠനവും ജോലിയും ജീവിതവുമെല്ലാം  അദ്ദേഹത്തിന്‍െറ കിടക്കകരില്‍ കഴിയാനായി താല്‍ക്കാലികമായി നിര്‍ത്തേണ്ടി വന്നു. നിസഹായരും അധികാരമില്ലാത്ത ഞങ്ങള്‍ക്കൊല്ലം അദ്ദേഹത്തിന്‍െറ ദുരിതം കണ്ട് ഇരിക്കേണ്ടിവന്നു.ഭിഷഗ്വരനായ സഹോദരനും ഫാര്‍മസിസ്റ്റായ സഹോദരിയുള്‍പ്പടെയുള്ള  എല്ലാവര്‍ക്കും. 2006 വേനല്‍ക്കാലത്ത്,  മനുഷ്യത്വരഹിതാമയ ഗസ്സ ഉപരോധത്തിനിടെ അദ്ദേഹം മരിച്ചു. വളരെകുറച്ച് വൈദ്യസേവനം മാത്രമേ ഉപരോധകാലത്ത് ലഭിക്കുമായിരുന്നുള്ളൂ. അധികാരമില്ലാത്തതൂം നിസാഹയവുമായ അവസ്ഥയാണ് മനുഷ്യര്‍ക്കുണ്ടാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ കൊല്ലുന്ന വേദന.  അത് ചേതനയെ കൊല്ലുകയും ഹൃദയം നുറുക്കുകയും ചെയ്യും. നിങള്‍ക്ക് അധിനിവേശത്തിനെതിരെ പോരാടാനാവും, പക്ഷേ അധികാരമില്ലാത്ത അവസ്ഥയെന്ന തോന്നലിനെതിരെ നിങ്ങള്‍ക്ക് പോരാടാനാവില്ല. നിങ്ങള്‍ക്ക് അത്തരം തോന്നല്‍ ഇല്ലാതാക്കാനുമാവില്ല’’.
കുറ്റകൃത്യങ്ങള്‍ കൂടിചേര്‍ന്ന അശ്ളീലതയെ വെറുക്കണം.  ദുരിതങ്ങള്‍ക്ക്  അറുതി നല്‍കി, അര്‍ഹിക്കുന്ന സമാധാനവും അന്തസും നിറഞ്ഞ ജീവിതം ആസ്വദിക്കാന്‍ സാമിദിനുകളെ അനുവദിക്കണം. അതിനുള്ള കരുത്ത് നമ്മളില്‍ തന്നെയാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്.

2012 നവംബര്‍ 4



മാധ്യമം ആഴ്ചപ്പതിപ്പ്
2012 നവംബര്‍
സ്വതന്ത്ര മൊഴിമറ്റം: ആര്‍.കെ. ബിജുരാജ്